Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8].

Ginny i Ron byli gotowi na wyprawĂŞ. W pokoju chÂłopaka zostawili list, w ktĂłrym wyjaÂśnili, dokÂąd zamierzali siĂŞ udaĂŚ i co zrobiĂŚ. Potem ramiĂŞ w ramiĂŞ weszli do lasu.

— MyÂślisz, Âże ta nimfa nam coÂś zrobi? — spytaÂł Ron, odsuwajÂąc ga³¹Ÿ na bok.

Trawy by³y tak wysokie, ¿e niemal dostawa³y Ginny do kolan. Na szczêœcie za³o¿y³a rajstopy, bo gdyby nie one, ju¿ dawno poparzy³aby siê pokrzywami znajduj¹cymi siê wrêcz na ka¿dym kroku. Ron niestety musia³ siê co chwilê drapaÌ albo schylaÌ przed ka¿d¹ mijan¹ ga³êzi¹, ¿eby potem nie wróciÌ ca³y obdrapany do domu. O ile w ogóle wróc¹.

— Kto wie? Ostatnio machaÂła nad mojÂą gÂłowÂą, Âżeby przepĂŞdziĂŚ... coÂś. — SkrzywiÂła siĂŞ.

Odgoni³a jedn¹ rêk¹ owada, gdy drug¹ przytrzyma³a ga³¹Ÿ. Sz³a tu¿ za Ronem, który ka¿dy krok stawia³ ostro¿nie, jakby spodziewa³ siê, ¿e nagle zza krzaków wyskoczy nimfa i ich zje.

Ginny naprawdê nie lubi³a tego lasu. Ogó³em niespecjalnie uwielbia³a przebywaÌ w miejscu, w którym w ka¿dej chwili coœ mog³o j¹ zaatakowaÌ, a ów busz idealnie siê w te kryteria wpasowywa³. Czy to zwierzêta, czy to roœliny, czy nawet grunt: wszystko wydawa³o siê niebezpieczne.

— Poza tym uznaÂła, Âże to dla mnie jakiÂś prezent. WziĂŞÂła mnie za IndiankĂŞ i chyba myÂślaÂła, Âże przepĂŞdzajÂąc to... coÂś, zrobi mi przyjemnoœÌ. — WzruszyÂła ramionami, mimo iÂż Ron nie mĂłgÂł tego zauwaÂżyĂŚ.

Ginny czu³a pod stopami tward¹ ziemiê. W tym momencie zag³êbiali siê w tê czêœÌ lasu, która by³a wyj¹tkowo gêsta. Drzewa ros³y wysoko, wy¿ej ni¿ dom Weasleyów, a trochê dalej zwiêksza³a siê iloœÌ paproci i krzaków. Ju¿ wkrótce dojd¹ do roz³o¿ystego krzewu ostrê¿nic, przy którym dwukrotnie zatrzymywa³a siê wczeœniej na przek¹skê.

— W sumie wyglÂądasz na IndiankĂŞ. — Ron odwrĂłciÂł gÂłowĂŞ, Âżeby ujrzeĂŚ, jak twarz Ginny przybraÂła pochmurny wyraz. — Nie wiĂą mnie, tylko to, jak wyglÂądasz.

Puœci³ ga³¹Ÿ, która uderzy³a Ginny prosto w twarz.

— Ach tak? MĂłw dalej — spytaÂła gniewnie, w ostatniej chwili ÂłapiÂąc kolejnÂą witkĂŞ. ZÂłamaÂła jÂą na wpó³ i wyrzuciÂła w trawĂŞ, choĂŚ najchĂŞtniej cisnĂŞÂłaby niÂą w gÂłowĂŞ brata.

— GdybyÂś przestaÂła zaplataĂŚ tego warkoczyka albo nosiĂŚ tĂŞ durnÂą czapkĂŞ jak jakieÂś trofeum, moÂże wziĂŞÂłaby ciĂŞ za normalnÂą dziewczynĂŞ. A tak to proszĂŞ: czarowaÂła coÂś nad twojÂą gÂłowÂą i wygadywaÂła bzdury nie z tej ziemi. — Nagle zatrzymaÂł siĂŞ i odwrĂłciÂł w stronĂŞ Ginny ze zmruÂżonymi od podejrzliwoÂści oczami. — Czekaj... A co, jeÂśli jesteÂś zaklĂŞta i wÂłaÂśnie prowadzisz mnie na ÂśmierĂŚ?

