Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8].

Rok póŸniej, gdy Ginny koùczy³a dziewiêÌ lat, Weasleyowie urz¹dzili dla niej ma³e urodziny. Jak dot¹d organizowali huczne przyjêcia, spraszaj¹c wszystkie ciotki, wujków, kuzynów i przyjació³, a biesiada trwa³a a¿ do bia³ego rana. Tym razem jednak postanowili wyprawiÌ ma³¹ imprezê tylko dla najbli¿szej rodziny.

Zazwyczaj przygotowania trwa³y od œwitu. Gdy zje¿d¿ali siê Weasleyowie z ka¿dego zak¹tka Wielkiej Brytanii, pracy by³o nie doœÌ, a koùcowy efekt powala³ na kolana. Oczywiœcie gospodarze harowali jak wo³y, aby wszystko by³o perfekcyjne, a i tak zdarza³o siê, ¿e ktoœ z goœci podpali³ obrus, zbi³ wazon lub upuœci³ kawa³ek ciasta na pod³ogê. Tak to ju¿ bywa³o, ale Ginny nie mia³a za z³e ogólnemu harmiderowi, jaki zazwyczaj panowa³.

W tym roku jednak za¿yczy³a sobie skromnego przyjêcia bez wielkich przygotowaù i z ma³¹ iloœci¹ goœci.

Przez poprzednie dziewiêÌ lat Ginny udawa³o siê przetrwaÌ wszystkie imprezy (zarówno braci, jak i jej w³asne) tylko dziêki Billowi. Zawsze wybawia³ j¹ od niewygodnych pytaù ze strony rodziny, pozwala³ na chwilê odsapn¹Ì, by potem móc wróciÌ do biesiaduj¹cych z now¹ energi¹ i zapa³em godnym rudow³osych Weasleyów. Bill potrafi³ tak zauroczyÌ towarzystwo, ¿e Ginny mog³a oddaliÌ siê niewidzialna do spokojniejszej czêœci domu: w tym przypadku do jej pokoju. Ogród, balkon, kuchnia i salon by³y ca³y czas okupowane.

Teraz jednak Billa nie byÂło, a Ginny musiaÂła sobie jakoÂś bez niego radziĂŚ. Dlatego teÂż wybraÂła bezpiecznÂą opcjĂŞ: tylko rodzice i bracia, nikogo innego.

Same urodziny wypadÂły tak, jak to sobie wyobraÂżaÂła: zgromadzili siĂŞ wokó³ stoÂłu, na ktĂłrym znajdowaÂł siĂŞ truskawkowy tort z dziewiĂŞcioma Âświeczkami i razem zaÂśpiewali „Sto lat!”, po czym zaczĂŞli jeœÌ w ogĂłlnej wesoÂłoÂści. Ginny jedynie co chwilĂŞ uderzaÂł fakt, Âże jedno krzesÂło staÂło puste, a jego wÂłaÂściciel znajdowaÂł siĂŞ daleko stÂąd i nie odzywaÂł siĂŞ od dawien dawna. W jednym momencie o tym nie pamiĂŞtaÂła, a w drugim rozczarowanie przychodziÂło znienacka, jak przy dzieleniu tortu, nakryciu stoÂłu, czy wÂłaÂśnie owym krzeÂśle.

Nie spodziewaÂła siĂŞ jakichkolwiek prezentĂłw. Nawet mĂłwiÂła, Âże niczego nie potrzebowaÂła i Âże chciaÂła po prostu spĂŞdziĂŚ urodziny spokojnie. Jednak, jak to zawsze bywaÂło u WeasleyĂłw, jakiÂś podarunek musi byĂŚ. Ten jeden przypadÂł jej szczegĂłlnie do gustu.

Po zjedzeniu ciasta, które razem z mam¹ upiek³y (wszystkim bardzo smakowa³o, a szczególnie Ginny, bo w g³ównej mierze to ona je przygotowa³a), Artur wzi¹³ córkê na bok.

— A teraz — zacz¹³, biorÂąc z blatu chustĂŞ i zawiÂązujÂąc jÂą na oczach Ginny — pora na niespodziankĂŞ.

Dziewczynka zdziwiÂła siĂŞ niezmiernie. MyÂślaÂła, Âże to juÂż koniec tego jakÂże uroczystego przyjĂŞcia. Co w takim razie rodzice jeszcze zaplanowali? Nie widziaÂła niczego przygotowywanego oprĂłcz jedzenia.

— O co chodzi?

Artur zaœmia³ siê pod nosem, zaciskaj¹c rêce z ty³u na jej ramionach. Popchn¹³ j¹ delikatnie do przodu, a Ginny zaczê³a machaÌ rêkami, aby przypadkiem w nic nie trafiÌ. Widzia³a tylko ciemnoœÌ. Kuchnia by³a tak zagracona, ¿e cudem by³oby nie zrobiÌ sobie krzywdy: czy to przez kosz, czy to przez podwiniêty dywan, czy miot³ê lub blat.

