Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8].

Ceremonia przydzia³u przebiega³a spokojnie, bez ¿adnych fajerwerków. Ka¿da kolejna osoba siadaj¹ca na sto³ku wydawa³a siê nastêpn¹ ciekaw¹ postaci¹, o której Ginny chcia³a dowiedzieÌ siê jak najwiêcej: czy to dziewczynka o jedwabistych w³osach, weso³ym spojrzeniu pe³nym odwagi i dumy (czarodziejka pochodz¹ca z arystokratycznej rodziny, która od zawsze wiedzia³a, do którego domu chce trafiÌ?), czy to zgarbiony ch³opiec, utrzymuj¹cy wzrok na pod³odze (niepewny siebie? Znaj¹cy ju¿ swój los? Nielubi¹cy byÌ w centrum uwagi?). I tak w kó³ko i w kó³ko, nowi ludzie, nowa zabawa.

Ginny staÂła praktycznie na samym koĂącu kolejki do Tiary. W tym roku co prawda nie byÂło zbyt wielu czarodziejĂłw, nad czym mÂłoda czarownica osobiÂście ubolewaÂła, ale przynajmniej bĂŞdzie mogÂła poÂświĂŞciĂŚ wiĂŞcej czasu na kaÂżdego czarodzieja osobno. Codziennie bĂŞdzie miaÂła moÂżliwoœÌ poznaĂŚ nowe osoby, ich przyzwyczajenia, nastroje i pupilĂłw – wszystko to, co Ginny uwielbiaÂła zg³êbiaĂŚ. PĂłki co, czekajÂąc, aÂż zasiÂądzie na stoÂłku, mogÂła jedynie przyglÂądaĂŚ siĂŞ innym z daleka. Ale juÂż wkrĂłtce... juÂż wkrĂłtce wejdzie w fascynujÂący Âświat ÂświeÂżych umys³ów, wzniosÂłych planĂłw i ciekawych charakterĂłw.

Na poczÂątku zanotowaÂła w pamiĂŞci, aby bliÂżej przyjrzeĂŚ siĂŞ zgarbionemu chÂłopcu, ktĂłry miaÂł wyraz niechĂŞci na twarzy. KrzywiÂł siĂŞ, jakby brzuch go bolaÂł, a im bliÂżej byli zamku, tym bardziej stawaÂł siĂŞ ponury. Ginny zastanawiaÂła siĂŞ dlaczego. Czy to ambitny mugolak, ktĂłry nie chciaÂł uczyĂŚ siĂŞ w Hogwarcie, a za to osiÂągaĂŚ sukces w nieczarodziejskim Âświecie? A moÂże z gĂłry wiedziaÂł, do jakiego domu trafi, co niekoniecznie mu siĂŞ podobaÂło?

Ginny chcia³a go poznaÌ. Szczególnie spodoba³a jej siê teoria, ¿e ów ch³opiec móg³ byÌ mugolakiem. Jeszcze nigdy w ¿yciu nie widzia³a nikogo z mugolskiej rodziny, bo rodzice niechêtnie wypuszczali j¹ do nieczarodziejskiego œwiata w³aœnie przez wzgl¹d na nieznajomoœÌ mugoli. Wracaj¹c, ch³opak nazywa³ siê Vincent Avery. Trafi³ do Slytherinu, z czego, jak póŸniej dowiedzia³a siê Ginny, by³ w miarê zadowolony (mimo ¿e jego mina wskazywa³a na kompletnie co innego).

KolejnÂą osobÂą, ktĂłra rzuciÂła jej siĂŞ w oczy, byÂł niejaki Colin Creevey – gÂłoÂśny, gadatliwy, wesoÂły i nierozgarniĂŞty Gryfon. Mimo swojej... osobliwoÂści, Ginny niespecjalnie miaÂła ochotĂŞ siĂŞ z nim zaznajamiaĂŚ. WolaÂła osoby spokojniejsze i cichsze, jak na przykÂład wyÂżej wymieniony garbaty. ChociaÂż i Vincent nie pasowaÂł do jej wymarzonego przyjaciela. MoÂżliwe, Âże to przez jego minĂŞ.