Cofn¹³ siê o krok, kiedy Ginny prychnê³a i zaplot³a rêce na piersi.

— Nie wygÂłupiaj siĂŞ. Gdybym byÂła zaczarowana, poczuÂłabym to.

Ron zeskanowaÂł wzrokiem Ginny od gĂłry do doÂłu, nie bĂŞdÂąc ani trochĂŞ przekonanym. ZrobiÂł kolejny krok w tyÂł.

— To samo powiedziaÂłaby osoba zaczarowana.

Ginny przewrĂłciÂła oczami i przepchnĂŞÂła siĂŞ obok Rona.

— W porzÂądku, moÂżesz zostaĂŚ tutaj. StaĂą na czatach, a ja pĂłjdĂŞ przodem. I tak jesteÂśmy juÂż blisko.

I w rzeczywistoÂści niewiele brakowaÂło do strumienia. SÂłyszaÂła z niedalekiej odlegÂłoÂści uspokajajÂący dÂźwiĂŞk pÂłynÂącej wody. Powietrze byÂło wilgotne i ciĂŞÂżkie; nawet ptaki nie ĂŚwierkaÂły, bo niedawno co skoĂączyÂło padaĂŚ.

— Pilnuj ty³ów — rozkazaÂła Ronowi, ktĂłry wci¹¿ nie nabraÂł zaufania do siostry, ale mimo wszystko kiwn¹³ gÂłowÂą.

Ginny wziê³a g³êboki oddech, zwi¹za³a spuszone w³osy w kitkê i ruszy³a do przodu jak ¿o³nierz id¹cy na wojnê.

Z ka¿d¹ przebyt¹ stop¹ jej serce zamienia³o siê w ciasny supe³, a rêce coraz bardziej poci³y. Nogi jakby automatycznie siê porusza³y, a plecy pozostawa³y wyprostowane. Ginny oczami wyobraŸni widzia³a, jak wraca do domu z triumfem w oczach, a ca³a rodzina jest z niej dumna, bo zachowa³a siê jak prawdziwa Gryfonka i pokona³a nimfê. Weasley zaœ nie posiada³aby siê ze szczêœcia, gdyby taki scenariusz naprawdê zaistnia³. Szkoda jednak, ¿e za wczeœnie by³o, by spocz¹Ì na laurach.

Minê³a oznaczone drzewo, a po chwili znalaz³a siê przy strumieniu, u którego brzegu znowu przesiadywa³a nimfa. Teraz jednak siedzia³a cicho, wpatruj¹c siê w wodê, a ¿adne ptaki nie kr¹¿y³y nad jej g³ow¹. Ginny pomyœla³a, ¿e mo¿e dziewczynka znajdowa³a siê myœlami daleko st¹d, ale w mig siê otrz¹snê³a. Czy zamyœlona, czy nie, nimfa odpowie na wszystkie pytania m³odej Weasley i nie istnia³a ¿adna magia, by j¹ od tego planu odwieœÌ.

Ginny skulona przebieg³a na dó³ i, tak jak wczeœniej, stanê³a za nimf¹. Tym razem jednak by³a nieuzbrojona, a jedyna pomoc w postaci brata znajdowa³a siê wysoko ponad ni¹, kilka stóp dalej. Zacisnê³a rêce w piêœci i wyprostowa³a siê, jakby przygotowuj¹c siê do ka¿dej mo¿liwoœci ataku ze strony dziewczynki.

OdchrzÂąknĂŞÂła gÂłoÂśno i od razu zrobiÂła krok w tyÂł, kiedy nimfa ocknĂŞÂła siĂŞ i odwrĂłciÂła w jej stronĂŞ.