— Zobaczysz, jak juÂż dojdziemy.

WyostrzyÂła zmysÂły i nabraÂła podejrzliwoÂści. UwaÂżnie stawiaÂła kroki, a tata spokojnie prowadziÂł jÂą do przodu – wydawaÂł siĂŞ radosny, a przeczucie podpowiadaÂło jej, Âże rĂłwnieÂż uÂśmiechaÂł siĂŞ pod nosem. Ginny lubiÂła, kiedy tata byÂł rozluÂźniony. Zazwyczaj wracaÂł caÂły spiĂŞty z pracy, wiĂŞc zobaczenie go takiego odprĂŞÂżonego graniczyÂło z niemoÂżliwym.

Zrobi³a siê jednak jeszcze bardziej ciekawa, kiedy wyszli na zewn¹trz. Co takiego rodzice wymyœlili, ¿e specjalnie trzeba by³o wynieœÌ siê na dwór? Czy urz¹dzili coœ wielkiego? Ginny po chwili zastanowienia stwierdzi³a, ¿e to niemo¿liwe, bo by to zobaczy³a chocia¿by przez okno pokoju. No chyba ¿e ukryli ów prezent g³êboko w lesie, daleko poza zasiêgiem wzroku. Ale wtedy pojawia³o siê pytanie: po co?

Wiatr wywo³a³ na jej ramionach gêsi¹ skórkê. Od rana nie by³o ³adnie; wygl¹da³o, jakby mia³o zaraz zacz¹Ì padaÌ. W domu oczywiœcie zaklêcie podtrzymywa³o ciep³o, przez co mog³a chodziÌ w krótkim rêkawku, ale kiedy wysz³a na zewn¹trz, w mig zrobi³o jej siê zimno.

— Rzucisz zaklĂŞcie ocieplajÂące? — wymamrotaÂła, a po chwili usÂłyszaÂła, jak tata wyjmuje ró¿dÂżkĂŞ z tylnej kieszeni spodni.

— Gotowe — powiedziaÂł, w momencie kiedy poczuÂła, jakby promyki sÂłoĂąca osiadÂły na jej ramionach.

Szli wiĂŞc dalej, a Ginny nasÂłuchiwaÂła wszelkich dÂźwiĂŞkĂłw, ktĂłre mogÂłyby pomĂłc jej w zrozumieniu, dokÂąd wÂłaÂściwie zmierzali. Niestety nic oprĂłcz szumu liÂści nie podpowiadaÂło niczego konkretnego.

W pewnym momencie jednak stanĂŞli, a Ginny wnet uÂświadomiÂła sobie, Âże nie zaszli daleko od domu; zaledwie kilka krokĂłw, nawet nie zbliÂżyli siĂŞ do lasu, bo wtedy usÂłyszaÂłaby strumieĂą. W takim razie byli na obszarze ogrĂłdka, gdzieÂś po prawej stronie, sÂądzÂąc po tym, jak ojciec jÂą prowadziÂł.

— MogĂŞ juÂż zdj¹Ì opaskĂŞ?

Tata mrukn¹³ na potwierdzenie. Ginny szybko zsunê³a chustê z oczu, czuj¹c rosn¹ce w sercu podniecenie, oraz wstrzyma³a oddech. Unios³a wzrok.

Nie tego siĂŞ spodziewaÂła.

— Szopa? — spytaÂła cichym tonem.

Tata na szczĂŞÂście staÂł nieco z tyÂłu, dziĂŞki czemu nie widziaÂł, jak przez twarz przebiegÂło jej rozczarowanie.

Szopa nie wydawaÂła siĂŞ niczym zjawiskowym. Artur zawsze trzymaÂł w niej mugolskie rupiecie, przy ktĂłrych czĂŞsto eksperymentowaÂł na przeró¿ne, czĂŞsto niebezpieczne sposoby. Ginny rzadko do niej wchodziÂła – nie obchodziÂły jÂą te wszystkie nieczarodziejskie rzeczy. WidziaÂła jednak, Âże tata czĂŞsto znikaÂł w niej nawet na kilka godzin, a wychodziÂł zaleÂżnie od powodzenia badania: jeÂśli udaÂło mu siĂŞ coÂś odkryĂŚ, szczĂŞÂśliwy, jeÂśli coÂś zepsuÂł – sfrustrowany.

Skoro teraz byÂł naprawdĂŞ radosny, to pewnie przygotowaÂł dla Ginny coÂś, z czego nie kryÂł dumy. A dziewczynka, choĂŚby nie wiadomo jak bardzo chciaÂła, nie potrafiÂła doceniĂŚ mugolskich rzeczy.