Ceremonia nie dobieg³a nawet do po³owy, a Ginny ju¿ zauwa¿y³a, jak jej bracia Fred i George zaczêli wierciÌ siê w miejscu i postukiwaÌ ze znudzenia palcami o blat. Z kolei Percy siedzia³ wyprostowany jakby kij po³kn¹³ i lustrowa³ salê bacznym spojrzeniem, czêsto zatrzymuj¹c go na Ginny. Weasley zak³ada³a, ¿e po prostu martwi³ siê o jej przydzia³.

A, co najdziwniejsze, nigdzie nie widziaÂła Rona. PrzeczesaÂła wzrokiem stó³ GryfonĂłw od poczÂątku do koĂąca po kilka razy, ale Rona nie byÂło. Ginny wcale siĂŞ to nie spodobaÂło. WolaÂła mieĂŚ swojego brata bliÂżej siebie. Ale oczywiÂście – w najwaÂżniejszym momencie jej Âżycia go nie byÂło, mimo Âże obiecaÂł, Âże to on bĂŞdzie najgÂłoÂśniej klaskaÂł spoÂśrĂłd wszystkich uczniĂłw w sali.

TuÂż obok Ginny staÂła Luna, kiwajÂąc siĂŞ z palcĂłw na piĂŞty, z piĂŞt na palce i obserwowaÂła niebo. Albo raczej imitacjĂŞ nieba.

— Tata mi mĂłwiÂł, Âże dwieÂście lat temu wró¿ki zaczarowaÂły dach Hogwartu — szepnĂŞÂła nagle do ucha Ginny.

Weasley podskoczy³a w miejscu z zaskoczenia. Tak skupi³a siê na Tiarze, ¿e kompletnie zapomnia³a o przyjació³ce.

— Wró¿ki? — odmruknĂŞÂła, zadzierajÂąc gÂłowĂŞ do gĂłry.

Wró¿ki wydawa³y jej siê równie nierealne, co mugolom czarodzieje. Ale Luna ju¿ zaczê³a snuÌ opowieœÌ, której Ginny nie œmia³a przerwaÌ.

— PrzybyÂły z Nowej Zelandii, aby szerzyĂŚ wÂśrĂłd nas magiĂŞ piĂŞkna. ZatrzymaÂły siĂŞ w Hogwarcie, aby siĂŞ napoiĂŚ i zapeÂłniĂŚ brzuchy. W podziĂŞce przemieniÂły dach w imitacjĂŞ nieba i nauczyÂły kilku zaklĂŞĂŚ. Szkoda tylko, Âże nie kaÂżdy potrafiÂł doceniĂŚ ten dar — dokoĂączyÂła smĂŞtnie.

Ginny zmarszczyÂła brwi.

— To znaczy?

W³aœnie ten moment wybra³a profesor McGonagall, aby wywo³aÌ Lunê. Dziewczyna ca³a pojaœnia³a, a smutek znikn¹³, jakby wiatr, który szala³ na dworze, uniós³ go w górê, ku zaczarowanemu sklepieniu Hogwartu.

— UwaÂżaj na wredne gnĂŞbiwtryski. PotrafiÂą nieÂźle namieszaĂŚ w gÂłowie — szepnĂŞÂła Lovegood, rzucajÂąc Ginny ostatnie powaÂżne spojrzenie, nim ruszyÂła do taboretu.

Weasley zadrÂżaÂła. Ostatni raz, gdy Luna zachowywaÂła siĂŞ w tak dojrzaÂły, nieprzystajÂący jej sposĂłb, zdarzyÂł siĂŞ na pogrzebie jej matki i juÂż wtedy wydawaÂło siĂŞ to strasznie nienaturalne oraz... przeraÂżajÂące.

A poza tym... uwaÂżaĂŚ na gnĂŞbiwtryski? Co to znowuÂż oznaczaÂło?

Skupi³a siê jednak na Lunie, ale nie musia³a d³ugo czekaÌ na werdykt. Na usta Lovegood wyszed³ radosny uœmiech, a nogi zamacha³y weso³o, przez co Ginny od razu wiedzia³a, gdzie jej przyjació³ka trafi.

— RAVENCLAW! — krzyknĂŞÂła donoÂśnie Tiara.