— Och, to znowu ty — westchnĂŞÂła blondwÂłosa dziewczynka, odwracajÂąc siĂŞ ku strumieniu. — Odganianie gnĂŞbiwtryskĂłw pomogÂło?

Ginny zacisnĂŞÂła usta w wÂąskÂą liniĂŞ. Nie miaÂła zielonego pojĂŞcia czym sÂą gnĂŞbiwtryski, ale patrzÂąc po nazwie, nie byÂły zbyt dobrymi stworzeniami.

— Nie.

Nimfa zaatakuje teraz, czy za kilka minut, jak skoĂączÂą pogawĂŞdkĂŞ?

— A szkoda. Na tatĂŞ to zawsze dziaÂła.

Ginny widziaÂła po dziewczynce, Âże siĂŞ zasmuciÂła. Znowu wbiÂła wzrok w strumieĂą i poruszaÂła nogami, wywoÂłujÂąc falĂŞ. Woda byÂła zaskakujÂąco czysta, a na dnie Weasley zauwaÂżyÂła wiele kamieni.

— Siadasz? Woda z tego strumienia ma wÂłaÂściwoÂści lecznicze, a twoim nogom siĂŞ chyba przyda.

Ginny sapnĂŞÂła z irytacji. Gdyby woda rzeczywiÂście leczyÂła, Weasley juÂż dawno by o tym wiedziaÂła.

— WolĂŞ postaĂŚ — stwierdziÂła butnie.

Nimfa wzruszyÂła ramionami. Na jej twarzy nie odbijaÂły siĂŞ Âżadne emocje, a pusty wzrok byÂł zawieszony na strumieniu. Ginny nie sÂądziÂła, aby blondynka szukaÂła czegoÂś konkretnego w wodzie, bo w przeciwnym razie nie siedziaÂłaby bez ruchu, jakby wszelkie siÂły witalne opuÂściÂły jej ciaÂło.

Weasley postanowiÂła wiĂŞc wykorzystaĂŚ sytuacjĂŞ, pĂłki nimfa byÂła myÂślami nieobecna.

— Dlaczego nie zamieniÂłaÂś siĂŞ w syrenĂŞ, gdy oblaÂłam ciĂŞ wodÂą?

OdwrĂłciÂła w jej stronĂŞ gÂłowĂŞ, a Ginny przez moment zauwaÂżyÂła bÂłysk zdziwienia w oczach dziewczyny.

— A dlaczego bym miaÂła? Tak potrafiÂą tylko magiczne stworzenia.

Ginny mia³a wielk¹ ochotê potrz¹sn¹Ì nimf¹, byleby tylko przesz³a do sedna. Nie lubi³a, kiedy ktoœ k³ama³ jej w ¿ywe oczy, jeœli widzia³a dowód na swoj¹ racjê. A w tym przypadku jasno i dobitnie dziewczynka naprzeciwko udowodni³a, ¿e nie by³a cz³owiekiem.

— PrzestaĂą. WidziaÂłam, jak roÂśliny zachowujÂą siĂŞ wokó³ ciebie. ObrastajÂą ciĂŞ jak krĂłlowÂą.

Nimfa wci¹¿ patrzy³a na ni¹ ze zdziwieniem, co tylko bardziej zdenerwowa³o Ginny. Splot³a rêce na piersi i wysunê³a lew¹ nogê do przodu.

— WiĂŞc mĂłw, dlaczego siĂŞ nie przemieniÂłaÂś. — Weasley zadarÂła podbrĂłdek i spojrzaÂła z gĂłry na dziewczynkĂŞ.

Nie przejmowaÂła siĂŞ, Âże blondynka ciÂągle wgapiaÂła siĂŞ w niÂą swoimi niebieskimi oczami. Ginny nie wiedziaÂła, ktĂłra w tamtym momencie wyglÂądaÂła straszniej: ona czy nimfa. W koĂącu obydwie nie byÂły piĂŞkne, a co dopiero po deszczu.

— Nie potrafiĂŞ — odpowiedziaÂła prosto dziewczynka, a jej ton przybraÂł pusty wyraz, niemal taki sam jak przewiercajÂące Ginny na wylot oczy. — Gdybym umiaÂła, rodzice byliby najszczĂŞÂśliwszymi osobami na ziemi.