MyÂślaÂła, Âże jak wejdzie do Âśrodka, to zobaczy stosy nieprzydatnych, nieczarodziejskich przedmiotĂłw. Pan Weasley uwielbiaÂł zbieraĂŚ nawet najdrobniejsze graty, o ktĂłrych dziaÂłaniu nawet nie miaÂł pojĂŞcia, a ktĂłre potem kurzyÂły siĂŞ w szopie przez najbliÂższe kilka lat. Kiedy jednak przestÂąpiÂła prĂłg, oczom nie dowierzaÂła, co wÂłaÂśnie ujrzaÂła.

— Niespodzianka! — Tata uÂśmiechn¹³ siĂŞ szeroko, patrzÂąc, jak Ginny z otwartymi ustami rozglÂąda siĂŞ wokó³.

Mugolskie rupiecie ca³kowicie zniknê³y, zast¹pione przez blat z kocio³kami, szafki ze sk³adnikami do eliksirów, a oprócz tego pó³ki ze szklanymi butelkami i przyrz¹dami do przygotowywania wywarów.

Ginny zamar³a z podziwu. Wszystko by³o tak schludne, tak idealnie wykonane, aby przywo³ywa³o na myœl prawdziw¹ warzelniê, ¿e nie potrafi³a oderwaÌ od tego wzroku. Na œcianie ponad kocio³kami tata zawiesi³ kilka haków na chochle, szczypce i ³y¿ki do spalaù. Poœrodku szopy sta³ stó³ z wag¹, moŸdzierzami, i statywem; Ginny zak³ada³a, ¿e bêdzie musia³a to wszystko u³o¿yÌ wed³ug w³asnych upodobaù. Z sufitu zwisa³y dwie ¿arówki, które œwieci³y siê dziêki magii.

Nie potrafi³a powstrzymaÌ siê od szerokiego uœmiechu, który pcha³ siê na jej usta od momentu, kiedy po raz pierwszy zobaczy³a kocio³ki. Bêdzie mog³a warzyÌ! Co prawda szopa sama w sobie nie by³a wielka, ale na spokojnie zmieœci w niej ma³¹, rud¹ dziewczynkê z zapa³em do pracy.

Ginny obrĂłciÂła siĂŞ do taty, aÂż jej sukienka zawirowaÂła, i z wielkim uÂśmiechem wypaliÂła:

— DziĂŞkujĂŞ, dziĂŞkujĂŞ, dziĂŞkujĂŞ!

Artur zaÂśmiaÂł siĂŞ pod nosem, gdy jego cĂłrka podeszÂła podekscytowana do szafki ze skÂładnikami, sprawdzajÂąc, ktĂłre tata kupiÂł, a ktĂłrych trzeba jeszcze poszukaĂŚ.

— Wszystkiego najlepszego — odpowiedziaÂł, a jego sÂłowa obyÂły siĂŞ bez Âżadnego komentarza, kiedy Ginny w caÂłoÂści skupiÂła siĂŞ na ingrediencjach.

KaÂżde z nich dotknĂŞÂła i obejrzaÂła, w myÂślach tasowaÂła, jak i do czego je uÂżyĂŚ: lepiej poeksperymentowaĂŚ nad tworami wÂłasnymi czy poszukaĂŚ w pokoju Percy'ego czegoÂś z dokÂładnymi instrukcjami? A moÂże sprĂłbowaĂŚ i tego, i tego? BĂŞdzie miaÂła duÂżo czasu na zastanowienie.

Teraz jednak do g³owy przysz³a jej jedna, na pozór b³aha myœl: czy to wszystko by³o tylko dla niej? Czy mo¿e reszta rodziny równie¿ bêdzie z tego korzystaÌ nawet czêœciej ni¿ ona sama, bo w koùcu wci¹¿ mia³a tylko dziewiêÌ lat, a pozostawienie niebezpiecznych eliksirów dziecku stanowi³o du¿e zagro¿enie? Taki sposób wydawa³ siê logiczny: stworzyÌ warzelniê pod pretekstem urodzin, by w póŸniejszym czasie tê warzelniê przej¹Ì dla w³asnych celów. Ginny by tak zrobi³a, gdyby tylko mog³a. Zawsze wybra³aby rozwi¹zanie korzystne tak¿e i dla niej samej.

Jednak nie mogÂła o to spytaĂŚ. To nietaktowne, przeczÂące zasadom dobrego wychowania, ktĂłre tak bardzo rodzice pragnĂŞli, by dzieci siĂŞ nauczyÂły.

W koùcu Ginny musia³a zacisn¹Ì usta i zobaczyÌ, co przysz³oœÌ poka¿e. Wbi³a paznokcie we wnêtrze d³oni, bo tylko w taki sposób radzi³a sobie z emocjami, i nie wypowiedzia³a ani jednego z³ego s³owa. Uœmiechnê³a siê ponownie, chocia¿ ju¿ nie tak weso³o jak wczeœniej, a nastêpnie przesz³a do przegl¹dania buteleczek i przedmiotów porozrzucanych po ca³ym stole. £atwiej udawaÌ, ¿e wszystko w porz¹dku, kiedy jeszcze przed momentem skaka³o siê a¿ po sam sufit z radoœci.



