Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

Śmieriożerczyni uniosła różdżkę i wycelowała jej koniec w siostrę.
- Natychmiast wyjdź z mojego domu, Rozalio! - wycedziła z wściekłością.
- Czemu wciąż widzisz we mnie wroga? – spytała ciotka z taką miną, jakby miała zaraz wybuchnąć płaczem.
- Wyjdź! Ostrzegam cię…. – Matka Kim przybrała naprawdę groźny wyraz twarzy. Już miała zacząć mówić formułkę zaklęcia.
- Stello, nie! – krzyknęła jej siostra. Łzy zaczęły spływać po jej zwykle wesołej twarzy.
- Crucio! – krzyknęła nagle Stella. Rozalia na szczęście szybko zareagowała i zrobiła unik. Zaklęcie trafiło w szklaną kulę stojącą na biurku. Kula rozbiła się na milion mikroskopijnych kawałeczków. Kim ze strachu skuliła się w kącie, koło drewnianej, zakurzonej skrzyni.
Wtedy do pokoju wszedł jej ojciec z uniesioną różdżką.
- Rozalia… - powiedział w zamyśleniu.. – Sporo czasu minęło…
- Owszem, Stevenie – odpowiedziała chłodno ciocia. Przestała płakać, a jej twarz przyjęła obojętny wyraz.
- A teraz wyjdź! – warknęła Stella. Rozalia wciąż jednak stała w miejscu.
- Sama się o to prosiłaś – powiedziała po chwili Śmierciożerczyni, ponownie unosząc różdżkę.
- Nie! – Kim wyskoczyła z kąta z różdżką w dłoni i stanęła przed ciocią.
- Steven! – powiedziała Stella, pstrykając palcami. Kim patrzyła na ojca, który coraz szybciej się zbliżał. Po chwili boleśnie ścisnął jej ramię. Dziewczynka przygryzła dolną wargę i z całej siły zacisnęła pięści. Próbowała się wyrwać, ale z każdą próbą uścisk Śmierciożercy stawał się coraz silniejszy. W oczach Kim zalśniły łzy i osunęła się na kolana. Ciotka zaczęła gorączkowo szukać czegoś w kieszeniach. Po chwili wyciągnęła różdżkę.
Dwie kobiety stały naprzeciw siebie. W pokoju panowała głucha cisza.
- Expeliarmus! – krzyknęła po chwili Stella. Różdżka Rozalii wypadła jej z rąk i upadła na ziemię tuż przed jej siostrą. Na twarzy Stelli pojawił się okrutny uśmiech.
- Wingardium Leviosa! – krzyknęła. Różdżka cioci uniosła się, a potem szybko wyleciała przez okno. Ciotka znów zaczęła płakać. Śmierciożerca puścił ramię Kim i podszedł do Rozalii. Złapał ją w łokciach i podniósł. Kobieta spuściła głowę. Wiedziała, że jest bezradna. Kim spojrzała na ciotkę. Rozalia ruchem głowy wskazała miotłę w przeciwległym kącie pokoju i bezgłośnie powiedziała „Uciekaj!”. Roztrzęsiona dziewczynka kiwnęła głową. Zaczęła małymi kroczkami przemieszczać się w stronę miotły.
- Avada Kedavra! – usłyszała. Błysnęło zielone światło. Kim wykorzystała ten moment i podbiegła do miotły. Otworzyła drzwi, wybiegła i z hukiem zatrzasnęła. Wypadła na korytarz i pognała w stronę schodów. Próbowała uciec najszybciej, jak tylko umiała. Usłyszała za sobą kroki. Szybko przebiegła następny korytarz i wybiegła na podwórko.

Dosiadła miotły, po czym wzbiła się w powietrze. Nie wiedziała, co teraz zrobi. Silny wiatr wiał jej prosto w twarz. Obejrzała się. Zobaczyła coś, czego się w ogóle nie spodziewała.
- Ciocia?! – krzyknęła zdumiona i podleciała do Rozalii. – Jak ty im…przecież to niemożliwe! Jak ty im uciekłaś? – zapytała.
- Mam swoje sposoby – odparła ciocia z szerokim uśmiechem na twarzy. – No, to teraz leć, potem porozmawiamy. Wygląda na to, że nas ścigają.
Obydwie popędziły najszybciej jak umiały, jednak Śmierciożercy ich doganiali.
- Szybko, tutaj! – zawołała w końcu ciotka, nurkując w stronę dużej, białej willi. Kim również zanurkowała i po chwili wylądowała w kolorowym od kwiatów ogrodzie. Spojrzała w niebo. Jej rodzice próbowali wlecieć do ogrodu, ale z jakiegoś dziwnego powodu nie mogli.
- Póki co, jesteśmy bezpieczne – powiedziała ciocia. – Chronią nas zaklęcia. No, rozgość się. – dodała z uśmiechem.
- To twój dom?! – zapytała zdziwiona dziewczynka.
- Owszem. Wejdź – Ciotka ruchem ręki zaprosiła dziewczynkę do środka, po czym otworzyła drzwi.
Willa wyglądała przepięknie. Była nowoczesna i nadzwyczajnie wręcz czysta. W salonie znajdował się dość duży kominek. Kim delikatnie przesunęła po nim palcem. Ani śladu brudu lub sadzy.
- Chodź, pokażę ci twój pokój – powiedziała ciocia. Kim wraz z Rozalią weszły po nieskazitelnie czystych schodach na piętro. Potem na drugie i na trzecie. Wreszcie ciocia zatrzymała się przed masywnymi, ciemnymi drzwiami. Dziewczynka z niecierpliwością czekała, aż kobieta je otworzy. Wreszcie drzwi otwarły się na oścież, a wtedy Kim przestąpiła próg pokoju.
Wyglądał, jakby był urządzony dla królewny. Miał ściany oklejone białą tapetą w kwiaty, a na podłodze leżał okrągły, czerwony dywan. Wszędzie wisiały różnorodne obrazy w złotych ramach. Z sufitu zwisał pozłacany żyrandol. W kącie stało obszerne łóżko z kolumienkami i masą poduch. Dziewczynka od razu opadła na miękką pościel.
- Tu jest cudownie! – zawołała z radością.
- Cieszę się, że ci się podoba – uśmiechnęła się ciotka. – No, to teraz odpocznij. Masz za sobą ciężki dzień.
Kobieta zgasiła światło i wyszła z pokoju. Kim z radością w tuliła się w aksamitne poduszki. Nie zdążyła jednak zasnąć, na dole usłyszała straszny hałas i krzyki…

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.