Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

W pewnym momencie hałas ustał. Kim, trzęsąc się ze strachu, podeszła do drzwi i delikatnie je uchyliła, po czym wytknęła głowę na korytarz. Było pusto i cicho. Dziewczynka wyszła, najciszej jak umiała zamknęła drzwi i na palcach zaczęła przemierzać bladoróżowy dywan, który pokrywał podłogę w tym miejscu.
Nie doszła nawet do połowy, gdy deska pod jej stopami zaskrzypiała głośno i niemiłosiernie. Nie miała litości. Kimberley skrzywiła się pewna, że zaraz przyjdą jej rodzice, ale na dole wciąż było cicho. Dopiero po chwili usłyszała kroki dwóch osób, które najwyraźniej wchodziły po schodach, zaczęła w duchu panikować i rozglądać się nerwowo, szukając jakiejkolwiek pomocy. Wtedy dostrzegła drzwi po swojej lewej stronie i natychmiast wpadła do środka.
Pokój był dość ciasny i było w nim prawie całkiem ciemno. Nie było okien. Całość wyglądała jak piwnica i Kim nie przypuszczałaby, że takie pomieszczenie może znajdować się w bogato urządzonym domu cioci. Właśnie, ciocia. Czyżby jej rodzice zabili ją? Może ją porwali? Dziewczynka poczuła bolesne ukłucie żalu. W końcu to ona ściągnęła na ciotkę te wszystkie problemy i gdyby coś jej się teraz stało...
Z rozmyślań wyrwał ją ruch, który wychwyciła w kącie pokoju. Zobaczyła dość małą, grubą kulę szarego futra z nerwowo poruszającymi się, sterczącymi wąsami i długim, różowym ogonem. Szczur!
Spokojnie, nic ci nie zrobi - myślała Gryfonka. Szczur zaczął się do niej zbliżać. Dziewczynka zacisnęła ręce w pięści i przygryzła dolną wargę. Panicznie bała się szczurów.
Nie panikuj, nie panikuj! - powtarzała gorączkowo, oddychając w przyspieszonym tempie. Gryzoń podszedł już bardzo blisko. Kim coraz bardziej panikowała, a gdy szara kulka wystawiła małe, białe kiełki, po prostu nie wytrzymała.
Wydała z siebie pisk godny horroru. Po chwili jednak się opamiętała i zatkała usta. Usłyszała zbliżające się kroki, co wcale nie pomogło jej w uspokojeniu się. Gorączkowo rozejrzała się po pomieszczeniu. Nie zauważyła nic, prócz szczura i pudeł w kącie. Kim przeskoczyła gryzonia i dopadła do największego pudła. Była dość niska i chuda, więc liczyła, że się zmieści. Otworzyła je, a gdy okazało się puste, weszła do środka i znów zamknęła karton.
Pudełko w środku okazało się kolejnym pomieszczeniem. Kim odetchnęła z ulgą. Tu rodzice nie powinni jej znaleźć, zwłaszcza, że raczej nie zmieszczą się do kartonowego pudełka. Rozejrzała się. Wszystko wyglądało dokładnie jak tamta piwnica, z tą różnicą, że zamiast pudełek, stała tam szafa. Była duża, szeroka, o dziwo, nieskazitelnie czysta, najprawdopodobniej z mahoniu. Gyfonka, gnana ciekawością, podeszła do szafy i otworzyła drzwi. Zawiodła się. Liczyła, że będzie tam jakieś kolejne pomieszczenie lub coś w tym stylu, a tam nic. Najzwyklejsza pusta szafa. Jednak mimo to postanowiła tam wejść. W końcu pudełko też nie wyglądało nadzwyczajnie. Dziewczynka weszła do środka i zamknęła drzwiczki.
Poczuła, że spada. Coś zawirowało w jej żołądku i zaczęła się unosić. Potem zamknęła oczy, a gdy poczuła, że znów na czymś stoi, otworzyła je.

Dobrze znała miejsce, w którym się znalazła. Sala Wejściowa w Hogwarcie. Na twarzy Kim pojawił się radosny uśmiech i szybko pobiegła do Wielkiej Sali, gdzie powinna być właśnie pora kolacji.
Gdy tam dotarła, jak najszybciej usiadła przy stole Gryfonów, obok swojej wcześniej poznanej w Hogwarcie przyjaciółki - Alex, która właśnie coś czytała.
- Co czytasz? - spytała Kimberley. Zdziwiona Alex odwróciła się i zobaczyła, kto siedzi obok niej. Uradowana rzuciła się Kim na szyję.
- Co tu robisz?!
- Długa historia - odparła Adams. - Opowiem ci, jak coś zjem.
Po tych słowach nałożyła sobie na talerz wielki stek, ziemniaki, rozgotowane warzywa i napełniła szklankę po brzegi sokiem dyniowym. Alex spojrzała na nią, a potem na talerz.
- No co? Jestem głodna - wyszczerzyła się Kim, po czym zaczęła jeść.
Kiedy skończyła, zauważyła że Dumbledore'a nie ma przy stole nauczycielskim. Lekko szturchnęła przyjaciółkę i spytała:
- Widziałaś dzisiaj profesora Dumbledore'a?
- Nie, czemu pytasz? - Alex nie oderwała wzroku do książki.
- Bo nie ma go przy stole nauczycielskim!
- No to pójdzie coś zjeść do Kuchni - mruknęła Alexandra. Kim tylko pokręciła głową i ponownie rozejrzała się po sali.
Nagle wpadł do niej dyrektor. Wyglądał jakby stało się coś poważnego.
- Prefekci! - krzyknął. - Zaprowadźcie uczniów do dormitoriów w trybie natychmiastowym! Śmierciożercy tu są!
W Sali wybuchła panika i zamieszanie, a prefekci próbowali odnaleźć w tym harmidrze uczniów ze swoich Domów. Kim z trudem przecisnęła się przez tłum, aż w końcu znalazła swojego prefekta. Wszyscy z przerażeniem rozmawiali o Śmierciożercach, może oprócz starszych uczniów, którzy chcieli z nimi walczyć. Z błoni dochodziły głosy, które najwyraźniej wymawiały zaklęcia, ale Kimberley nie mogła ich usłyszeć. Nie docierało do niej to, co się właśnie działo. Drżąc, szła obok Alex, która nie okazywała większego przejęcia. Jak tak można?! – pomyślała ze złością Adams.
Wkrótce dotarli do dormitorium, a Kim usiłowała zasnąć, mimo głośnych rozmów.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.