***



Dok³adnie tydzieù póŸniej Weasleyowie poszli na ulicê Pok¹tn¹, aby zakupiÌ potrzebne dzieciom rzeczy do Hogwartu. Ginny i Ron co prawda wci¹¿ byli za m³odzi, by dostaÌ list ze szko³y, ale i tak chêtnie podró¿owali na Pok¹tn¹.

Ginny uwielbiaÂła atmosferĂŞ tej ulicy – wesoÂła, peÂłna ludzi, a kaÂżde z nich gdzieÂś siĂŞ spieszyÂło. Czasami przypominaÂła jej Ministerstwo Magii. Z tÂą ró¿nicÂą, Âże w Ministerstwie jak dotÂąd nigdy nie spotkaÂła dziecka. Sama wÂłaÂściwie znalazÂła siĂŞ tam tylko dlatego, Âże czekaÂła na tatĂŞ, ktĂłry miaÂł zabraĂŚ jÂą i resztĂŞ dzieci do restauracji.

W kaÂżdym razie Ginny fascynowaÂł ÂżywioÂł czarodziejĂłw, ktĂłrych tutaj widziaÂła. ZdawaĂŚ by siĂŞ mogÂło, Âże w tym miejscu kaÂżdy ÂżyÂł w poÂśpiechu, starajÂąc siĂŞ zaÂłatwiĂŚ sprawy najszybciej, jak siĂŞ daÂło. Weasley miaÂła rĂłwnieÂż wraÂżenie, Âże nawet do lodziarni nikt nie szedÂł dla czystej przyjemnoÂści.

Kiedy reszta rodziny siedzia³a w ksiêgarni, Ginny wymknê³a siê na ulicê. Zanim Percy skoùczy przebieraÌ w ksi¹¿kach, prawdopodobnie min¹ wieki, a w tym czasie mog³a po prostu patrzeÌ na tutejszych czarodziejów i na za³atwiane przez nich sprawy. Jeden z nich, z ¿ab¹ na barku, targowa³ siê w³aœnie z handlarzem zió³, a jego, jak Ginny przypuszcza³a, ¿ona potakiwa³a niecierpliwie nog¹, staj¹c siê coraz czerwieùsza na twarzy. Garstka dzieci goni³a chochliki na magicznych papierowych samolocikach. Grupa starców debatowa³a nad najnowszymi wieœciami w Proroku. Rodzice z ch³opcem wchodzili do antykwariatu, nios¹c ze sob¹ pe³en worek.

Ginny wÂłaÂściwie mogÂła siedzieĂŚ tak godzinami i spoglÂądaĂŚ na czarodziejĂłw. Praktycznie nie miaÂła kontaktu z nikim oprĂłcz jej wÂłasnej rodziny i Luny. Zawsze lubiÂła przyglÂądaĂŚ siĂŞ innym, odczytywaĂŚ ich myÂśli z mimiki twarzy, ale najczĂŞÂściej na obserwacjach siĂŞ koĂączyÂło. Niespecjalnie jÂą ciÂągnĂŞÂło do nawiÂązywania kontaktu.

I kiedy tak minuty mija³y, a Ginny siedzia³a na murku podryguj¹c nogami do taktu muzyki, któr¹ ktoœ gra³ z drugiego koùca ulicy, zapragnê³a coœ zrobiÌ. Nie wiedzia³a dok³adnie co, ale nasz³a j¹ ochota, by nie tylko obserwowaÌ z daleka ¿ycie czarodziejów. Mo¿e by te¿ do nich do³¹czyÌ?

Ale co by mia³a zrobiÌ? Przy³¹czyÌ siê do gonienia chochlików lub poogl¹daÌ wystawê nowych miote³ razem z ch³opcami? Nie... to nie to.

Zerknê³a na handlarza zió³. Wci¹¿ k³óci³ siê z tamtym mê¿czyzn¹, a ¿ona wygl¹da³a, jakby by³a u skraju wytrzymania.

A gdyby tak... wzi¹Ì coœ z jego stoliczka? W koùcu Ginny brakowa³o blekotu, jednej z najbardziej pospolitych roœlin w Europie, a chcia³a uwarzyÌ Eliksir Be³kotu. PonoÌ zalicza³ siê do tych naj³atwiejszych, a Weasley z chêci¹ wys³ucha³aby potoku s³ów Percy'ego.

Zeskoczy³a z murka i zbli¿y³a siê do handlarza. By³ tak zajêty k³ótni¹ z brodatym mê¿czyzn¹, ¿e nawet gdyby ktoœ tu¿ na jego oczach skrad³ wiêkszoœÌ roœlin, pewnie i tak by tego nie zauwa¿y³.

