Rozdziały: [1], [2], [3], [4].

Rozglądasz się po sali. Kiedy ty powoli przesuwasz wzrok ze stolika na stolik, kapral Angie zbiera swoich ludzi i zaczęła wydawać polecenia. Zaraz, momencik! Czy tam nie siedział jeszcze przed chwilką Benjamin Williams, ten, co kochał siłkę? Gdzie on się podział? Powinieneś mieć go na oku, podejrzany typek. Król rozmawia z Knedelkiem i Fullmoon, Ulka Czarny Garncarz nerwowo obraca chochlą dyskutując z Only Marzycielką, a Razor... no nie, on też zniknął? Przecież minutę temu stał przed tobą, gorączkowo rozmyślając. Nie śpij, młody! Chodź, chodź tędy! Nie czas na stanie jak słup soli! Musimy iść szybko do wieży Lamościckiego.

Wychodzimy z „Żołądka Bartka”. Po raz kolejny jesteś pod wrażeniem korytarzy w Zamku Chocorney. Każdy obraz jest tu wyjątkowo piękny. Od razu powiem ci, że malowały je takie osobistości jak Leonardo Da Wino czy Pablo Espresso. Chciałabym ich kiedyś spotkać, ale to niestety niezbyt możliwe w tym momencie. Ach... tędy. Gdzie ja posiałam ten klucz? W tej kieszeni nie ma, w tej też nie... Na frytki z batatów! A, dobra, już znalazłam. Ładne te drzwi, prawda? Na pewno są bardzo kosztowne, wystarczy spojrzeć na te zdobienia ze złota. Proszę, wejdź. Nie krępuj się, Razor dobrze wie, że do niego idziemy.

Nawet posprzątał dla nas, niesamowite! Co to za ładny zapach? Czujesz go? Coś ala ciepła, malinowa herbata... Czas więc przekonać się, co magicznego dostanie świeżo upieczona Strażniczka. Choć z pewnością samym swym charakterkiem pokonałaby Dietosławnych. Słyszałam, jak szła i podśpiewywała sobie „Cadillaca”. Strasznie fałszuje! Gdybyśmy dali jej ogromny mikrofon, to odwrót w wykonaniu Tynki byłyby natychmiastowy.

Wnętrze wieży wygląda dość dziwacznie. Pośrodku stoi stolik, który nogi ma zrobione z waty, a zaraz obok niego znajduje się regał ze starymi księgami w kolorach tęczy. W kącie jest łóżko z siedmioma poduszkami i szafka nocna, na której pali się fioletowym ogniem świeczka. A po lewej stronie... sześć kociołków, w których pływa niespokojnie zielona maź. Nagle za nami pojawia się Razor. Półuśmiech rozjaśnia jego twarz. W ręku trzyma pączka.
- Ema, fajnie cię widzieć, Sprowadzony. Wybacz, nie pomyślałem o tym, by zabrać dla was pączki. Nevermind. Gdzie Knedel i Ba... król Barlom? Spóźniają się, a to niedobrze. Im szybciej Knedel dostanie swoją moc, tym lepiej! - Wyjmuje spod szaty różdżkę, po czym macha nią, a z jednego z kociołków maź zmienia kolor na szary, by zaraz potem znów mieć zieloną barwę. - Jeśli w tej chwili nie przyjdzie, będę musiał jeszcze raz zrobić ten eliksir, a do tych łatwych nie należy...
- Już jesteśmy! Jesteśmy! - zasapana Knedelek pojawia się w drzwiach, a za nią stoi król Barlom. - Wybacz, Llamciu, ale te schody okazały się bardzo zdradliwe.
- Nie ma czasu do stracenia! - Razor znów macha różdżką, tym razem po to, by przywołać flakonik. Wlewa do niego zieloną maź i podaje Knedelkowi. Dziewczyna przygląda się mu, próbując zgadnąć, jakie ma magiczne właściwości.
- Opowiadajże, kochany Razorku, jak to działa? - pyta się i wlepia oczy w chłopaka.
- Zasada jest banalna jak napisanie posta na Sb. Ten flakonik to esencja twojego głosu. Tylko trochę go podrasowałem, he he. Gdy nadejdzie pora, sama zorientujesz się, jak działa. Ciekawe, rapsy po wypiciu choćby jednego łyka mogą być zaczepiste... tylko błagam, nie zbij tego naczynia. Chyba, że chcesz stracić głos na zawsze!

Widzisz, Knedel pewnie dostałaby co innego, ale ona od małego uwielbia śpiewać, marzy o tym, by występować na deskach teatrów muzycznych, kocha Accantusy i chce poderwać Jurzyka na zniewalający mezzosopran, ale boi się, że nic z tego nie wyjdzie. Wspomnę tylko, że Fullmoon dostała pędzel, a uwielbia rysować! Poczekaj chwilkę, muszę o coś zapytać na osobności Knedla, króla Barloma i Razora. Przepraszam, ale czy...

- Aż tam? Bart, przecież to bardzo daleko! - krzyczy nagle Strażniczka. - Poza tym sama jej nie przekonam, znasz ją przecież prawie tak samo dobrze jak ja!
- Proszę, chociaż spróbuj! Jesteś jej siostrą! - mówi głośno król. Jego oczy mówią, że nie chce tej wojny, a marzy o spokoju między królestwami. Jest smutny, gdy musi interweniować w taki sposób.
- Nie ma czasu do stracenia! Wpadnij do mnie gotowa za dwadzieścia minut i wyruszamy.
- Jesteście szaleni! Ale zgadzam się, lepsze to niż czekanie na katastrofę – mruczy pod nosem dziewczyna i odwraca się na pięcie, z nietęgą miną na twarzyczce. Unosi dłoń w geście pożegnania i nie odwracając się, tanecznym krokiem wychodzi z pomieszczenia.

