Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8].

Kolacja minê³a bez ¿adnych wiêkszych ekscesów. Dziewczyna, z któr¹ Ginny rozmawia³a, prêdko zajê³a siê posi³kiem oraz do³¹czy³a do rozmowy dwóch innych Œlizgonek. Ju¿ wiêcej nie odezwa³a siê do m³odej Weasley, choÌ Ginny czu³a, ¿e kiedy tylko nie patrzy³a, blondynka dyskretnie siê jej przygl¹da³a.

Wci¹¿ nie mia³a odwagi, by zmierzyÌ siê z braÌmi. Podczas wychodzenia z Wielkiej Sali Ginny zauwa¿y³a, jak Percy próbuje siê do niej przedostaÌ, dlatego prêdko wtopi³a siê w t³um (co nie by³o zbyt ³atwe, zwa¿ywszy na p³omienn¹ rudoœÌ w³osów). Jednak dopiero w momencie, gdy znaleŸli siê w lochach, Ginny mog³a w pe³ni odetchn¹Ì z ulg¹. Dobrze, myœla³a, klucz¹c zawi³ymi, mrocznymi korytarzami, jutro bêdê mog³a z nimi porozmawiaÌ. Teraz za bardzo siê wstydzi³a.

W pewnym momencie Ginny kompletnie straciÂła rachubĂŞ, w jakim miejscu w ogĂłle siĂŞ znajdujÂą. Co prawda prefekci starali siĂŞ jak najlepiej wytÂłumaczyĂŚ, jak pierwszoroczni majÂą pod¹¿aĂŚ do Pokoju WspĂłlnego, ale patrzÂąc po minach innych, nie byÂła jedyna, ktĂłra nic z tego nie zapamiĂŞtaÂła. Dyskretnie spojrzaÂła na idÂącego dwie osoby obok zgarbionego chÂłopca – on w ogĂłle nie przejmowaÂł siĂŞ drogÂą. Nic nie moÂżna byÂło wyczytaĂŚ z jego twarzy, tak jakby ktoÂś naÂłoÂżyÂł mu kamiennÂą maskĂŞ.

Nagle przystanĂŞli. Ginny wpadÂła w czyjeÂś plecy, co okupiÂła gorÂącym rumieĂącem i strofujÂącym spojrzeniem osoby naprzeciwko. PrzyjĂŞÂła wiĂŞc najbardziej skruszonÂą minĂŞ, na jakÂą jÂą byÂło staĂŚ, a po nieuzyskaniu Âżadnej reakcji, skupiÂła siĂŞ na prefektach.

Znajdowali siĂŞ w Âślepym zauÂłku. Korytarz jak wszystkie inne – z wyjÂątkiem dwĂłch marmurowych kolumn z wyrzeÂźbionymi wĂŞÂżami. Gady te oplataÂły caÂłe filary swoimi grubymi cielskami ze starannie wyrytymi Âłuskami. WĂŞÂże zdawaÂły siĂŞ naprawdĂŞ poruszaĂŚ; Ginny byÂła pewna, Âże ktoÂś uÂżyÂł na nich zaklĂŞcia. Co chwilĂŞ albo falowaÂły, albo peÂłzÂły w dó³, jakby chciaÂły dostaĂŚ siĂŞ do przybyszy i ich ukÂąsiĂŚ.

Prefekt odsun¹³ siê na bok i rêk¹ wskaza³ na œcianê.

— To — zacz¹³, mĂłwiÂąc niskim, grubym gÂłosem — jest wejÂście do Pokoju WspĂłlnego Slytherinu. ZapamiĂŞtajcie dobrze jego wyglÂąd, bo juÂż jutro w kaÂżdej Âślepej uliczce traficie na jego faÂłszywe imitacje.

Ginny skrzywiÂła siĂŞ na ten pokaz paranoi. BliÂźniacy, od kiedy poszli do Hogwartu, opowiadali o fiksacji ÂŚlizgonĂłw na temat bezpieczeĂąstwa. Dopiero teraz zrozumiaÂła dlaczego.

— Jest jakiÂś sposĂłb na zapamiĂŞtanie drogi tutaj? — zapytaÂła dziewczynka z brÂązowÂą kitkÂą i czerwonÂą apaszkÂą na gÂłowie.