Odwróci³a wzrok ku z³¹czonym d³oniom, które, jak dopiero teraz Ginny zauwa¿y³a, w niektórych miejscach by³y poparzone i zaczerwienione. Ich widok sprawi³, ¿e poczu³a obrzydzenie. Nienawidzi³a widzieÌ czyichœ ran, bo to oznacza³o, ¿e kry³y za sob¹ przykr¹ historiê, a Ginny naprawdê nie lubi³a rozpaczy i smutku. Poza tym oparzenia wygl¹da³y okropnie, jakby nimfa próbowa³a siê broniÌ przed ¿r¹cymi miksturami.

— Co ci siĂŞ staÂło w rĂŞce? — spytaÂła Weasley, kiwajÂąc w stronĂŞ dÂłoni.

MoÂże to siĂŞ wydawaÂło gÂłupie, ale naprawdĂŞ zainteresowaÂło jÂą, skÂąd u magicznego stworzenia pojawiÂły siĂŞ takie rany. A jeÂśli miaÂła dziÂś umrzeĂŚ, to czemu by nie dowiedzieĂŚ siĂŞ czegoÂś wiĂŞcej?

— Moja mama eksperymentowaÂła z Eliksirem Bulgeye. Niestety straciÂła nad nim panowanie i wybuchÂł na caÂły pokĂłj.

Ginny skrzywiÂła siĂŞ na tĂŞ historiĂŞ. WolaÂła sobie nie wyobraÂżaĂŚ, w jakim stanie byÂła matka tej nimfy.

— I co, twoja mama jest w jakimÂś oÂśrodku dla magicznych zwierzÂąt?

Kiedy dziewczynka uniosÂła wzrok, Ginny zrozumiaÂła, Âże to byÂło bardzo nietaktowne zagranie. Z drugiej strony jednak niewiele jÂą to obchodziÂło.

— Jest w ÂŚw. Mungu — odpowiedziaÂła niemalÂże lekko blondynka, mimo Âże twarz i oczy wskazywaÂły, Âże aÂż tak lekko siĂŞ nie czuÂła.

Ginny mrugnĂŞÂła ze zdziwienia.

— W Mungu? PrzecieÂż tam przyjmujÂą tylko czarodziejĂłw.

— Moja mama jest czarownicÂą. Tata rĂłwnieÂż jest czarodziejem.

Serce Weasley zatrzymaÂło siĂŞ na moment, kiedy nimfa-nie-nimfa wypowiedziaÂła sÂłowa. To byÂło jak uderzenie w brzuch: nagÂłe i bolesne. Skoro dziewczynka naprzeciwko to nie nimfa, to w takim razie Ginny nie mogÂła liczyĂŚ, Âże wrĂłci do rodziny z dobrymi wieÂściami o pokonaniu groÂźnego stworzenia. CaÂłe marzenie rozpadÂło siĂŞ w pyÂł.

— Przykro mi — powiedziaÂła Ginny pustym gÂłosem.

Naprawdê chcia³a pokazaÌ rodzinie, ¿e by³a godna uwagi. Od dawna œni³a o tym, i¿ rodzice poklepywali j¹ po plecach i mówili, jacy s¹ dumni z takiej córki, jak¹ mieli. Teraz jednak czu³a wielkie rozczarowanie, ¿e nimfa okaza³a siê zwyczajn¹ dziewczynk¹ i nikim ponadprzeciêtnym. Gdzieœ g³êboko w podœwiadomoœci pragnê³a stoczyÌ walkê z magicznym stworzeniem i wyjœÌ z tej walki zwyciêsko.

UsiadÂła obok dziewczynki i wpatrzyÂła w swoje odbicie w wodzie. UkazywaÂło przegranego, nudnego rudzielca z brakiem talentĂłw, ze ÂśredniÂą urodÂą i ÂżadnÂą bliskÂą osobÂą, ktĂłra mogÂłaby jÂą pocieszyĂŚ.

