Klinika Magicznych Chorób i Urazów Szpitala Świętego Munga (ang. St Mungo's Hospital for Magical Maladies and Injuries) położona jest, podobnie jak Ministerstwo Magii, w Anglii, w Londynie. Nazwa została stworzona od imienia jej założyciela, kanonizowanego 13 stycznia niewiadomego roku, Mungo Bonhama, który jako pierwszy skutecznie uleczył kości różdżką. Powstanie szpitala datuje się na rok 1600.
Sam szpital jest ogromny. Znajduje się w opuszczonym domu towarowym z czerwonej cegły, Purge & Dowse Ltd. Od dawien dawna na jego drzwiach widnieje tabliczka z napisem "Zamknięte z powodu remontu". Prawdopodobnie przyjmuje pacjentów z całej Anglii. Uczniowie Hogwartu zazwyczaj leczeni są w Skrzydle Szpitalnym przez Panią Pomfrey, jednak pielęgniarka nie jest w stanie sprostać poważniejszym urazom. Wówczas szkoła wysyła uczniów właśnie do Świętego Munga. Podejrzewa się, że przez liczbę pacjentów musiano magicznie zwiększyć Klinikę wewnątrz, by była dużo większa niż mogłoby się wydawać, patrząc na jej budynek. Z drugiej jednak strony społeczność czarodziejów w Wielkiej Brytanii jest z pewnością dużo mniejsza od społeczności mugoli, więc możliwe, iż bez użycia czarów Klinika mieści wszystkich chorych.

Aby dostać się do szpitala, należy stanąć przy jednym z okien domu towarowego. Gdy manekin kobiety kiwnie głową, uzyskuje się pozwolenie do przejścia przez szybę na teren Kliniki. Działa to na zasadzie podobnej do barierki na King Cross. Gdy już ktoś znajdzie się w holu szpitala, możne zauważyć, iż wnętrze nie różni się od zbytnio od typowych angielskich szpitali dla mugoli.

Początkowo ogromnym problemem było umiejscowienie Kliniki. Na Pokątnej, gdzie planowano ją wybudować, było za mało miejsca. Pojawiła się propozycja zbudowania szpitala pod ziemią, na wzór Ministerstwa Magii, jednak uzdrowiciele uznali, iż byłoby to niezdrowe dla pacjentów. W końcu zakupiono mugolski budynek Purge & Dowse Ltd. Stwierdzono, że miejsce to jest odpowiednie, gdyż wyleczeni pacjenci bądź odwiedzający wychodząc będą mogli spokojnie wtopić się w tłum mugoli.

Co prawda szpital jest przeznaczony głównie dla czarodziejów, jednak zdarzają się przypadki, iż musi przyjmować mugoli. Dzieje się tak wówczas, gdy któryś z nich padnie ofiarą klątw, zaklęć lub innych magicznych ataków. Za przykład może posłużyć dwójka mugoli, którzy trafili tutaj przez niejakiego Willy'ego Widdershins, a dokładnie jego wynalazku, gryzących klamek. W Świętym Mungu musieli zregenerować kości. Innym przykładem jest chociażby Herbert Chorley, który jako mugol przebywał pod działaniem nieudolnie rzuconej klątwy Imperius, co pomieszało mu zupełnie w głowie. Zachowywał się jak kaczka. Początkowo chciano umieścić go w Klinice na leczenie, jednak gdy spróbował udusić trzech uzdrowicieli, usunięto go z mugolskiej społeczności na dłużej. Nie wiadomo, czy kiedykolwiek odzyskał zmysły.

W Klinice panują żelazne zasady dotyczące przynoszenia pacjentom upominków. Najpierw muszą one być sprawdzane i czasem nawet zbadane(!) przez uzdrowicieli, nim zostaną dopuszczone do ofiarowania ich choremu. Przykładem zaniedbania tych zasad jest sytuacja, gdy uzdrowicielka Miriam Strout przyniosła Broderickowi Bode przysłaną dla niego roślinkę. Nie badając jej wcześniej pomyliła ją z inną, zupełnie niegroźną. Dla Bode pomyłka ta okazała się być śmiertelna. Roślinką były Diabelskie Sidła, które udusiły biednego mężczyznę. Strout została zawieszona na czas zbadania tej sprawy, jednak niewiadomo jak dalej potoczyły się losy kobiety.