Ginny, najdyskretniej jak tylko potrafiÂła, wyciÂągnĂŞÂła rĂŞkĂŞ po blekot. ChwyciÂła go z prĂŞdkoÂściÂą atakujÂącego wĂŞÂża i natychmiastowo wsadziÂła do kieszeni. Handlarz ani nikt inny na ulicy nawet nie zwrĂłciÂł na niÂą uwagi – panowaÂł tak duÂży tÂłok, Âże zobaczenie czegokolwiek poniÂżej pasa graniczyÂło z niemoÂżliwoÂściÂą. Ginny miaÂła takÂą przewagĂŞ, Âże wci¹¿ byÂła niska.

Oddali³a siê prêdko w stronê antykwariatu, czuj¹c bij¹ce jak dzwon serce, a dr¿¹ce rêce schowa³a do kieszeù. Ca³a spocona oraz czerwona na twarzy stanê³a obok stolika z darmowymi rzeczami do wziêcia i prze³knê³a g³oœno œlinê. Adrenalina wci¹¿ w niej buzowa³a jak po wykonaniu skoku z du¿ej odleg³oœci. A jak to bywa z prze¿yciami, które spróbuje siê raz, pragnie siê spróbowaÌ znowu.

WziĂŞÂła dr¿¹cy oddech i pozwoliÂła sobie na maÂły uÂśmiech ni to satysfakcji, ni to pijanego szczĂŞÂścia – nie miaÂła pojĂŞcia, ktĂłre z nich teraz w niej przewaÂżaÂło. Czy to ÂświadomoœÌ, Âże znowu udaÂło jej siĂŞ coÂś ukraœÌ bez niczyjego zauwaÂżenia, czy to fakt, Âże naprawdĂŞ to zrobiÂła.

OparÂła siĂŞ bokiem o stolik, na ktĂłry teraz rzuciÂła okiem. Same rupiecie, nic wartoÂściowego ani Âładnego. Mimo wszystko jednak jej uwagĂŞ przykuÂł wisiorek ze statkiem, srebrny, dobrze wykonany. Jakim cudem znalazÂł siĂŞ na stoisku darmowych rzeczy? MoÂże przez fakt, Âże nie wydawaÂł siĂŞ wartoÂściowy. RĂłwnie dobrze moÂżna taki kupiĂŚ na pchlim targu.

Oddycha³a g³êboko jeszcze przez kilka sekund, a¿ wreszcie siêgnê³a wci¹¿ dr¿¹cymi rêkami po wisiorek. Skoro by³ darmowy, to dlaczego by nie wzi¹Ì? Schowa³a go do kieszeni.

— Hej! — krzykn¹³ nagle ktoÂś za jej plecami.

OdwrĂłciÂła siĂŞ prĂŞdko przodem, a serce zatrzymaÂło siĂŞ na milisekundĂŞ, by nastĂŞpnie znowu przyspieszyĂŚ tempa.

Przed niÂą staÂł chudy, przeraÂźliwie blady chÂłopiec o niesamowicie czarnych wÂłosach, ktĂłre brzydko odcinaÂły siĂŞ na jego cerze. Wzrok miaÂł skierowany na kieszeĂą Ginny – tĂŞ, w ktĂłrej ukryÂła blekot i wisiorek.

Weasley miaÂła wraÂżenie, Âże zaraz serce wyskoczy jej z klatki piersiowej. Nogi zwiotczaÂły, a rozum krzyczaÂł gÂłoÂśno „Uciekaj! ZostaÂłaÂś przyÂłapana!”

— Oddaj to. — ChÂłopiec wyciÂągn¹³ w jej stronĂŞ rĂŞkĂŞ, a Ginny nie mogÂła nic poradziĂŚ, Âże wlepiÂła w niÂą przeraÂżone spojrzenie. — WidziaÂłem, jak to zabraÂłaÂś.

WrĂŞcz ciskaÂł gromami z oczu. Ginny, gdyby tylko chÂłopak nie wyglÂądaÂł na tak strasznego i wÂściekÂłego, moÂże i wyjÂąkaÂłaby jakieÂś sÂłowa przeprosin i grzecznie oddaÂła blekot. A tak to zrobiÂła jedynÂą w tym momencie sÂłusznÂą rzecz.

OdwrĂłciÂła siĂŞ na piĂŞcie i uciekÂła.

Ch³opak krzykn¹³ coœ za ni¹, ale Ginny kompletnie odciê³a siê od dŸwiêków. W biegu potr¹ci³a kilku przechodniów i popchnê³a na ziemiê jednego z dzieciaków, które gania³y za chochlikiem. Starsze panie wrzeszcza³y za uciekinierk¹, a mê¿czyŸni przeklinali pod nosem. Wszystko to jednak ginê³o w odmêtach jej mózgu, a przed sob¹ mia³a jasno postawiony cel: uciec z Pok¹tnej.