Luna w podskokach dotarÂła do stoÂłu swojego domu, uÂśmiechajÂąc siĂŞ szeroko, jakby wÂłaÂśnie gwiazdka do niej dotarÂła. PrzywitaÂła siĂŞ z pozostaÂłymi domownikami i wrĂŞcz natychmiast zaczĂŞÂła coÂś opowiadaĂŚ, co wywoÂłaÂło rozbawienie u Ginny. Za to uwielbiaÂła LunĂŞ – za pogodĂŞ ducha.

Z minuty na minutĂŞ stoÂły poszczegĂłlnych domĂłw coraz bardziej zapeÂłniaÂły siĂŞ nowymi uczniami. W sali panowaÂł szmer rozmĂłw oraz od czasu do czasu Âśmiechy lub chichoty, a te z kolei byÂły przygÂłuszane przez sporadyczne wykrzykiwanie domu.

A Ginny w tamtym momencie objadaÂł stres. BawiÂła siĂŞ naszyjnikiem lub wyÂłamywaÂła palce; im bliÂżej byÂło do niej, tym bardziej zastanawiaÂła siĂŞ nad ucieczkÂą z sali i przepÂłyniĂŞciem z powrotem przez jezioro do peronu w Hogsmeade. I prawdopodobnie wybiegÂłaby z Wielkiej Sali, gdyby nie to, Âże wÂłaÂśnie nadeszÂła wiekopomna chwila:

— Weasley, Ginny!

Cicho odetchnĂŞÂła pod nosem. Nie moÂże byĂŚ tak Âźle, powiedziaÂła sobie, prĂłbujÂąc uÂłoÂżyĂŚ myÂśli w sensowny sposĂłb. Wszystko bĂŞdzie dobrze.

Unios³a g³owê w akcie dumy i, mia³a nadziejê, pewnym krokiem posz³a do Tiary. Co prawda po drodze myœla³a, ¿e zemdleje, ale to szczegó³. Bo przecie¿ wszystko bêdzie dobrze.

UsiadÂła na taborecie, zaciskajÂąc piĂŞÂści. Wdech i wydech. Zbyt wiele ludzi siĂŞ patrzy. Wdech i wydech. Profesor McGonagall zaÂłoÂżyÂła jej TiarĂŞ PrzydziaÂłu. Wtem w gÂłowie rozszedÂł siĂŞ gÂłos:

— Stresujesz siĂŞ, mimo iÂż masz dokÂładnie zaplanowane, do ktĂłrego domu chcesz trafiĂŚ? — GÂłos byÂł melodyjny i rozbawiony, tak jakby ÂśmiaÂł siĂŞ z jej uczuĂŚ.

Ginny jeszcze mocniej zacisnĂŞÂła piĂŞÂści. CzuÂła, jak jej krĂłtkie paznokcie wbijaÂły siĂŞ w dÂłoĂą i Weasley wiedziaÂła, co zauwaÂży, gdy zejdzie ze stoÂłka – okrÂągÂłe, czerwone pó³ksiĂŞÂżyce.

— To niesamowite, Âże jedenastoletnie dziecko ma tak dokÂładnie wytyczone, jakÂą trasÂą chce pod¹¿aĂŚ. Bez wÂątpienia nie brak ci odwagi, aby speÂłniaĂŚ swoje ambicje. CiĂŞÂżko pracujesz, aby zasÂłuÂżyĂŚ na uwagĂŞ, ale wiesz teÂż, kiedy przestaĂŚ i wtopiĂŚ siĂŞ w tÂłum. Potrafisz wykorzystaĂŚ odpowiednio sytuacjĂŞ dla wÂłasnych celĂłw...

Wdech i wydech. Pomyœl o tym, co mo¿esz robiÌ w Hogwarcie, kiedy przydzia³ siê zakoùczy. Pomyœl, co mo¿esz osi¹gn¹Ì! Jak daleko zajdziesz! Tyle mo¿liwoœci!

NastĂŞpne pytanie jÂą zaskoczyÂło:

— Chcesz trafiĂŚ do Gryffindoru?

PrzeÂłknĂŞÂła ÂślinĂŞ. Jak powinna odpowiedzieĂŚ? ÂŻe niby nie, ale wolaÂłaby tak? Sama wÂłaÂściwie nie wiedziaÂła, jaka odpowiedÂź byÂłaby tu poprawna.