Prefekt skierowa³ na ni¹ powoli wzrok. Mia³ ciemne, wrêcz czarne oczy, z których bi³a nuda i beznamiêtnoœÌ, oraz przylizane br¹zowe w³osy. Wygl¹da³ jak wampir. Ginny nie w¹tpi³a, ¿e wysysa³ z innych energiê jak Dracula krew.

— MoÂżecie zostawiaĂŚ Âślady za pomocÂą ró¿dÂżki. ZaklĂŞcie Marcamerus pozostawia znaki w postaci jasnych kresek. To powinno zaÂłatwiĂŚ ca³¹ sprawĂŞ.

Czyli jutro bĂŞdzie musiaÂła ÂśledziĂŚ jakichÂś ÂŚlizgonĂłw, ktĂłrzy pĂłjdÂą na Âśniadanie do Wielkiej Sali, Âżeby mĂłc zostawiĂŚ Âślady, aby nie zgubiĂŚ siĂŞ po drodze do Pokoju WspĂłlnego. Fantastycznie.

Prefekt zmierzyÂł wszystkich wzrokiem, na nikim nie zatrzymujÂąc go na dÂłuÂżej. Ginny z kolei rozejrzaÂła siĂŞ wkoÂło – wszyscy byli zdezorientowani i wystraszeni. Przypominali stado zwierzÂąt skupionych wokó³ siebie, tak jakby prĂłbujÂących szukaĂŚ zagroÂżenia i chroniĂŚ siĂŞ nawzajem. ByÂła pewna, Âże sama wyglÂądaÂła dokÂładnie tak samo.

Wziê³a g³êboki oddech. Nie doœÌ, ¿e Tiara rozdzieli³a j¹ od braci, to na dodatek rzuci³a wprost na po¿arcie przez Hogwart. Jeœli w miêdzyczasie Ginny nie zgubi siê kilka razy, uzna to za osobiste zwyciêstwo.

— HasÂło do Pokoju WspĂłlnego brzmi: Danse macabre.

Niczego bardziej patetycznego nie da³o siê wymyœliÌ?, sarknê³a w myœlach Ginny, spogl¹daj¹c na wyrzeŸbione wê¿e. Pe³z³y w dó³, ku pod³odze, a¿ wreszcie u podnó¿a zwinê³y siê w k³êbek. Co ciekawe, wci¹¿ mia³y oczy szeroko otwarte i spogl¹da³y na Œlizgonów tak, jakby chcia³y zajrzeÌ w g³¹b ich dusz i wykryÌ, czy byli wrogami, czy nie. Kiedy Ginny przechodzi³a obok nich, nawet poruszy³y jêzykami. Mog³a za³o¿yÌ siê o piêÌ galeonów, ¿e coœ wysycza³y, co niekoniecznie brzmia³o na ciep³e przywitanie.

Nagle usÂłyszaÂła podekscytowane szepty ÂŚlizgonĂłw idÂących przed niÂą. WkrĂłtce zrozumiaÂła dlaczego: PokĂłj WspĂłlny wydawaÂł siĂŞ Âżywcem wziĂŞty z bajki o podwodnym krĂłlestwie podstĂŞpnych syren. WiĂŞkszoœÌ Âścian byÂła z prostego kamienia, lecz ta naprzeciwlegÂła wejÂścia z szyby. DziĂŞki temu wszyscy mogli oglÂądaĂŚ jezioro oraz wszystko, co w nim ÂżyÂło. Z sufitu zwisaÂł stary Âżyrandol, na oko z XI wieku. Po prawej znajdowaÂł siĂŞ kÂącik czytelniczy – do Âścian przylegaÂły ciemne biblioteczki, a przed nimi staÂły kunsztowne, czarne fotele. Po lewej stronie, w kominku paliÂł siĂŞ ogieĂą, ktĂłry jako jedyny rzucaÂł ciepÂłe barwy na zielonkawe pomieszczenie. Wokó³ niego rĂłwnieÂż skupione byÂły fotele i jedna wielka kanapa, na ktĂłrej siedziaÂło juÂż kilku ÂŚlizgonĂłw. Ale coÂś, co Ginny spodobaÂło siĂŞ najbardziej, to biaÂłe kolumny oplecione winoroÂślÂą. Zawsze chciaÂła coÂś takiego mieĂŚ, a kiedy tylko zauwaÂżyÂła, iÂż bĂŞdzie widywaĂŚ je codziennie, zachwyciÂła siĂŞ tym niczym dziewczynka jednoroÂżcami.

