Po której stronie naprawdę stoi Severus Snape? To pytanie zadawali sobie wiele razy wszyscy bohaterowie powieści. Do samego końca większość wierzyła, że jest on tym złym. Jednak bardzo się pomylili.

Severus urodził się 9 stycznia 1960 roku jako syn czarownicy Eileen Prince i mugola Tobiasza Snape'a. Nadał sobie przydomek Księcia Półkrwi. Znał się na oklumencji jak nikt inny. Był jednym z członków Zakonu Feniksa. Stanowczy, złośliwy, a chwilami nawet podły. Z racji, że ojciec znęcał się nad nim, nie miał łatwego dzieciństwa. Kilka tygodni przed pierwszym wyjazdem do Hogwartu poznał Lily Evans, czarownicę pochodzącą z mugolskiej rodziny. Od tamtej pory była jego najlepszą przyjaciółką, a z czasem stała się kimś więcej.

W Hogwarcie Severus został wybrany przez Tiarę Przydziału do Slytherinu. Ubolewał nad faktem, że jego przyjaciółka Lily została Gryfonką. Snape żywo interesował się czarną magią i zadawał się z podejrzanymi typami takimi jak Lucjusz Malfoy, Avery i Mulciber, co nie podobało się pannie Evans. Obydwoje byli na jednym roku z Jamesem Potterem, Syriuszem Blackiem, Peterem Pettigrew i Remusem Lupinem. Snape nienawidził ich wszystkich, zwłaszcza Jamesa, któremu zazdrościł wszystkiego, czego sam tak bardzo pragnął. Kroplą, która przelała czarę goryczy, którą żywił Severus do Jamesa było zainteresowanie Pottera jego przyjaciółką Lily. Bardzo się ucieszył, gdy dowiedział się, że ta wcale nie jest zainteresowana jego wrogiem.

Sytuacja pomiędzy obojgiem chłopców jeszcze bardziej pogorszyła się w chwili, gdy Snape, ciekawy lecz zupełnie nieświadomy tego go czeka, próbował odkryć tajemnicę czwórki przyjaciół, dostając się przez Wierzbę Bijącą do tunelu, na końcu którego znajdował się przemieniony w wilkołaka Remus Lupin. Sposób dotarcia do tunelu zdradził mu Syriusz Black uważając, że będzie to niezły dowcip. Gdy jednak James dowiedział się o postępku Blacka, w ostatniej chwili uratował swojego wroga przed pewną śmiercią. Severus, który zdaniem wszystkich powinien być mu wdzięczny, jeszcze bardziej go znienawidził - wiedział, że James wyświadczył mu przysługę i miał teraz wobec niego dług wdzięczności.

Przyjaźń pomiędzy Snape'em a Lily Evans zaczęła psuć się w momencie, gdy ten w przypływie złości, upokorzony przez Jamesa Pottera nazwał ją szlamą. Dziewczyna obraziła się na niego.
Po ukończeniu szkoły Snape dołączył do grona śmierciożerców Lorda Voldemorta. Pamiętnej nocy, podczas pobytu w Gospodzie Pod Świńskim Łbem, usłyszał część przepowiedni wygłoszonej przez starającą się o posadę w Hogwarcie Sybillę Tralewney, która dotyczyła Lorda Voldemorta i chłopca urodzonego pod koniec lipca. Na skutek wyrzucenia intruza z pubu, nie usłyszał najważniejszej części owej przepowiedni. Mimo to, szybko pobiegł do swojego pana i poinformował go o uzyskanych informacjach. Nieopisane było jego przerażenie, gdy usłyszał interpretację przepowiedni przez Voldemorta. Czarny Pan zrozumiał, iż chodzi o Harry'ego Pottera, że to on jest jego największym wrogiem. Snape, przerażony słowami Voldemorta, natychmiast poszedł szukać pomocy u Albusa Dumbledore'a. Wiedział dokładnie, że wybrany przez Czarnego Pana chłopiec, to syn jego największej miłości - Lily Evans. Początkowo Dumbledore nie był zbyt skory do udzielenia mu pomocy, ponieważ budziła w nim odrazę prośba Snape'a - że chodzi mu tylko o życie Lily. Jednak potem obiecał zrobić wszystko co w jego mocy, aby ocalić rodzinę Potterów.

Przez zdradę Petera Pettigrew Potterowie zginęli. Ocalał tylko ich maleńki synek Harry. Snape był załamany. Winił siebie, że to przez niego zginęła jego najlepsza przyjaciółka. Dumbledore poprosił go aby ten zrobił wszystko, by pomóc mu ocalić małego Pottera. Severus nie był zbyt chętny do tego zadania, ponieważ był to syn jego wroga Jamesa. Ostatecznie zgodził się na wszystko co proponował mu Albus.

Snape opuścił swojego pana i objął stanowisko nauczyciela eliksirów w Szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie. Od chwili przybycia Harry'ego Pottera do szkoły regularnie znęcał się nad nim psychicznie. Wynikało to z faktu, że był on bardzo podobny z wyglądu do swojego ojca, Jamesa. Harry wielokrotnie podejrzewał go o to, że nigdy tak naprawdę nie przeszedł na dobrą stronę. Jednak prawie za każdym razem był w błędzie, bo to Snape próbował pokrzyżować plany Quirrelowi i to on uratował Harry'ego podczas meczu quidditcha.

Dwa lata przed swą śmiercią złożył Wieczystą Przysięgę Narcyzie Malfoy. Przyrzekł jej, że będzie starał się ochronić jego syna, chronić od wszelkich nieszczęść oraz, że w razie niepowodzenia Dracona, dokończy dzieło zlecone młodemu Malfoyowi przez Czarnego Pana. Później wrócił do Hogwartu, obejmując stanowisko nauczyciela obrony przed czarną magią.

Po skończeniu Turnieju Trójmagicznego na prośbę Dumbledore'a powrócił w szeregi śmierciożerców. Po przedstawieniu solidnych argumentów świadczących o swojej nieustającej wierności został jednym z najważniejszych sług Voldemorta. Gdy na jego polecenie (przynajmniej wszystkim się tak wydawało) zabił Albusa Dumbledore'a, został uznany za zdrajcę przez wszystkich czarodziejów. O tym, że tą śmierć zaplanowali razem, Czarny Pan dowiedział się pod koniec swojego życia.

O niewinności Snape'a mogliśmy się przekonać czytając jego wspomnienie. Severus ryzykował życie, grając podwójnego agenta z miłości do Lily. Jego patronusem była srebrna łania, dokładnie taka sama jak u niej. Snape, jako dyrektor Hogwartu po śmierci Dumbledore'a, kierując się jego poleceniami, skonfundował Mundungusa Fletchera i podał mu pomysł wykorzystania w transporcie Harry'ego do Nory siedmiu Potterów.

Severusa zabił Voldemort, który uważał, że zdobyta przez niego siłą od poprzedniego właściciela (Dumbledore'a) Czarna Różdżka nie chce go słuchać, ponieważ jej prawowitym panem jest Snape. Przed śmiercią Snape oddał Harry'emu swoje wspomnienie, które udowadniało jego niewinność. Zanim odszedł, poprosił młodego Pottera, by ten ostatni raz na niego spojrzał. Harry odziedziczył oczy po matce, którą tak kochał Snape. Chciał on zobaczyć oczy Lily ten ostatni raz.

Na cześć Snape'a, Harry nazwał swego syna jego imieniem. Dawny nauczyciel eliksirów stał się dla Pottera najdzielniejszym człowiekiem na świecie.