Stephen King to jeden z najsławniejszych współczesnych pisarzy. Z pewnością niewiele jest osób, które nie znają jego nazwiska. Nie każdy jednak wie, że należy on do zagorzałych fanów Harry'ego Pottera. Na stronie Entertainment Weekly pojawił się artykuł jego autorstwa mówiący właśnie o zakończeniu sagi o młodym czarodzieju. Oryginał artykułu, w języku angielskim, możecie przeczytać tutaj, a tłumaczenie poniżej.

Mam dzień mieszanych uczuć: jestem szczęśliwy, ponieważ czytam rękopis powieści , która jest pełna magii, tajemnicy i potworów; smutny ponieważ jutro skończę i znajdzie się on na mojej półce, z wszystkimi jego sekretami i utrzymującymi się przy życiu postaciami, uwolnionymi, by żyć swoimi własnymi życiami (jeżeli postacie żyją poza końcem powieści - a ja zawsze czuję, że tak). To są "Potwory Templeton", autorstwa Laurena Groffa i będą opublikowane wcześnie w przyszłym roku.

Pomyślałeś, że miałem na myśli końcową część Harry'ego Pottera? Nie bądź głupi- nawet Wujek Stevie nie dostaje egzemplarza przed czasem (chociaż jestem pewny, że zgadzacie się, że powinien). Ale wiem, że stanę wobec tych samych uczuć, tylko silniejszych, kiedy ilość stron Harry'ego Pottera and Deathly Hallows, pozostałych do końca, będzie się zmniejszała. Do diabła, ja miałem kłopot żegnając Tony'ego Soprano i spójrzmy prawdzie w oczy - on był łajnem. A Harry jest jednym z dobrych facetów. Jednym z doskonałych facetów, faktycznie, tak samo trzymającym się prawdy dla swoich przyjaciół.

Uczucie smutku , które czuję przy nadchodzącym końcu Potworów Templeton, nie powstaje tylko dlatego, że historia zmierza ku końcowi; kiedy czytasz dobry tekst - a ten jest bardzo dobry - te uczucia są pogłębione przez uprzytomnienie sobie, że prawdopodobnie już nie będziesz wiązać się z czymś tak bardzo i na tak długo. Ta szczególna melancholia pogłębia się bardziej, kiedy historia jest rozciągnięta na wiele tomów. Poczułem to jak zbliżyłem się do końca trylogii Gormenghast, Mervyna Peake'a, silniej, gdy zbliżyłem się do zakończenia poszukiwań Frodo we Władcy Pierścieni i z bolesną ostrością kiedy, jako pisarz, dotarłem do końca Mrocznej Wieży, która rozciągnęła się na siedem tomów i ćwierćwiecze czasu pisania.

Kiedy to przychodzi do Harry'ego, cześć mnie - całkiem przeważająca część - ledwie może znieść pożegnanie. Przypuszczam, że J.K. Rowling czuje to samo, chociaż przypuszczam również, że te uczucia są zmieszane z ulgą, którą daje świadomość, że praca jest w końcu wykonana.

I jestem dorosłym, na miłość boską - przeklętym Mugolem! Pomyślcie, jakie to musi być dla wszystkich dzieci , które miały osiem lat, kiedy Harry zadebiutował w Kamieniu Filozoficznym, ze swoją kartonową okładką i skromnym (500 kopii) pierwszym wydaniem. Te dzieci są mają teraz osiemnaście lat i kiedy będą zamykać ostatnią książkę, będą w pewnej części, zamykać swoje dzieciństwo - magiczne lata spędzone na zabawie, czytaniu pod kocem w obozie, z latarką w ręku albo słuchaniu nagrań Jima Dale'a na długich przejażdżkach, mających na celu zobaczenie Babci w Cincinnati albo Wujka Boba w Wichita. Moja rada do rodzin, w których znajdują się czytelnicy Harry'ego Pottera: zróbcie zapas chusteczek higienicznych. Będziecie ich potrzebować. To wszystko pogarsza jeszcze jeden fakt: tu nie chodzi tylko o Harry'ego. To będzie czas pożegnania ze wszystkimi, od Jęczącej Marty do szczura Parszywka (czy też, jak kto woli, Glizdogona). To prowadzi do interesującego pytania - czy końcowy tom zadowoli stałych (i bardzo zaangażowanych) czytelników Harry'ego?

Przypuszczam, że znaczna liczba czytelników nie będzie zadowolona, nawet jeżeli Harry utrzyma się przy życiu ( zakładam się , że tak będzie) i Lord Voldemort zostanie pokonany (obstawiam, że tak również będzie, chociaż zło jest nigdy nie zwyciężone na długo). Częściowo polegam na moim własnym doświadczeniu z Mroczną Wieżą (satysfakcja czytelnika, po przeczytaniu zakończenia była niewielka); częściowo na mojej wierze, że bardzo mało długich prac kończy się tak szczęśliwie jak seria Tolkiena, z jego piękną pielgrzymką do Szarej Przystani; ale przeważnie na fakcie, że smutek jest nieuniknioną częścią postaci, które były kochane przez tłumy. Blogi internetowe będą pełne uwag typu: to było złe, a to było błędne, ale to wszystko sprowadza się do tego, że żadne zakończenie nie może być dobre, ponieważ to w ogóle nie powinno się kończyć. Nie przypuszcza się, że magia odchodzi.

Rowling prawie na pewno pójdzie dalej, zajmie się czymś innym, i to może być kapitalne, ale już nie będzie tym samym i jestem pewny, że ona to wie. Czytelnicy będą mogli wrócić i ponownie przeczytać istniejące książki - jak ja wróciłem do Tolkiena, a moja żona wraca do cudownych morskich historii prezentujących Kapitana Aubreya i Dr Maturina, autorstwa Patricka O'Briana, czy jak inni robią z powieściami prezentującymi Travisa McGee albo Lorda Petera Wimseya - i ponownie przeczytanie jest wielką przyjemnością, ale już nie jest zapierającym dech w piersiach "co-stanie-się-dalej", którym czytelniczy Pottera cieszyli się od 1997. I, oczywiście, widownia Harry'ego jest różna. To są, w większości dzieci, które będą doświadczać tych unikalnych i raczej strasznych uczuć po raz pierwszy.

Ale jest pociecha. Zawsze jest więcej dobrych historii i od czasu do czasu są wielkie historie. One nadchodzą, jeżeli na nie czekasz. I tutaj jest coś, czemu wierzę całym sercem: Żadna historia nie może być wielka bez zakończenia. Zakończenie musi być, ponieważ to jest ludzki warunek.

I, muszę przyznać, smuci mnie to.