SkrĂŞciÂła w bocznÂą ulicĂŞ, przeskakujÂąc nad Âżebrakami i drobnymi handlarzami. NadepnĂŞÂła na rozbite szkÂło, ktĂłre wbiÂło jej siĂŞ w buty, ale siĂŞ tym kompletnie nie przejmowaÂła, bo znowu musiaÂła zboczyĂŚ z drogi. ÂŚlizgaÂła siĂŞ przy kaÂżdym zakrĂŞcie, a kolejne pokonywane stopy wypruwaÂły z niej siÂły. ZÂłapaÂła nawet kolkĂŞ, ale to nie powstrzymaÂło Ginny przed szaleĂączym biegiem. Byle do koĂąca ulicy, byle do koĂąca ulicy.

— StĂłj! Zatrzymaj siĂŞ! — krzyczaÂł chÂłopiec, depczÂąc jej po piĂŞtach, ale Ginny ani ÂśniÂło siĂŞ teraz poddaĂŚ.

ZÂłapaÂła w drodze za kraniec stolika i pociÂągnĂŞÂła gwaÂłtownie za sobÂą, aÂż wszystkie kocioÂłki z niego spadÂły, a pergaminy poleciaÂły w powietrze. NastĂŞpnie zrobiÂła to samo tylko Âże z ÂżywnoÂściÂą, a na koĂącu wpadÂła w beczki; z dwĂłch z nich wylaÂło siĂŞ whisky.

CaÂła obolaÂła wstaÂła i obejrzaÂła za siebie. ChÂłopiec prĂłbowaÂł wygramoliĂŚ siĂŞ ze sterty beczuszek, a przechodnie patrzyli na niego krzywo, ani ÂśniÂąc mu podaĂŚ rĂŞki. Dlatego teÂż, wykorzystujÂąc sytuacjĂŞ, pobiegÂła dalej i juÂż ani na chwilĂŞ nie spojrzaÂła w tyÂł.

WpadÂła z powrotem na PokÂątnÂą i zauwaÂżyÂła, Âże akurat w tym samym momencie jej rodzina wychodziÂła z ksiĂŞgarni.

Mama rozszerzyÂła z przeraÂżenia oczy.

— Na Merlina, Ginny, co ci siĂŞ staÂło? — krzyknĂŞÂła, wznoszÂąc ku gĂłrze ramiona jak w dramatycznym przedstawieniu.

Natychmiast do niej podeszÂła i chwyciÂła za podbrĂłdek, oglÂądajÂąc z kaÂżdej strony i pod kaÂżdym kÂątem.

Ginny nie mog³a nic poradziÌ na to, ¿e wci¹¿ ciê¿ko oddycha³a, a adrenalina buzowa³a w ¿y³ach jeszcze bardziej, ni¿ kiedy krad³a blekot. Po prostu musia³a daÌ czemuœ upust energii, mimo ¿e nogi trzês³y siê jak po przebiegniêciu maratonu i gdyby nie fakt, ¿e jak najprêdzej musia³a siê wynieœÌ z Pok¹tnej, pad³aby na kolana i nie wsta³a.

Ale tamten chÂłopiec mĂłgÂł pojawiĂŚ siĂŞ z powrotem w kaÂżdej chwili, a wtedy bĂŞdzie miaÂła przechlapane. Dlatego teÂż wyrwaÂła siĂŞ z uÂścisku mamy i odeszÂła o krok do tyÂłu.

— Nic wielkiego — odpowiedziaÂła Ginny, ale nie zabrzmiaÂło to tak pewnie, jak chciaÂła. — Po prostu goniÂłam za chochlikiem.

— JesteÂś ranna — stwierdziÂł Ron, kierujÂąc spojrzenie prosto na jej nogi.

Albo raczej na obszarpane do krwi kolana i brudnÂą sukienkĂŞ.

MachnĂŞÂła na to rĂŞkÂą i chwyciÂła mamĂŞ za ramiĂŞ, ciÂągnÂąc do wyjÂścia z PokÂątnej.

— MusiaÂłam przewrĂłciĂŚ siĂŞ po drodze. No wiecie, te zawody w „kto pierwszy zÂłapie chochlika, ten wygrywa”... — zaÂśmiaÂła siĂŞ nerwowo. — JakiÂś chÂłopak mnie popchn¹³. Ale to nic wielkiego, powaÂżnie!

Mama ju¿-ju¿ otwiera³a usta, by jakoœ zareagowaÌ, kiedy Ginny ponownie poci¹gnê³a j¹ ku wyjœciu, za nic maj¹c zirytowane prychniêcia Percy'ego oraz podejrzliwe spojrzenie Rona. Jedynie bliŸniacy wydawali siê nie przejmowaÌ ca³¹ sytuacj¹.