Kolumny staÂły po dwĂłch stronach schodkĂłw prowadzÂących na podest, na ktĂłrym ustawiono fortepian. Ginny byÂła ciekawa, czy ktokolwiek rzeczywiÂście graÂł na tym instrumencie. A jeÂśli tak... to pewnie wyglÂądaÂł nieziemsko na tle jeziora, z winoroÂślami po bokach. Jak tylko odrobinĂŞ siĂŞ odchyliÂła, zobaczyÂła kolejne biblioteczki i lampki rzucajÂące zielone ÂświatÂło.

Efekt byÂł nieziemski. Ginny spokojnie mogÂła sobie wyobraziĂŚ, jak wkrĂłtce usiÂądzie w fotelu i zatopi siĂŞ w Âświat marzeĂą i ambicji. PokĂłj WspĂłlny zdawaÂł siĂŞ idealny do tej czynnoÂści. Z ust wyrwaÂło jej siĂŞ rozmarzone westchniĂŞcie.

Niestety niezbyt d³ugo mog³a cieszyÌ siê Pokojem Wspólnym, poniewa¿ ju¿ po chwili prefekt odchrz¹kn¹³, zwracaj¹c tym na siebie uwagê, i roz³o¿y³ rêce. W pomieszczeniu zaleg³a cisza jak makiem zasia³: nawet starsze roczniki skierowa³y na niego wzrok, rozstawiwszy siê w pó³kole jak na zebraniu.

— JesteÂście ÂŚlizgonami — rozpocz¹³. — JesteÂście w domu, ktĂłry reprezentuje si³ê i spryt, ambicjĂŞ i lojalnoœÌ.

Ginny poruszyÂła siĂŞ niespokojnie na miejscu, zauwaÂżywszy, jak wszyscy ÂŚlizgoni wlepiajÂą w prefekta oceniajÂące spojrzenie. Czy tak byÂło za kaÂżdym razem? Jak jedno z nich przemawiaÂło, to skupiaÂło na sobie uwagĂŞ caÂłej reszty, ale w taki sposĂłb, Âże ciarki przechodziÂły po plecach? Weasley moÂże i lubiÂła byĂŚ w centrum uwagi (czuÂła siĂŞ wtedy mile poÂłechtana), ale gdyby miaÂła do wyboru naraÂżaĂŚ siĂŞ na nieprzychylne spojrzenia osĂłb wyÂższej klasy a zostaĂŚ zwyczajnÂą, szarÂą myszkÂą, wybraÂłaby tĂŞ drugÂą opcjĂŞ.

— W Slytherinie nikt nie ugina siĂŞ przed wrogiem, nie zostaje zastraszony przez silniejszych. To wy macie wÂładzĂŞ nad wÂłasnym losem, to wy decydujecie, jakÂą drogÂą bĂŞdziecie w przyszÂłoÂści pod¹¿aĂŚ. IdÂźcie za gÂłosem rozumu i intuicji i nigdy siĂŞ nie poddawajcie, bo wtedy Âświat uzna, Âże jesteÂście sÂłabi. A sÂłabi wypadajÂą z gry. — SkrzywiÂł siĂŞ ohydnie.

Ginny wrĂŞcz baÂła siĂŞ wzi¹Ì g³êbszy oddech; cisza w pokoju byÂła tak przytÂłaczajÂąca, Âże wrĂŞcz wysysaÂła caÂły tlen z pomieszczenia. Nikt nie kichn¹³, nie zakaszlaÂł, nie szepn¹³ chociaÂżby w pogardliwy sposĂłb – nic.

