J.K. Rowling udzieliła wywiadu dla stacji telewizyjnej CNN. Autorka opowiedziała w rozmowie między innymi o fundacji charytatywnej Lumos oraz o pisaniu, w tym o Harrym Potterze.

Rowling zdradziła również, że nie używa na co dzień w życiu prywatnym znanego nam nazwiska, a posługuje się nazwiskiem męża - Murray. To nie wszystko. Pisarka przyznała, że w jej szafie wisi nieznany dotąd rękopis napisany na sukience. Strój ten Rowling ubrała na Halloween, gdzie motywem przewodnim były koszmary. Ubranie z napisanym tekstem miało odzwierciedlać jej zgubiony rękopis. Wywiad z autorką można zobaczyć tutaj, a jego przetłumaczone fragmenty pod czytaj więcej, a pozostałe informacje znajdziecie tutaj.

Christiane Amanpour: Czytałem, że rozważałaś napisanie politycznej książki dla dzieci, młodzieży?
J.K. Rowling: To była bajka. Ale powiem ci, że w moje pięćdziesiąte urodziny, które obchodziłam w Halloween, mimo, że wtedy nie wypadają, przebrałam się za mój koszmar. Stałam się moim zgubionym rękopisem. Większość tekstu miałam napisane na sukience. Nie wiem, czy zostanie to kiedykolwiek opublikowane; na razie wisi w szafie.

Amanpour: Dlaczego używasz inicjałów J.K.?
Rowling: To dlatego, że mój wydawca stwierdził, że inicjały przyciągną więcej młodych czytelników; chłopców i dziewcząt. W zasadzie to starali się ukryć moją płeć, ale nie narzekam. Podczas odbierania nagród, przekonali się, że jestem kobietą.

Amanpour: Jesteś silną kobietą.
Rowling: W sumie to prawda. Lubię moje inicjały, ale myślę, że sama bym ich nie wybrała. Ale podoba mi się ich posiadanie, w pewnym sensie utożsamiam się z nimi, jednak w prawdziwym życiu jestem Jo Murray.

Amanpour: Co Cię skłoniło do rozpoczęcia działalności charytatywnej z Lumos?
Rowling: W gazecie była informacja o jednym dziecku. Byłam w ciąży i moją uwagę zwracało wszystko, co dotyczyło małych dzieci. W gazecie zobaczyłam okropne zdjęcie małego chłopca w klatce. Przewróciłam wtedy stronę. Nie jestem z tego dumna, ale to zrobiłam. Pomyślałam wtedy, że jeśli ta historia jest równie straszna jak zdjęcie, to muszę coś zrobić. Więc przeczytałam ją. Dotyczyła instytucji w Czechach, gdzie ten chłopak, podobnie jak inne dzieci wymagające specjalnej opieki był przetrzymywany przez wiele godzin w klatce. Byłam zdenerwowana i przerażona.

Rowling: Myślę, że mój najgorszy strach to bezsilność i małe przestrzenie. Kiedy myślę o tym chłopcu - on nie ma głosu. I nikt z nim nie rozmawia. Wydaje mi się, że każdy ma takie coś, co dotyka go bardzo głęboko.

Amanpour: A dlaczego małe przestrzenie?
Rowling: Nie wiem. Mam tak od zawsze. Może to przez te dzieci. A czemu umieściłam Harry'ego w komórce pod schodami? Bo to jest mój strach, uwięziony i bezsilny, po prostu bezsilny.

Źródło: Snitchseeker, tvn24