— Chrapaki majÂą jÂą w opiece — odpowiedziaÂła blondynka, zataczajÂąc nogami koÂła w wodzie.

Przez d³ug¹ chwilê siedzia³y w ciszy, napawaj¹c siê odg³osem szumu wody i szeleszcz¹cych liœci. Niebo wci¹¿ pokrywa³y szare chmury, jakby znowu mia³o zacz¹Ì padaÌ. Ginny jednak siê tym nie przejmowa³a. Jeœli mia³a wracaÌ ca³a przemoczona do domu, niech i tak bêdzie. Przynajmniej dope³ni obraz czystej pora¿ki, jak¹ dzisiaj pope³ni³a.

— Czemu tamten chÂłopak siĂŞ tak na nas gapi? — spytaÂła w pewnym momencie dziewczyna, kiwajÂąc gÂłowÂą w stronĂŞ drzew.

Ron mierzyÂł jÂą wzrokiem jak wroga, co Ginny doskonale widziaÂła nawet z tej odlegÂłoÂści. StaÂł skulony z kapturem na gÂłowie, wychylajÂąc siĂŞ spoza krzaka niczym prawdziwy, nieudolny agent.

— To mĂłj brat. UwaÂża ciĂŞ za nimfĂŞ i myÂśli, Âże chcesz mnie zabiĂŚ — wyjaÂśniÂła pokrĂłtce Ginny, obserwujÂąc, jak pusta twarz dziewczyny powoli nabiera kolorĂłw i przyjmuje zainteresowany wyraz.

— Och.

Weasley uznaÂła, Âże „och" to dobry sygnaÂł do poznania blondynki, skoro nie wydawaÂła siĂŞ chcieĂŚ zamordowaĂŚ Rona.

— Jak siĂŞ nazywasz?

Odwróci³a siê od Rona, a na jej twarz wyp³yn¹³ lekki, rozmarzony uœmiech.

— Luna Lovegood. A ty?

— Ginny Weasley. — SkinĂŞÂła gÂłowÂą i wyciÂągnĂŞÂła rĂŞkĂŞ w stronĂŞ nowej znajomej, ktĂłrÂą ta szybko potrzÂąsnĂŞÂła.

— Nie wiedziaÂłam, Âże Weasleyowie to Indianie.

Ginny wybaÂłuszyÂła ze zdziwienia oczy i prĂŞdko opuÂściÂła rĂŞkĂŞ. Luna zaÂś, nic sobie nie robiÂąc z otĂŞpiaÂłego wzroku Weasley, odwrĂłciÂła siĂŞ w stronĂŞ rzeki i wesoÂło zamachaÂła nogami.

WychodziÂło na to, Âże miaÂły ze sobÂą wiele do omĂłwienia.

***

Ron wrêcz kipia³ ze z³oœci, kiedy wracali do domu. Ginny spokojnie pod¹¿a³a za nim, staraj¹c siê ignorowaÌ ga³êzie, których brat umyœlnie nie przytrzymywa³, tak aby ca³y czas uderza³y j¹ w twarz. Zacisnê³a zêby i bez s³owa, jak potulny baranek, ruszy³a za nim.

Bêd¹c z ty³u, Ginny widzia³a napiête plecy Rona oraz zbiela³e piêœci. Doskonale wiedzia³a, co w³aœnie prze¿ywa³: jedn¹ wielk¹ z³oœÌ, która rozp³ywa³a siê po ca³ym ciele i odbiera³a mowê. Atmosfera w powietrzu by³a napiêta i sugerowa³a, ¿e brat nie wytrzyma d³ugo w ciszy. Ginny ju¿ tylko czeka³a na wybuch.

Deszcz znowu zacz¹³ padaÌ, przez co ich humory znacznie siê pogorszy³y. Ginny s³ysza³a g³oœne plaœniêcia przemoczonych butów w b³ocie i uderzaj¹ce o liœcie krople. Powietrze cudownie pachnia³o wilgoci¹.