— NiektĂłrzy mogÂą siĂŞ was baĂŚ. NiektĂłrzy mogÂą wami pogardzaĂŚ. Zapewne kaÂżdy z was, zanim jeszcze przybyÂł do Hogwartu, usÂłyszaÂł wiele okropnych s³ów na temat Slytherinu. ÂŻe jesteÂśmy podli, nie szanujemy innych, wywyÂższamy siĂŞ. I wiecie co? To prawda. — Tym razem przez pokĂłj przeszedÂł szmer szeptĂłw, ktĂłry prefekt sÂłuchaÂł z maÂłym, peÂłnym satysfakcji uÂśmiechem. — To prawda, Âże tacy jesteÂśmy. I co tu ukrywaĂŚ? Mamy kÂłamaĂŚ, Âże rzucimy siĂŞ w ogieĂą dla jakiejÂś gÂłupiej idei? ÂŻe nie zrobimy tego, co trzeba, by uratowaĂŚ wÂłasnych przyjació³?

Ginny skuli³a siê wewnêtrznie. Do jakiego ona domu trafi³a? Nie prze¿yje a¿ siedmiu lat w Slytherinie, bo zabij¹ j¹ nie doœÌ, ¿e Œlizgoni, to na dodatek Gryfoni, Puchoni i Krukoni. A mog³a byÌ pewniejsza co do Gryffindoru! Lepszym by³o niewyró¿nianie siê z t³umu ni¿ pogarda ca³ego owego t³umu.

— Ale wiecie, czego nie mĂłwiÂą o nas inne domy? ÂŻe potrafimy przeznaczyĂŚ naszÂą ambicjĂŞ dla lepszych celĂłw. ÂŻe nigdy nie zostawimy brata w potrzebie. ÂŻe potrafimy walczyĂŚ o to, co dla nas waÂżne.

Ginny nie poczu³a siê od tych s³ów ani trochê lepiej. W³aœciwie to mog³a ju¿ w tej chwili wybiec z Pokoju Wspólnego i prosiÌ Dumbledore'a o zmianê domu.

— JesteÂście ÂŚlizgonami — powtĂłrzyÂł z mocÂą prefekt. — PrzynieÂście chlubĂŞ temu domowi, a dom przyniesie chlubĂŞ wam. BÂądÂźcie nieprzewidywalni, silni, sprytni i ambitni, a wtedy na waszej drodze nie stanie Âżadna przeszkoda, byÂście osiÂągnĂŞli sukces.

Ginny miaÂła wraÂżenie, Âże prĂŞdzej upadnie na samo dno, niÂż wespnie siĂŞ na szczyt wÂłasnych moÂżliwoÂści po takim przemĂłwieniu.

Po chwili prefekt przeszed³ do omówienia zasad w Hogwarcie, podkreœlaj¹c tym samym nacisk, jaki Slytherin k³ad³ na dyscyplinê. Ginny w tym momencie oddali³a siê myœlami, chocia¿ od czasu do czasu dochodzi³ j¹ ostry g³os, jak siê póŸniej dowiedzia³a, Marcusa Flinta.

MiaÂła wraÂżenie, jakby znalazÂła siĂŞ pod wodÂą wÂśrĂłd wĂŞÂży morskich. W sumie to wyobraÂżenie nie odbiegaÂło tak bardzo od rzeczywistoÂści; tak czy siak musiaÂła uwaÂżaĂŚ na kaÂżdy swĂłj ruch i kaÂżde sÂłowo, Âżeby nie zostaĂŚ ukÂąszonym. Mimo tego czuÂła siĂŞ bardziej jak poÂżywienie dla tych gadĂłw, aniÂżeli jak jedno z nich.

Kiedy tak prefekt opowiada³ o zasadach, Ginny przygl¹da³a siê reszcie Œlizgonów: ich powa¿nym twarzom, szlacheckim rysom, nonszalanckim pozom. Przy nich wygl¹da³a jak wieœniaczka, jak chucherko, które mo¿na zdmuchn¹Ì i w jednej chwili przestanie istnieÌ. Œlizgoni zaœ, niemal jak wyciosani w kamieniu, prezentowali ca³ym sob¹ elegancjê i si³ê, prawie jak w przemowie Flinta.

Jakim cudem znalazÂła siĂŞ poÂśrĂłd arystokratĂłw, w Âświecie sprytnych gierek i niezmierzonych ambicji?

