Szczegóły w tej książce są niesamowicie istotne... praktycznie odgrywają najważniejszą rolę w całej tej historii, która narodziła się w zwykłej kawiarence...

Autorka jest niesamowicie uzdolniona w ukrywaniu tajemnicy. Spojrzenie każdego bohatera, każdy jego gest jest nie bez powodu. Gdy po raz pierwszy czytałam Harry'ego, wydawało mi się, że już wiem wszystko, że finał książki jest zakończeniem jakby "danego rozdziału". Lecz gdy czytałam części jedna po drugiej, co jakiś czas ponownie, doszukałam się pewnych epizodów, które mogłyby być podjęte dyskusji...

Otóż w pierwszej części, pod koniec utworu, Harry po pierwszym zetknięciu się z Voldemortem, rozmawiał na ten temat z Dumbledorem. Słuchajcie tego.... gdy Dumbledore usłyszał od Harrego słowa ,że widział Czarnego Pana, na ustach Dumbledora pojawił się cień uśmiechu, można powiedzieć triumfu. Autorka zwróciła na to uwagę... czyli skoro napisała o tym, musiało to coś znaczyć, coś bardzo ważnego... To tak jak na ustach Voldemorta przechodziły "cienie" krótkiego uśmiechu(wręcz identyczne opisy tych uśmiechów).

Dumbledore uważany jest za najpotężniejszego maga wszechczasów, jedyny który równa się Czarnemu Panu... lecz skoro jest taki potężny, dlaczego nigdy bezpośrednio nie mógł przygotować Harrego do walki z Voldemortem? Dlaczego pozwolił na swoją śmierć...skoro jest taki potężny i wszechmocny? czy nie umiałby wymyśleć odpowiedniego planu... przecież był badzo przewidujący, mógł Harrego uzbroić w czujność, a on mu tylko mruczał "uważaj na siebie",nic konkretnego...

I tu się można zastanawiać, sądzę, że jeśli ktoś przysiadłby do lektury od początku i czytał uważniej, zwracał uwagę na szczegóły, doszukałby się więcej takich sytuacji, które wzbudziłyby niepewność co do osoby Dumbledore'a... Kto wie, czy J.K.R nie zaskoczy nas na koniec takim przedziwnym zwrotem akcji...ciekawe, prawda?