— MartwiÂłem siĂŞ o ciebie — powiedziaÂł nagle Ron, nie zwalniajÂąc kroku i nie odwracajÂąc siĂŞ w stronĂŞ siostry.

BrzmiaÂł na zdenerwowanego, o co Ginny nie mogÂła go winiĂŚ. Gdyby byÂła na jego miejscu, juÂż dawno wybuchnĂŞÂłaby zÂłoÂściÂą i krzyczaÂłaby na caÂły las, dopĂłki ktoÂś z rodziny by ich nie usÂłyszaÂł.

— ByÂłem nawet gotĂłw rzuciĂŚ siĂŞ, Âżeby ciĂŞ ratowaĂŚ.

— Nie musiaÂłeÂś — odpowiedziaÂła spokojnie Ginny, przytrzymujÂąc kolejnÂą ga³¹Ÿ.

W tej chwili wola³a zachowaÌ ostro¿noœÌ i nie mówiÌ niczego pochopnie. Naskakiwanie na brata mog³o siê Ÿle skoùczyÌ, szczególnie kiedy by³ na granicy cierpliwoœci.

Przez chwilê szli w ciszy. Ginny mog³a napawaÌ siê zapachem powietrza i pogod¹ ducha, która nagle zala³a jej cia³o. Lubi³a, kiedy pada³o. Co prawda wola³a wtedy siedzieÌ w domu i czytaÌ ksi¹¿kê, kiedy na zewn¹trz panowa³a szaroœÌ, jednak na ten moment wilgoÌ a¿ tak jej nie przeszkadza³a.

— Nie musiaÂłem? — sarkn¹³ Ron. — Jestem twoim bratem. OczywiÂście, Âże musiaÂłbym ci pomĂłc. Od tego jest rodzina.

Ginny nic nie powiedzia³a, choÌ na usta cisnê³o jej siê wiele niemi³ych s³ów.

— I tak po prostu jej zaufaÂłaÂś? A moÂże ona wÂłaÂśnie chciaÂła, ÂżebyÂś uwaÂżaÂła jÂą za niegroÂźnÂą?

— Luna jest czarownicÂą, Ron. Nie zrobiÂłaby nam krzywdy.

— OczywiÂście! No tak, jak mogÂłem o tym nie pomyÂśleĂŚ? KaÂżdy, kto jest czarodziejem, automatycznie jest naszym przyjacielem!

RzuciÂła mu zdenerwowane spojrzenie, kiedy machaÂł rĂŞkami, nieomal trafiajÂąc jÂą w gÂłowĂŞ. PrzybraÂł tak faÂłszywie wesoÂły ton, na jaki go byÂło staĂŚ, i wrĂŞcz z uÂśmiechem wykrzykiwaÂł swoje zdanie. Gdyby tylko ktokolwiek znajdowaÂł siĂŞ w pobliÂżu, natychmiastowo zwrĂłciÂłby na nich uwagĂŞ.

— ByÂło, minĂŞÂło. Nie masz siĂŞ co przejmowaĂŚ. Luna nie jest nimfÂą, sprawa zamkniĂŞta i moÂżesz iœÌ w spokoju spaĂŚ.

— Och, dziĂŞkujĂŞ za przyzwolenie. W koĂącu zalaÂła mnie ulga.

Ginny naprawdê musia³a siê powstrzymywaÌ, ¿eby nie powiedzieÌ kilka niemi³ych s³ów. Co prawda rozumia³a powód zdenerwowania brata, ale i tak nie mog³a siê nie zdenerwowaÌ. W koùcu wszystko siê dobrze skoùczy³o, prawda?

— W ogĂłle co ty sobie myÂślaÂłaÂś, Âżeby pĂłjœÌ tam bez Âżadnej broni? LiczyÂłaÂś na Âłut szczĂŞÂścia czy co?

— Po prostu chciaÂłam skoĂączyĂŚ sprawĂŞ najszybciej, jak siĂŞ daÂło.

I w koĂącu udowodniĂŚ, Âże nie jestem nikim, dopowiedziaÂła w myÂślach.

— W takim razie Âświetnie ci poszÂło. Zadowolona ze swoich wynikĂłw?