Uzdrowiciele



Uzdrowiciele (ang. Healers) to wykwalifikowani pracownicy szpitali dla czarodziejów. Musieli posiadać odpowiednie dokumenty, by móc rozpoznawać choroby, leczyć (oczywiście w obrębie swojej specjalizacji), zapobiegać jej nawrotom, jak również rehabilitować.
Mieli odpowiednie szaty, wyróżniające ich z tłumu chorych i odwiedzających. Były koloru żółto-zielonego z wyszytym emblematem skrzyżowanej kości z różdżką.
By zostać uzdrowicielem, trzeba było być naprawdę zdolnym i to już w czasach szkoły. Podczas Okropnie Wyczerpujących Testów Magicznych (OWTM-y) należało uzyskać ocenę minimum powyżej oczekiwań z takich przedmiotów jak zielarstwo, zaklęcia, eliksiry, obrona przed czarną magią i transmutacja.
Głównym uzdrowicielem w latach 1722 - 1741 była Dilys Derwent. Po zakończeniu pracy w Klinice została dyrektorką Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie. Przypadało to na lata 1741 - 1768. Jeszcze innym uzdrowicielem był niejaki Lancelot.

Spis wszystkich znanych uzdrowicieli:

* Mungo Bonham (1560-1659) - założyciel szpitala, kanonizowany, wybitny medyk.
* Urquhart Rackharrow (1612-1697) - wynalazca zaklęcia wypruwającego wnętrzności.
* Dilys Derwent - uzdrowicielka w latach 1722-1741.
* Dai Llewellyn - uzdrowiciel; jego imieniem i nazwiskiem nazwano jeden z oddziałów urazów magizoologicznych.
* Janus Thickey - uzdrowiciel; jego imieniem i nazwiskiem nazwano jeden z oddziałów urazów pozaklęciowych.
* Hipokrates Smethwyck - uzdrowiciel dyżurny na oddziale Daia Llewellyna, znalazł antidotum na jad z kłów Nagini.
* Augustus Pye - uzdrowiciel stażysta na oddziale Daia Llewellyna, zainteresowany mugolskimi technikami zszywania skóry.
* Miriam Strout - uzdrowicielka na oddziale Janusa Thickeya.

Oddziały


W recepcji, przy znaku zapytania siedzi pracownik odpowiedzialny do pokierowania chorymi bądź odwiedzającymi, którzy sami nie umieją sobie poradzić z dojściem na odpowiedni oddział. Może to wynikać z pierwszej wizyty w Szpitalu, niezdolności mowy, bądź zaniku pamięci (po prostu nie wiedzą co tu robią i jak się tutaj znaleźli). W recepcji można było spotkać takie osoby jak:
# Czarownica lub czarodziej z tułowiem słonia.
# Czarownica lub czarodziej z dodatkową ręką wystającą z klatki piersiowej.
# Młody czarodziej, którego buty kąsały jego stopy.
# Spocona czarownica, której wydawało się, iż jej głowa jest imbrykiem, gwizdała i wydmuchiwała parę.
# Mała dziewczynka, której wyrosły skrzydła przez co wznosiła się w powietrze. Musiał przytrzymywać ją ojciec.

Na oddziale Wypadków Przedmiotowych przyjmowane są ofiary niebezpiecznych lub zepsutych wynalazków, takich jak awarie miotły, wybuchające kociołki, czy zepsute różdżki. Na tym właśnie oddziale położono Katie Bell, która została przyjęta do Świętego Munga po dotknięciu przeklętego naszyjnika.


Kierowani tu są pacjenci pogryzieni, ukąszeni, użądleni, oparzeni i inni, którzy mieli bliski kontakt z niebezpiecznymi stworzeniami. Jeden z oddziałów został nazwany na cześć niezwykle wybitnego w leczeniu urazów magizoologicznych Daie'a Llewellyna. To właśnie tam umieszczono Artura Weasleya, gdy został ukąszony przez Nagini. Na sali leczyła się również czarownica pogryziona przez nielegalnie trzymane przez nią zwierzę i mężczyzna, który spotkał wilkołaka. Uzdrowicielem dyżurnym był tam Hipokrates Smethwyck i to właśnie on wyleczył Artura. Uzdrowicielem stażystą był Augustus Pye, który zastosował na Weasleyu mugolską technikę szycia.