Prefekt wreszcie skoùczy³ omawiaÌ zasady, dziêki czemu pierwszoroczni w koùcu mogli rozejœÌ siê do dormitoriów. Serce Ginny chcia³o wyskoczyÌ z klatki piersiowej, gdy wreszcie siê ruszy³a ze swojego miejsca. Wczeœniej sta³a jak przylepiona do pod³ogi, niezdolna do jakiegokolwiek ruchu.

Kiedy na schodach zrobi³ siê ma³y t³ok, bo, jak siê okaza³o, korytarz do dormitoriów by³ bardzo w¹ski, a prefekt musia³ wyt³umaczyÌ ka¿demu po kolei, gdzie jego pokój, Ginny przystanê³a przy kanapie wokó³ kominka, przy którym siedzia³a grupka niewiele starszych od niej Œlizgonów.

— Salazarze, jakie to byÂło sÂłabe. Kto mu pisaÂł te przemĂłwienie? Kolega z Âławki, ten co zawsze rzuca samolocikami w nauczycieli? A moÂże ten drugi, co ledwo zdaÂł zaklĂŞcia? Jakim idiotÂą trzeba byĂŚ, Âżeby ledwo zdaĂŚ zaklĂŞcia, jak matkĂŞ kocham? — spytaÂł ciemnoskĂłry chÂłopak, trzymajÂąc nogi na stoliku.

— No, straszne. MdÂłe i nudne — odpowiedziaÂła rudowÂłosa dziewczyna, nawijajÂąc sobie na palec kosmyk wÂłosĂłw. — Zero uczuĂŚ. Jak dobrze, Âże za rok znowu ktoÂś inny przemawia.

— Nie byÂłbym tego taki pewien — wtrÂąciÂł siĂŞ jasnowÂłosy chÂłopak, na ktĂłrego w mig przeniosÂły siĂŞ spojrzenia reszty grupy. — Na czwartym roku nie ma nikogo interesujÂącego, wiĂŞc moÂżliwe, Âże znowu wybiorÂą Flinta do przemawiania.

— Lepiej by byÂło, gdyby Draco wybrali — zarechotaÂł gruby chÂłopiec.

JasnowÂłosy spojrzaÂł na niego zimno.

— WybiorÂą — odparÂł rĂłwnie chÂłodno. — Ale zgodnie z tradycjÂą.

Grubas juÂż nic wiĂŞcej nie powiedziaÂł. Ginny chciaÂła jeszcze przysÂłuchaĂŚ siĂŞ rozmowie, ale w tym momencie kolejka ruszyÂła do przodu i Weasley nie miaÂła szansy dosÂłyszeĂŚ nawet i urywkĂłw zdaĂą.

Kiedy tak przesuwaÂła siĂŞ do przodu, poczuÂła na plecach czyjÂś wzrok. ObejrzaÂła siĂŞ dyskretnie na boki, ale nie zauwaÂżyÂła niczego podejrzanego – wielki pokĂłj, a wiĂŞc i wiele ludzi, ktĂłrzy gawĂŞdzili gÂłoÂśno ze znajomymi. Nikt nie chciaÂł wypaliĂŚ w Ginny dziury, a przynajmniej nikt, kogo by widziaÂła. Jednak gdy obrĂłciÂła siĂŞ tyÂłem do tÂłumu, znowu miaÂła wraÂżenie, jakby ktoÂś jÂą obserwowaÂł. Uczucie to byÂło tak nieznoÂśne, Âże aÂż wzdrygnĂŞÂła siĂŞ w miejscu i strzepnĂŞÂła kurz z szat, jakby chciaÂła strzepn¹Ì spojrzenie.

Z wrĂŞcz nieznoÂśnie gÂłoÂśno krzyczÂącÂą intuicjÂą, Âże juÂż pierwszego dnia znalazÂła siĂŞ pod lupÂą, poprosiÂła prefekta o dokÂładne informacje dotyczÂące jej dormitorium. Dopiero gdy zniknĂŞÂła za rogiem, odczucie bycia obserwowanÂą zniknĂŞÂło.

MiaÂła przechlapane.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?