— Nawet bardzo — stwierdziÂła ponuro, pó³ kÂłamiÂąc, pó³ mĂłwiÂąc prawdĂŞ.

Luna by³a naprawdê fantastyczna. Dziêki niej Ginny mog³a choÌ na chwilê siê zrelaksowaÌ i odejœÌ do œwiata marzeù. Gdy nowo poznana dziewczyna opowiada³a tak niestworzone historie, jak to Weasleyowie mogli staÌ siê Indianami, Ginny wrêcz zapomnia³a o Billu i Apolonii. Mimo wszystko jednak widmo odniesionej pora¿ki, ¿e nie pokona³a nimfy, wisia³o nad ni¹ jak szare chmury zapowiadaj¹ce deszcz.

— Zaraz bĂŞdziemy w domu — poinformowaÂła Weasley, widzÂąc majaczÂący z daleka wysoki, kamienny komin.

Ze wstydem przyznaÂła, Âże nie chciaÂła wracaĂŚ. Nie potrafiÂła spojrzeĂŚ rodzicom w twarz. Gdyby tylko ktokolwiek z rodziny wiedziaÂł o maÂłym polowaniu na nimfy, zapewne stroiÂłby sobie z Ginny Âżarty aÂż do koĂąca Âżycia. WystarczaÂło, Âże Ron widziaÂł owÂą poraÂżkĂŞ, jakiej doÂświadczyÂła.

— MĂłwimy rodzicom? — spytaÂł, a Ginny wnet uniosÂła gÂłowĂŞ i wykrzyknĂŞÂła:

— Nie, na Merlina, nie! Jeszcze siĂŞ pytasz? BĂŞdziemy mieli przechlapane, jak siĂŞ dowiedzÂą.

Ron wzruszyÂł ramionami z obojĂŞtnÂą minÂą. WydawaÂło mu siĂŞ wszystko jedno, czy ktokolwiek bĂŞdzie wiedziaÂł, czy nie. Dla Ginny to sprawa Âżycia i Âśmierci.

Spojrza³a na niego k¹tem oka, gdy siê zrównali. Mo¿e i jego twarz niczego nie wyra¿a³a, ale Ginny doskonale zdawa³a sobie sprawê, ¿e wci¹¿ by³ na ni¹ z³y. Utkwi³ wzrok w jednym punkcie, co zawsze oznacza³o, ¿e stara³ siê pozbieraÌ myœli. Nawet nie patrzy³, czy cokolwiek zagradza³o mu drogê; po prostu szed³ przed siebie i nic go nie obchodzi³o.

W pewnym momencie zatrzymaÂła siĂŞ tuÂż na skraju lasu. WidziaÂła, Âże ÂświatÂła w oknach sÂą zapalone, a gdy siĂŞ przyjrzaÂła, zauwaÂżyÂła Charlie'ego chodzÂącego po pokoju. ÂŚciana deszczu jednak nie pozwalaÂła ujrzeĂŚ niczego, co nie byÂło oÂświetlone.

— Ron...? — powiedziaÂła niepewnie, wci¹¿ wpatrujÂąc siĂŞ w Charlie'ego. — MoÂżesz mi coÂś obiecaĂŚ?

Brat obrĂłciÂł siĂŞ do niej z wyraÂźnym poirytowaniem.

— MoÂże jak wrĂłcimy do domu. Nie chcĂŞ siĂŞ przeziĂŞbiĂŚ.

— ProszĂŞ, nie mĂłw nikomu o tym, co siĂŞ dzisiaj staÂło — wypaliÂła, gdy juÂż siĂŞ odwracaÂł, by pĂłjœÌ dalej.

Wlepi³a w niego b³agaj¹ce spojrzenie. Mog³a nawet paœÌ na kolana, wyœpiewaÌ ¿yczenia, cokolwiek, byleby tylko nie musia³a znosiÌ upokorzenia.