— ChcĂŞ byĂŚ tam, gdzie reszta mojej rodziny — wyszeptaÂła w koĂącu, majÂąc ÂściÂśniĂŞte gardÂło.

Czy to wÂłaÂściwy wybĂłr? Czy na pewno chciaÂła trafiĂŚ tam, gdzie wszyscy inni i wci¹¿ walczyĂŚ o uwagĂŞ? Sam przydziaÂł do Gryffindoru wÂłaÂściwie niczego nie zmieni – wtopi siĂŞ w tÂło innych, bardziej uzdolnionych rudzielcĂłw z rodziny. A przecieÂż nie tego pragnĂŞÂła. ChciaÂła byĂŚ zauwaÂżona i powaÂżana, a bycie kolejnÂą GryfonkÂą wÂśrĂłd WeasleyĂłw nie byÂło niczym nadzwyczajnym.

Ale z drugiej strony Gryfoni zawsze byli odbierani pozytywnie, a to z kolei pomogÂłoby jej uzyskaĂŚ dobrÂą posadĂŞ i nowe moÂżliwoÂści na rozwijanie zainteresowaĂą. W takim razie Gryffindor to dobre wyjÂście – wÂłaÂściwie najlepsze. I dodatkowo bĂŞdzie mogÂła wiĂŞcej czasu spĂŞdziĂŚ z braĂŚmi!

— Och, to bez wÂątpienia! MuszĂŞ przyznaĂŚ, Âże to bardzo wygodne wyjÂście. Proste i bezpieczne, rzutujÂące pozytywnie na twojÂą przyszÂłoœÌ.

Chyba siê uda³o. Ginny ju¿-ju¿ mia³a odetchn¹Ì z ulg¹ i wypi¹Ì pierœ, jak na przysz³ego dumnego Gryfona przysta³o, ale nagle Tiara powiedzia³a:

— W Âżyciu nie zaszkodzi odrobinĂŞ chaosu. SLYTHERIN!

ÂŻe co?

Od strony ÂŚlizgonĂłw dobiegÂły jÂą przygÂłuszone brawa. Profesor McGonagall wÂłaÂśnie zdjĂŞÂła z gÂłowy Ginny TiarĂŞ PrzydziaÂłu, ktĂłra nagle wydaÂła siĂŞ jednym wielkim kpiÂącym Âżartem, w dodatku nieudanym.

MiaÂła nogi jak z waty. Jakim cudem nie upadÂła w drodze do stoÂłu nowego domu lub nie zaczĂŞÂła mieĂŚ ataku paniki na Âśrodku sali? Chyba jedynie przez lekki uÂśmiech Luny i jej spojrzenie, ktĂłre dodaÂło duÂżo otuchy.

Ale dlaczego akurat Slytherin? MogÂła wymieniĂŚ wiele powodĂłw, dla ktĂłrych nie chciaÂła trafiĂŚ do tego domu i zakÂładaÂła, iÂż ÂŚlizgoni rĂłwnieÂż nie przyjĂŞli jej przydziaÂłu pozytywnie. MiaÂła wraÂżenie, jakby zewszÂąd otaczaÂły jÂą drwiÂące spojrzenia, mĂłwiÂące: „Jestem lepszy, bogatszy i waÂżniejszy od ciebie, plebsie”. Co ona wÂłaÂściwie robiÂła w Slytherinie? PrzecieÂż pasowaÂła do niego jak miotÂła do czoÂła.

A bliÂźniacy, Percy? Jak oni zareagowali? Albo, co gorsza, jak zareagujÂą rodzice? Zapadnie siĂŞ pod ziemiĂŞ, kiedy tylko stanie naprzeciwko nich z minÂą grzesznika „ale ja nie chciaÂłam!”

W jednym momencie opuÂściÂła jÂą odwaga. Nawet nie chciaÂła patrzeĂŚ na swoich braci, ktĂłrzy pewnie teraz ÂłapiÂą Âłapczywie powietrze jak ryba wystawiona na ÂśmierĂŚ. Albo knujÂą, jak utrudniĂŚ jej Âżycie.