— Musimy ci uleczyĂŚ kolano... — zaczĂŞÂła mama. — I porozmawiaĂŚ z tym mÂłodzieĂącem. Dziewczynek siĂŞ nie popycha.

I zapewne zaczĂŞÂłaby tyradĂŞ na temat wychowania chÂłopcĂłw, ale Ginny wypruÂła do przodu, wzrok majÂąc utkwiony w kostce.

— Jak wyjdziemy z PokÂątnej, dobra? NaprawdĂŞ nie chcĂŞ siĂŞ z nim widzieĂŚ, a poza tym straszny tu tÂłok. Duszno siĂŞ robi.

Ale to nie przez natÂłok czarodziejĂłw Ginny nie mogÂła oddychaĂŚ. WrĂŞcz za kaÂżdym razem, kiedy widziaÂła czarnÂą czuprynĂŞ, serce ÂściskaÂło jej siĂŞ ze strachu, a dech zamieraÂł.

— Ale...

— Mamo, proszĂŞ — uciĂŞÂła Ginny, rzucajÂąc Molly bÂłagajÂące spojrzenie. — ChodÂźmy stÂąd.

Dziewczynka naprawdĂŞ nie lubiÂła o cokolwiek prosiĂŚ – to nie leÂżaÂło w jej naturze. Ekstremalne sytuacje wymagaÂły jednak ekstremalnych ÂśrodkĂłw, a Ginny, gdyby musiaÂła, padÂłaby na obszarpane kolana i bÂłagaÂła mamĂŞ o natychmiastowe ewakuowanie siĂŞ z ulicy.

Na szczĂŞÂście nie musiaÂła tego robiĂŚ, bo mama jeszcze tylko przez chwilĂŞ wydawaÂła siĂŞ niepewna, ale juÂż w nastĂŞpnym momencie niepokĂłj w jej oczach zamieniÂł siĂŞ w troskĂŞ. PokiwaÂła gÂłowÂą i bez wiĂŞkszych oporĂłw daÂła siĂŞ poprowadziĂŚ do wyjÂścia.

— I co, i nie dostanie Âżadnej kary, Âże wyszÂła bez pozwolenia? — wymamrotaÂł Percy na tyle cicho, Âże mama go nie usÂłyszaÂła.

Ginny wziĂŞÂła g³êboki oddech i prĂłbowaÂła uspokoiĂŚ dr¿¹ce dÂłonie – nie wyszÂło. Pod palcami wci¹¿ miaÂła delikatnÂą fakturĂŞ tego przeklĂŞtego blekotu. MusiaÂł siĂŞ nieÂźle zgnieœÌ w trakcie ucieczki.

Przechodz¹c, czu³a pal¹ce spojrzenia na sobie. Stanowi³a zapewne niez³¹ atrakcjê dla przechodniów: ¿ebraczka lub dzikuska z band¹ rudych osób obstawiaj¹cych j¹ jak ¿o³nierze. Niedziwne, ¿e przyci¹ga³a wzrok.

Wyszli z PokÂątnej i kominkiem fiuknĂŞli do Nory, a tam przeszÂła gruntowne leczenie i przepytywanie. WÂłaÂściwie wolaÂła dostaĂŚ najgorszÂą karĂŞ od mamy, czyli odgnamianie ogrodu, niÂż teraz stawiĂŚ czoÂła temu chÂłopakowi.



***



Czarnow³osy ch³opiec z ponur¹ min¹ pow³óczy³ nogami w stronê antykwariatu, mijaj¹c zabieganych przechodniów, którzy poœwiêcali mu chwilê na zlustrowanie wzrokiem ca³ej jego postury.

OdwrĂłciÂł gÂłowĂŞ, gdy starszy mĂŞÂżczyzna wykrzywiÂł w obrzydzeniu wargi, i wbiÂł spojrzenie w chodnik. CoÂś w nierĂłwno ustawionej kostce denerwowaÂło chÂłopaka, a dodajÂąc do tego niechcianÂą uwagĂŞ, ktĂłrÂą skupiaÂł na sobie, moÂżna powiedzieĂŚ, Âże irytacja wrzaÂła w nim jak nieudany eliksir.

Zaciskaj¹c usta, stan¹³ wreszcie przed stoliczkiem w darmowymi rzeczami, który zlustrowa³ wzrokiem. W tym momencie pragn¹³ roztrzaskaÌ go na drzazgi.

— Teo! — zawoÂłaÂł ktoÂś wychodzÂący z antykwariatu.

Ch³opiec powoli odwróci³ wzrok od stolika i stan¹³ twarz¹ w twarz z w³asnym ojcem. Elegancki mê¿czyzna zaplót³ rêce z ty³u i wbi³ spojrzenie w syna, przekrzywiaj¹c tym samym g³owê. Ma³y kapelusz nie przekrzywi³ siê nawet o milimetr.

