Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

Kim udała się do stołu Gryfonów wśród radosnych okrzyków. Bała się, że zaraz do Wielkiej Sali wpadnie jej ojciec, zrobi awanturę i będzie chciał ją stąd zabrać. Z trudem przełknęła ślinę. Siedziała cicho, spodziewając się najgorszego. Jednak nic się nie działo. Gdy wszyscy pierwszoroczni zostali przydzieleni, na stole pojawiły się złote półmiski. Świeżo upieczona Gryfonka nałożyła sobie tylko trochę ziemniaków i mięsa. Z trudem przełykała każdy kęs, podczas gdy inni zajadali się w najlepsze.
Gdy uczta dobiegła końca, Kim udała się wraz ze swoim prefektem i grupką innych pierwszorocznych Gryfonów do wieży. Zajęła łóżko obok wysokiej blondynki o piwnych oczach. Nie mogła zasnąć przez długi czas. Może jej ojciec przyjdzie po nią w nocy i zabierze ją potajemnie, gdy ona będzie spać? W końcu jednak zapadła w niespokojny sen. Gdy tylko o świcie uchyliła powieki, usiadła gwałtownie na łóżku i ogarnęła wzrokiem całe pomieszczenie. Wciąż była w Hogwarcie. Ze zdziwieniem potarła oczy i uszczypnęła się kilka razy, aby sprawdzić, czy to nie sen. A jednak tata nie zabrał jej w nocy!
Przez kilka następnych dni dziewczynka żyła w strachu, że lada chwila rodzice ją stąd zabiorą. Dni mijały, nikt z jej rodziny się nie pojawiał. W końcu przestała się tym przejmować. Wszystko szło jak z płatka, do czasu przerwy świątecznej...
Kim siedziała właśnie w pociągu, który miał ją zawieść na stację King' s Cross. Siedziała w przedziale wpatrzona w mijane krajobrazy. Nie cieszyła się zbytnio na powrót do domu. Chciała się komuś wygadać, opowiedzieć o wszystkim, co się działo w Hogwarcie. Rodzice jednak nigdy nie dali jej skończyć żadnej swojej wypowiedzi.
Wreszcie pociąg zaczął zwalniać, a potem zatrzymał się. Gryfonka wzięła walizkę i ruszył ku wyjściu z pociągu.
Rodzice już na nią czekali. Dziewczynka uśmiechnęła się blado. Bez zbędnych powitań ruszyli do samochodu. Kim tylko westchnęła i zaczęła wlec się za nimi, ciągnąc za sobą swoją walizkę.
Gdy dotarli do domu, rodzice wciąż nie odezwali się do niej ani słowem. Czyżby się na nią obrazili, bo nie trafiła do Slytherinu? Kim jako pierwsza weszła do domu i zamierzała się właśnie udać do swojego pokoju. Gdy postawiła swoją stopę na pierwszym stopniu szerokich schodów, wiodących na pierwsze piętro domu, usłyszała za plecami głos :
- Wiesz, że tam już nie wrócisz, prawda?
Dziewczynka odwróciła się. Za nią stał jej ojciec.
- Jak to nie? - spytała zdziwiona dziewczynka.
- Umawialiśmy się na coś - odparł chłodno ojciec.
- Ale ja nie mam wpływu na to, w jakim Domu będę! - próbowała wytłumaczyć Gryfonka.
- Jak śmiesz nam pyskować! - wtrąciła się mama.
- Ale ja wcale... - zaczęła Kim.
- Tylko nie tym tonem, młoda damo! Masz nas szanować i się nas słuchać! - rozkazała kobieta. Kim łzy napłynęły do oczu. Była bezsilna. Nic nie mogła zrobić. Nie miała już nawet siły zaprotestować.
- Jesteście okrutni - rzuciła tylko, odwróciła się i pobiegła w górę schodów.

Wpadła do swojego pokoju i trzasnęła drzwiami. Rzuciła walizkę w kąt, usiadła na łóżku i zaczęła płakać. Płakała długo i rozpaczliwie. Gdy się opanowała, położyła się na plecach i wbiła wzrok w sufit. Leżała tak dłuższą chwilę w ciszy i samotności.
Nagle usłyszała stukanie w szybę. Wzdrygnęła się. Wstała z łóżka i podeszła do okna. Po drugiej stronie zobaczyła uśmiechniętą kobietę. Siedziała na miotle. Miała czarne włosy do ramion i niebieskie oczy. Była szczupła, wysoka i wysportowana. Machała wesoło do dziewczynki.
- Ciocia Rozalia! - szepnęła uradowana Kim. Otworzyła okno. Ciocia machnęła różdżką i w jednej chwili była mała jak muszka. Wleciała do pokoju dziewczynki i ponownie machnęła różdżką. Teraz przed Kim stała ciotka Rozalia w normalnych rozmiarach.
- Co tu robisz ciociu? - spytała cicho Gryfonka, sadowiąc się na łóżku. Ciocia zajęła miejsce obok niej.
- Wpadłam zobaczyć, co tam u mojej ulubionej siostrzenicy! - zawołała radośnie ciocia, mierzwiąc włosy dziewczynki.
- Ciiiiiicho! - syknęła Kim. - Rodzice mogą cię usłyszeć!
- No tak - westchnęła ciocia. - Dobrze, będę cicho. Przyrzekam. No to co tam u ciebie?
- Szczerze mówiąc, źle. Rodzice zgodzili się wysłać mnie do Hogwartu, pod warunkiem, że będę w Slytherinie, a tiara przydzieliła mnie do Gryffindoru i...
- Do Gryfka? Moja dziewczynka! - powiedziała ciotka dumnym tonem. Kim uśmiechnęła się blado.
- No i teraz nie pozwalają mi tam wrócić po świętach.
- Jak to nie?! - wykrzyknęła ciocia, zrywając się na równe nogi. Po chwili jednak zdała sobie sprawę z tego, co zrobiła.
- Schowaj się! - powiedziała Kim. Ciocia zaczęła nerwowo się rozglądać po pokoju, szukając sobie miejsca. Postanowiła, że zmniejszy się, a potem wjedzie pod łóżko dziewczynki.
Tymczasem dziewczynka usłyszała coraz głośniejsze kroki.
- Szybciej, szybciej! - szeptała, obgryzając paznokcie. Ciocia jednak jak na złość zapomniała zaklęcia i tylko machała szybko różdżką, mrucząc pod nosem jakiś niezrozumiałe słowa.
Nagle wzrok Kim i jej cioci padł na drzwi, które otworzyły się gwałtownie. Stała w nich matka Kim. I wcale nie wyglądała na zadowoloną...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.