Wszystko wydawa³o siê okropne. Przydzia³, sala, nauczyciele, Œlizgoni (którzy zachowywali siê podejrzanie cicho). Nawet g³upi stó³, który wygl¹da³ jak u innych domów, ale nie by³ tym w³aœciwym. Co ona tu robi³a? Czy istnia³ jakiœ sposób, aby odwróciÌ czas?

UsiadÂła z niemrawÂą minÂą, nie zwracajÂąc uwagi, kto tak naprawdĂŞ znajdowaÂł siĂŞ obok niej. W tym momencie nie obchodzili jÂą inni tylko ona sama. W myÂślach toczyÂła bitwĂŞ z samÂą sobÂą – z jednej strony wyrzucaÂła sobie tĂŞ chwilĂŞ wÂątpliwoÂści na stoÂłku, a z drugiej... byÂła zadowolona z takiego obrotu spraw.

— Zawsze siĂŞ tak krzywisz, gdy coÂś pĂłjdzie nie po twojej myÂśli, czy to tylko zapach zgniÂłych jabÂłek ciĂŞ tak odrzuca?

Ginny w jednym momencie unios³a g³owê. Dziewczynka o œlicznych blond w³osach siêgaj¹cych do ramion i z buzi¹ okr¹g³¹ jak u ma³ego dziecka patrzy³a na ni¹ badawczym wzrokiem, przechylaj¹c g³owê na bok. Wygl¹da³a jak zainteresowany ptak, piêknie opierzony, ale wci¹¿ dziecinny. Z ca³¹ pewnoœci¹ pochodzi³a z arystokracji.

MÂłodÂą Weasley zatkaÂło. Nie miaÂła pojĂŞcia, co odpowiedzieĂŚ: rzuciĂŚ Âżartem, mĂłwiĂŚ szczerze czy teÂż zbyĂŚ machniĂŞciem rĂŞki. Ale teÂż wiedziaÂła, Âże arystokratek nie powinno siĂŞ zbywaĂŚ, dlatego jedyne, co udaÂło jej siĂŞ wydukaĂŚ, to krĂłtkie:

— Eee... ZgniÂłe jabÂłka?

Prawdopodobnie bĂŞdzie musiaÂła podszkoliĂŚ elokwencjĂŞ.

Druga dziewczyna wci¹¿ przypatrywa³a jej siê z uwag¹, ani na chwilê nie odwracaj¹c wzroku na bok. Ginny pokrêci³a siê nieswojo w miejscu, coraz bardziej czuj¹c ciê¿ar spojrzenia Œlizgonki. To zazwyczaj Weasley przygl¹da³a siê innym, nie na odwrót.

W koĂącu jednak dziewczyna mrugnĂŞÂła i odpowiedziaÂła wysokim gÂłosem:

— Bracia ci nigdy nie mĂłwili? W Hogwarcie zawsze podajÂą zgniÂłe jabÂłka. JeÂśli chcesz dostaĂŚ ÂświeÂże, to albo musisz pĂłjœÌ do Hogsmeade, albo nad jabÂłonkĂŞ na bÂłoniach.

Ginny zamrugaÂła ze zdziwienia. Faktycznie, nikt z rodziny nigdy nie wspominaÂł o zgniÂłych owocach. ChociaÂż moÂże dlatego, Âże chcieli przedstawiĂŚ Hogwart w samych pozytywach.

— Ginewra Weasley... — wymruczaÂła blondynka, jakby smakujÂąc w ustach sÂłowa. — Dlaczego siĂŞ tu znalazÂłaÂś, co?

SpojrzaÂła na niÂą duÂżymi niebieskimi oczami, podpierajÂąc gÂłowĂŞ o dÂłoĂą. WrĂŞcz przewiercaÂła Ginny spojrzeniem na wylot.

Ginny otworzyÂła usta, by odpowiedzieĂŚ, lecz po chwili je zamknĂŞÂła. Gdyby tylko sama wiedziaÂła, jakim cudem znalazÂła siĂŞ w Slytherinie... Jak widaĂŚ, Tiara miewaÂła swoje szaleĂąstwa i nikt nie mĂłgÂł ich negowaĂŚ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?