Ron po d³u¿szej chwili z wolna pokiwa³ g³ow¹, choÌ wci¹¿ wygl¹da³ na tak samo nieugiêtego z tymi swoimi zaplecionymi rêkami, jak kilka minut wczeœniej. Ginny westchnê³a z ulg¹, a stres opuœci³ jej klatkê piersiow¹ jak za dotkniêciem ró¿d¿ki.

— DziĂŞkujĂŞ — wymamrotaÂła, a Ron znowu kiwn¹³ gÂłowÂą.

— A teraz chodÂź. JuÂż mi siĂŞ zbiera na dreszcze i kichanie.

Ginny podbiegÂła do brata i razem przeszli drogĂŞ do domu. Zostawiali za sobÂą odciski butĂłw i Âślizgali siĂŞ na bÂłotnistej ÂścieÂżce, o maÂło siĂŞ nie wywracajÂąc. Ginny czuÂła siĂŞ strasznie nieswojo, gdy gÂłoÂśne klapniĂŞcia zwiastowaÂły dÂługie mycie obuwia. W koĂącu jednak dotarli do drzwi.

Z obu stron wisiaÂły malutkie latarnie, w ktĂłrych Âświeczki siĂŞ powoli wypalaÂły. Weasley aÂż do teraz nie zdawaÂła sobie sprawy, jak bardzo przemokniĂŞta i zimna byÂła. Jak dotÂąd wstyd skutecznie odpieraÂł wszystkie inne uczucia. Teraz przynajmniej deszcz nie padaÂł im na gÂłowy; znaleÂźli siĂŞ pod daszkiem, z ktĂłrego zwisaÂły w donicach czerwone kwiaty.

— Przepraszam — odezwaÂła siĂŞ nagle, czujÂąc, Âże tak powinna zrobiĂŚ, mimo Âże wstyd znowu nie pozwoliÂł jej spojrzeĂŚ bratu w oczy. — Za wszystko, co siĂŞ dzisiaj staÂło. ÂŻe musiaÂłeÂś siĂŞ o mnie baĂŚ.

ZapanowaÂła cisza. Ginny miĂŞtoliÂła kawaÂłek bluzki, patrzÂąc na swoje buty. Dawno nie byÂła tak skruszona, jak dziÂś. NajchĂŞtniej schowaÂłaby w tym momencie gÂłowĂŞ w piach lub zamieniÂła siĂŞ w jednÂą z tych roÂślin doniczkowych, ktĂłre tak piĂŞknie wyglÂądaÂły jako ozdoba domu.

Ron westchn¹³ i œcisn¹³ ramiê siostry. Dopiero teraz odwa¿y³a siê unieœÌ wzrok: jego twarz przybra³a ³agodniejszy wyraz. Mo¿e i Ron ³atwo popada³ w zdenerwowanie, ale równie szybko z³oœÌ z niego uchodzi³a jak z pêkniêtego balonika. W jednej chwili potrafi³ dyszeÌ z gniewu, a w drugiej œmiaÌ siê serdecznie z niedawnego wybuchu.

Ginny poczu³a spokój zalewaj¹cy jej cia³o jak ciep³a herbata w zimowy poranek. Lekki uœmiech brata spowodowa³, ¿e ona równie¿ nie mog³a powstrzymaÌ siê od pó³uœmiechu.

— Wybaczam — odpowiedziaÂł w sympatyczny sposĂłb, ktĂłry zawsze sprawiaÂł, Âże Ginny czuÂła siĂŞ bezpieczna. — Ale teraz wÂłaÂź do Âśrodka. Mam juÂż doœÌ deszczu.

Dziewczynka rozeÂśmiaÂła siĂŞ i weszÂła do domu. Nawet nie zauwaÂżyÂła, jak poczucie poraÂżki przestaÂło nawiedzaĂŚ jej myÂśli, a daÂła porwaĂŚ siĂŞ radoÂści. DuÂżo mĂłwiÂła, a Ron sÂłuchaÂł, a potem na odwrĂłt: Ron gadaÂł, a ona siĂŞ przysÂłuchiwaÂła.

I gdyby nie fakt, Âże rzeczywiÂście nazajutrz siĂŞ pochorowali, byÂłoby... zaskakujÂąco dobrze.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?