— Gdzie byÂłeÂś? I co ci siĂŞ staÂło? KtoÂś zrobiÂł ci krzywdĂŞ? — Wyraz oczu mĂŞÂżczyzny stwardniaÂł, gdy zadaÂł ostatnie pytanie.

Ch³opiec westchn¹³ i pokrêci³ przecz¹co g³ow¹, choÌ na usta ciska³y mu siê nieprzyjemne wyzwiska.

— Nie, ojcze, wszystko gra. — ZamilkÂł na chwilĂŞ, zaciskajÂąc ponownie usta i zwracajÂąc czarne oczy na stolik z darmowymi rzeczami. — ZabraÂła go.

Starszy mê¿czyzna, wygl¹daj¹cy podobnie do w³asnego syna, tylko ¿e zdrowszy, spojrza³ w tym samym kierunku co on. W mig poj¹³, o co mu chodzi³o.

— Jak wyglÂądaÂła?

— Ruda, niska, obdarty strĂłj i piĂłrka we wÂłosach — odparÂł zdawkowo syn, recytujÂąc sÂłowa jak z wiersza, ktĂłry trzeba siĂŞ nauczyĂŚ.

Ojciec skin¹³ g³ow¹, zdaj¹c siê nad czymœ myœleÌ, bo zwróci³ ciemne oczy ku niebu i zmarszczy³ brwi.

— ByÂła w twoim wieku?

— Tak sÂądzĂŞ.

— W takim razie spotkasz jÂą jeszcze w Hogwarcie.

ChÂłopiec spojrzaÂł na niego w niedowierzaniu.

— Ale do Hogwartu jadĂŞ dopiero za rok! A jeÂśli ona go zgubi albo zniszczy?

MĂŞÂżczyzna pokrĂŞciÂł gÂłowÂą.

— Nie ma innego wyjÂścia. Teraz jej nie znajdziemy. A naszyjnik odzyskasz tak szybko, jak bĂŞdziesz mĂłgÂł.

— Ale... — Ogarn¹³ jeszcze raz wzrokiem stolik, jakby wierzÂąc, Âże zaraz bÂłyskotka siĂŞ na nim zmaterializuje. — Ale on jest bezcenny.

— Wiem, Teo. — ÂŚcisn¹³ synowi ramiĂŞ na znak pocieszenia, ale ten nawet nie zwrĂłciÂł na niego uwagi. — TeÂż mi siĂŞ to nie podoba, ale zrozum: gdy bĂŞdziecie obydwoje w Hogwarcie, na pewno ta dziewczyna odda ci naszyjnik. Jak dowie siĂŞ, Âże naleÂżaÂł do twojej siostry, od razu ci go odda.

Teo wpatrywaÂł siĂŞ stolik tak jeszcze przez chwilĂŞ, aÂż w pewnym momencie z antykwariatu wyszli stary sprzedawca i czarnowÂłosa, wyprostowana jak na damĂŞ przystaÂło kobieta, ktĂłra ogarnĂŞÂła chÂłopca zimnym spojrzeniem.

— Teodorze — odezwaÂła siĂŞ, majÂąc gÂłowĂŞ wysoko w gĂłrze, a kolczyki odbijaÂły promienie sÂłoĂąca. — CoÂś ty z sobÂą zrobiÂł? Wiesz, jak wyglÂądasz?

Ojciec zwolniÂł uÂścisk z ramienia i na nowo splĂłtÂł rĂŞce na plecach, a gÂłowĂŞ uniĂłsÂł rĂłwnie wysoko, co Âżona. Tym razem jednak jego oczy nie odbijaÂły Âżadnych emocji.

Teodor spuœci³ g³owê i zapatrzy³ w swoje poplamione od whisky spodnie i marynarkê, do której przyklei³y siê kawa³ki ¿ywnoœci. Nie odpowiedzia³, bo nie chcia³ siê bardziej pogr¹¿aÌ.

Matka wyci¹gnê³a ró¿d¿kê i dwoma machniêciami usunê³a ca³y brud. Z pewnoœci¹ nie chcia³a, aby ktokolwiek z czystokrwistych zobaczy³ jej syna w tak godnej politowania chwili.

— SugerowaÂłbym, abyÂśmy wrĂłcili do omawiania interesĂłw — powiedziaÂł sprzedawca, wyczuwajÂąc napiĂŞtÂą atmosferĂŞ miĂŞdzy rodzinÂą. — Panie Nott, nie skoĂączyliÂśmy jeszcze omawiaĂŚ ceny zegarka.

PaĂąstwo Nott weszli z powrotem do antykwariatu, a chwilĂŞ po nich sprzedawca, patrzÂąc na Teodora wzrokiem peÂłnym Âżalu. ChÂłopiec specjalnie nie spojrzaÂł w jego kierunku.

Kiedy na ulicy zosta³ ju¿ sam, przymkn¹³ oczy i wyszepta³ obietnicê:

— ZnajdĂŞ ciĂŞ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?