Znajdują się tu pacjenci, którzy zachorowali na jedną z magicznych chorób. Przykładem może być smocza ospa, skrofungulus, znikanie epidemiczne.


Trafiają na trzecie piętro chorzy z silnymi zatruciami od eliksirów czy roślin. Ich objawami mogą być wymioty, wysypki, niekontrolowany chichot i inne.


Przyjmuje się tutaj czarodziejów, którzy oberwali nieudanym zaklęciem, urokiem nieusuwalnym, bądź klątwą. Przykładem może być wspominany wcześniej mugol, Herbert Chorley. Leczyła się też na tym piętrze profesor Minerwa McGonagall, przez Dolores Umbridge, która rzuciła w klatkę piersiową czarodziejki cztery Drętwoty pod rząd. Również Nimfadora Tonks była pacjentką tego oddziału po walce z Bellatrix Lestrange w 1996 roku. W tym samym czasie przyjęty został pacjent, który założył ofiarowane mu przez brata zaczarowane buty, które pogryzły mu dotkliwie stopy.

Znajduję się tutaj też oddział nazwany na cześć innego wybitnego uzdrowiciela, Janusa Thickey Warda. Pacjenci, których leczenie jest długotrwałe bądź trwałe (aż do śmierci) przenoszeni są właśnie tutaj. Wejście na oddział jest zazwyczaj zamknięte. Mieszkańcami tego oddziału byli Broderick Bode, Alice i Frank Longbottomowie (małżeństwo aurorów, którzy stracili zmysły przez długotwałe tortury zaklęciem Cruciatus), czarownica Agnes i Gilderoy Lockhart, pełniący niegdyś przez rok funkcję nauczyciela obrony przed czarną magią w Hogwarcie.


Miejsce odpoczynku dla odwiedzających.


Spis wszystkich znanych pacjentów:

* Katie Bell - Wypadki Przedmiotowe, parter. Umieszczona po dotknięciu przeklętego naszyjnika.
*Artur Weasley - Urazy Magizoologiczne, pierwsze piętro. Umieszczony po ukąszeniu przez węża Nagini.
*Herbert Chorley - Urazy Pozaklęciowe, czwarte piętro. Umieszczony przez bycie pod wpływem nieudanego zaklęcia Imperius.
*Minerwa McGonagall - Urazy Pozaklęciowe, czwarte piętro. Umieszczona po trafieniu w nią czterech zaklęć Drętwota w klatkę piersiową.
*Nimfadora Tonks - Urazy Pozaklęciowe, czwarte piętro. Umieszczona po walce z Bellatrix Lestragne w 1996 roku.
*Broderick Bode - Urazy Pozaklęciowe, Oddział Janusa Thickey Warda, czwarte piętro. Umieszczony na stałe w 1995 roku po otrzymaniu obrażeń w Departamencie Tajemnic, gdzie pomieszało mu zmysły i stwierdził, że jest czajnikiem. Zabity w roku 1996 został przez prezent od nieznanego nadawcy. Darem tym były Diabelskie Sidła.
*Alice i Frank Longbottomowie - Urazy Pozaklęciowe, Oddział Janusa Thickey Warda, czwarte piętro. Umieszczeni na stałe od 1981roku po troturach zaklęciem Cruciatus, które pomieszało im zmysły.
*Agnes - Urazy Pozaklęciowe, Oddział Janusa Thickey Warda, czwarte piętro. Umieszczona na stałe, gdyż warczała zamiast mówić i miała futro na ciele. Nie znano przyczyn tych dolegliwości.
*Gilderoy Lockhart -Urazy Pozaklęciowe, Oddział Janusa Thickey Warda, czwarte piętro. Umieszczony przez całkowity zanik pamięci za sprawą złamanej różdżki Ronalda Weasley'a 29 maja 1993 roku.

Ciekawostka:
Św. Mungo Bonham żył naprawdę. Tak powszechnie nazywano świętego Kentigerna, który żył w VI wieku w Anglii i Szkocji. Założył on Katedrę w Glasgow.