Hej, ładnie to tak podsłuchiwać czyjąś rozmowę? Musimy iść, czeka nas długa i męcząca wędrówka. Masz swoją różdżkę, nie zgubiłeś jej? W porządku. Kierunek: mój dom, tam się prześpimy i przygotujemy do drogi.

Przechodzimy przez drzwi, potem schodzimy po schodach i przemierzamy ten sam korytarz, co chwilę wcześniej. Król i Razor zostają w wieży, by uzgodnić jeszcze kilka istotnych spraw.

Po chwili znajdujemy się na zewnątrz. Zauważ, że ilość soku pomarańczowego w fosie wzrosła. Niesamowite!

Halo? Znowuż się zamyśliłeś? Ależ masz marzycielską naturę! Wchodzimy do Lasu Słodkości. Wiele z drzew, które są dookoła nas, mają żelki bądź cukierki o różnych smakach zamiast owoców. Jeśli masz ochotę, to zerwij sobie jednego lub dwa. O smaku kiwi-pomarańcza są najlepsze! Polecam ja - narratorka Księgi Hungronów. Lepiej się pośpieszmy, zaraz zacznie zachodzić słońce, a w lesie zawsze trzeba zachować ostrożność, nieprawdaż? Słyszałam, że kiedyś ktoś się tu zgubił i do dzisiaj się nie znalazł. Jesteśmy niedaleko. Spójrz, już w oddali widać domki. Nazywamy to miejsce Miastem Babć. Mieszkają tam najtroskliwsze i najlepiej gotujące na świecie starsze panie. Oczywiście w jednym z budynków żyje babcia króla, więc bardzo często przychodzi tutaj Barlom Czekochciej.

Domy są zrobione z najwyborniejszego piernika, lecz nie próbuj ich zjeść, babcie są bardzo do nich przywiązane i mogą się obruszyć, jeśli zrobisz im dziurę w ścianie czy dachu. Ja mieszkam tam, po prawej. Nie pytaj, czemu wśród babć. Uwierz mi na słowo, że to najmilsze sąsiadki pod słońcem!

Dobra, jesteśmy, to tutaj. Wchodząc, otrzep buty, jeśli łaska. Nie martw się, wszystko mam przygotowane. Oboje musimy się porządnie wyspać, kochany Sprowadzony. Jak to mówią? Karaluchy na rano!

***

Sprowadzony, na pierożki z jagodami! Wstawaj, musimy jak najszybciej wyruszyć. Kapral Angie z Hungronami nie dadzą rady dłużej walczyć, potrzebują cię! A do Cukierkowej Księżniczki niestety nie jest rzut beretem. Jeśli już się obudzisz, czekamy na ciebie w kuchni. Błagam, śpiesz się!

Jesteś wreszcie! No już, nie gniewaj się na mnie. Po prostu jestem bardzo zdenerwowana przez tę wojnę.
- No nie, znowu! - obrusza się nagle Knedel z ogromnym wyrzutem. Z niecierpliwością dodaje: - Czy ja mogę kiedyś zrobić naleśniki i ich nie przypalić? Grr! A mieliśmy mieć ciepłe, pożywne śniadanie!

Macha kilka razy różdżką, opanowując sytuację. Masz ochotę na naleśnika z dżemem, czy może twarożkiem? A co powiesz na odrobinę nutelli? Ok! Trzymaj, śniadanie na pewno ci nie zaszkodzi. Czeka nas niesamowicie długa droga.

- Wciąż nie mogę pojąć, czemu tam właściwie idziemy. To na nic! Jak się uprze, to nie odpuści. Równie dobrze moglibyśmy poprosić drzewo, by się przeniosło gdzieś indziej!
- Pamiętaj, że masz ten flakonik – w drzwiach staje Ulka Czarny Garncarz. - Nie marudź, Knedlu. To oczywiste, że damy radę.
- Oj, żebyś się nie pomyliła! - odparowuje dziewczyna i bierze duży kęs naleśnika z musem mirabelkowym. Co? Ach, tak, Ulka idzie z nami, na pewno będzie wsparciem. Dobra, ludziska, czas goni nas. Kończcie jeść i wychodzimy!

Te, sprowadzony, wiem, że fajnie jest się zamyślić, ale powinieneś teraz chodzić uważnie i się wszystkiemu przyglądać, będziemy zwiedzać naprawdę genialne miejsca w Hungrydorze. Właśnie przekraczamy bramę od drugiej strony Miasta Babć i kierujemy się na zachód. Znajdujemy się na Cukierkowych Polach. Rośnie tu dzika trawa cytrusowa, gdzieniegdzie pojawiają się tutaj także krzewy czekoladek. Zwierząt też nie brakuje, moimi ulubieńcami są małe żabki z lukrecji. Są urocze, takie do... hmm, schrupania! Lisy z siedmioma ogonami skaczące z radości czy żółwie, które swój domek mają z herbatników także mieszkają w tych trawach. Uważaj jednak, są też pająki, które wytwarzają sieci z nitek dentystycznych. Jak je spotkasz, poczujesz się jak u dentysty. Słucham? Skąd, wcale się go nie boję! Ani trochę!

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?