Zapewne nieźle orientujecie się w temacie Zniewolenia Skrzatów Domowych (oczywiście "zniewolenie" pochodzi bardziej jakby od Hermiony, zresztą ona orientowała się najgenialniej!). Od strony większej liczby samych Skrzatów trudno ich powołanie zwać niewolą, raczej: "tradycją"; "czarem odwiecznym"; "przeznaczeniem"; albo i "powołaniem", itd.

Chcę przyjrzeć się jednak paru cechom Skrzata Domowego i wiążącego go czaru ( z daną rodziną czarodziejów) oraz tak trudnym i bolesnym procesem uwalniania się - wyzwalania.

Mimo, że trudno bywa sie do tego przyznac, czasem nasze niektóre związki (choćby z rodzicami) nacechowane są jakby "czarem zniewolenia". Gdy wystąpimy bardziej jawnie przeciw (samym rodzicom, tezom i tradycjom przez nich głoszonym czy obowiązującym w rodzinie) - zaczyna nas podjadać poczucie winy.
Zupełnie jakbyśmy dotknęli magicznej granicy za którą przejść "nie wolno".
Cóż - a jak poczucie winy to człowiek, świadomie czy nieświadomie, próbuje sie ukarać.
A to coś sobie stłucze ( przypadkowo oczywiście), a to zachoruje, a to głowa go rozboli, a to słynne "zrobię im na złość" (które w efekcie więcej boli samego autora).

Tylko rzucę hasła że i drastyczniejsze sprawy zachodzą i myślę, że niektórzy o tym albo słyszeli, albo widzieli albo przezyli lub przeżywają.

Rzecz jasna sprawę upraszczam, bo zajęłoby rozwijanie tematu - no, za dużo miejsca.

Po prostu - czasem raźniej mi patrzeć na własne "miotanie się" ( w obrebie jakiegoś tabu - trudnego dla mnie do przekroczenia), gdy wiem, że cały Świat Skrzatów Domowych żyje takim losem i takim sensem.
Łatwiej mi pojąć, dlaczego "uwalnianie" sie jest takie trudne.
Ach, jak ja rozumiem Zgredka z jego jeszcze nawykami i już świadomością istoty sprawy.

Że póki wierzę (często bezwiednie) w to "tabu", "tradycję", "sądy rodzicielskie" póty Czar zniewolenia działa.

Uwolnienia sobie i każdemu - kroczek po kroczku życzę.