"Wile okazały się kobietami... najpiękniejszymi kobietami, jakie kiedykolwiek widział... tyle że nie były... nie mogły być... istotami ludzkimi."

Wile (ang. Veela) są pół-ludzkimi i pół-magicznymi istotami o niezwykłej urodzie młodych, jasnowłosych dziewcząt, zwiewnych i ulotnych. Ich moc kryje się w uwodzicielskim tańcu, którym kuszą płeć przeciwną oraz powodują nieracjonalne i niejednokrotnie niebezpieczne zachowania u mężczyzn chcących im zaimponować.

Jednakże ich wygląd bywa mylący, bowiem rozjuszone wile stają się niebezpieczne - ich młode kobiece sylwetki zamieniają się w ciała potworów ze skrzydłami pokrytymi łuskami zamiast rąk, twarze przeistaczają się w dzioby ptaków, a ci, którzy akurat znaleźli się w pobliżu, mogą stać się celem dla kul ognia miotanych przez rozwścieczone stworzenia.

O dwoistości natury tych istot doskonale przekonali się Harry i Ron, którzy podczas mistrzostw świata w Quidditchu w czwartym tomie najpierw chcieli wyskoczyć na boisko przez balustradę loży honorowej, a potem na własne oczy widzieli atak wili - maskotek bułgarskiej drużyny - na leprokonusy bawiące kibiców Irlandii i wykonujące obraźliwe gesty w stronę pięknych kobiet.

"Widząc to, wile straciły nad sobą panowanie. Wybiegły na boisko, miotając na leprokonusy snopy ognia. Harry, patrząc na to wszystko przez omnikulary, dostrzegł, że wile nie są już tak urzekająco piękne jak uprzednio. Wręcz przeciwnie, ich twarze wydłużały się w ostre, zakończone dziobami głowy ptaków, a z ramion wyrastały im pokryte łuskami skrzydła..."

Gabrielle i Fleur Delacour

Wile, pomimo swojej niebezpiecznej natury, wychodziły za czarodziejów, a z ich związków rodziły się pół-wile. W serii o Harrym Potterze pojawia się kilka takich kobiet: Fleur Delacour i jej siostra Gabrielle, będące w jednej czwartej wilami, a także matka dziewcząt, Apolonia Delacour, pół-wila. Co więcej, podczas sprawdzania różdżek przed Turniejem Trójmagicznym, pan Ollivander odkrył, że w różdżce Fleur znajduje się włos z głowy wili, na co Francuzka z dumą oświadcza, że jest to włos jej własnej babci, której kobiety w rodzinie Delacour zawdzięczały kroplę krwi tych niezwykłych istot.

Podobnie, jak w przypadku innych magicznych stworzeń w powieści J.K. Rowling (np. szyszymory), postać wili również nawiązuje do mitologii. Przede wszystkim wygląd tych istot zdaje się być zapożyczony z Odysei Homera, gdzie na pewnym etapie swojej wędrówki Odyseusz spotyka syreny - pół-ptaki i pół-kobiety, które swoim śpiewem wabiły żeglarzy na ląd i doprowadzały do ich śmierci.

Jednak wile mają swoje korzenie nie tylko w wierzeniach Greków, ale również w mitologii słowiańskiej, gdzie wilami (czy też wiłami) nazywano wodne nimfy, zdolne panować nad sztormami. Prawdopodobnie były to duchy zdradzonych kobiet, które utonęły, by potem objawiać się nie tylko w postaci pięknych kobiet, ale także łabędzi, węży, koni bądź wilków. Ich głosy, podobnie jak śpiew syren, wabiły i uwodziły.

Postacie te były nieodłączną częścią bułgarskiego i serbskiego folkloru, a jedną ze znanych legend jest opowieść o królewiczu Marko i wili.

W niektórych podaniach utrzymywano, że wila, której wyrwano choćby tylko jeden włos, umierała lub przybierała nieludzki kształt.

Źródła: wikia.com, Harry Potter i Czara Ognia.