Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

Nie mogła. Po prostu nie potrafiła spać, gdy Hogwart był oblężony przez Śmierciożerców. W dodatku prawdopodobnie byli tam jej rodzice. Nie mogła znieść faktu, że coś im się może stać, pomimo tego, że tak uprzykrzali jej życie. Przecież była ich córką. Najchętniej nie mieszkałaby z nimi, ale i tak chciała, by żyli i byli zdrowi. W tej chwili po prostu czuła, że musi iść tam, na błonia...
Przekręciła się na drugi bok. Nie, przecież to byłaby skończona głupota.
- Nie myśl o tym - powiedziała do siebie. - Po prostu śpij, a rano będzie wszystko dobrze.
Westchnęła. Przecież nie będzie. Zaczęła się wiercić, aż w końcu stwierdziła, że położy się na plecach. Wbiła wzrok w jeden, malutki punkt na suficie.
Rozmowy w dormitorium całkiem ucichły, a ona wciąż nie mogła zasnąć. Dochodziła północ, spali wszyscy poza nią. Po chwili gwałtownie zrzuciła z siebie kołdrę i założyła na bawełnianą koszulę nocną swoją czarną szatę, po czym starannie zawiązała pod szyją szkarłatno-złoty krawat. Zebrała się w sobie, odetchnęła głęboko, zacisnęła ręce w pięści i zeszła po spiralnych schodach do Pokoju Wspólnego Gryfonów. Stamtąd po cichu udała się na korytarz.
Na szczęście Gruba Dama udała się z wizytą do innego portretu. Kim przemierzała pogrążone w mroku korytarze, drżąc z zimna i przejęcia. Każdy usłyszany szmer przyprawiał ją o dreszcze, Filch mógł się czaić za następnym rogiem. Gdy doszła do Sali Wejściowej, odetchnęła z ulgą. Stanęła przed ogromnymi wrotami. Pchnęła je, ale naturalnie były zamknięte.
- Alohomora! - szepnęła. Koniec jej różdżki zaświecił się na czerwono i coś zgrzytnęło. Dziewczynka ponownie pchnęła masywne wrota, ale tym razem otwarły się bez przeszkód. Dumbledore pewnie nie miał czasu zabezpieczyć wejścia lepszym zaklęciem, w końcu chodziło tu o Śmierciożerców na terenie zamku.
Nad błoniami latało na miotłach kilka postaci, wściekle miotających zaklęcia. Na dole walka była nieco spokojniejsza, choć też nie należała do łatwych. Wszędzie fruwały wielobarwne strumienie iskier, słychać było krzyki. Niektórzy leżeli na trawie. Widocznie ich nie dało się już uratować. Gryfonka poczuła, że serce ściska jej się z żalu, najchętniej wróciłaby do dormitorium, ale przecież nie zaśnie wiedząc, co tu się dzieje. Po chwili dostrzegła w mroku nocy wysoką, ciemnowłosą kobietę, która walczyła z niskim, łysym mężczyzną w kapturze. Natychmiast podbiegła do tej pary.
- Ciociu! Ty żyjesz! - zawołała, przytulając ciotkę od tyłu. Rozalia jednak odtrąciła ją do siebie.
- Co ty tu robisz?! Wracaj do dormitorium!
- A-ale... - Dziewczynka była bliska płaczu.
- Już! - krzyknęła ciocia, ale Kim nie ruszyła z miejsca. Ze strachem skuliła się za kobietą, obserwując strumienie iskier.
- Expelliarmus! - Jej uszu dobiegł krzyk. Różdżka mężczyzny, z którym pojedynkowała się siostra Stelli, wyleciała mu z rąk i zgrabnie wylądowała w jej wolnej dłoni.
- Drętwota! - Po chwili Śmierciożerca leżał sztywno na trawie.
- Chodź! - dodała szybko ciotka, ciągnąc Kimberley w stronę zamku.
Puściła ją dopiero, gdy weszły do składziku na miotły.
- Ja idę na błonia, ty do dormitorium! - orzekła stanowczo.
- Ale i tak nie zasnę! - zaprotestowała Adams.
- I co z tego?! Tam będziesz bezpieczna!
- Ale ja... chciałam pomóc...
- Tak nam nie pomożesz! Skąd się tu w ogóle wzięłaś?!
- Szafa mi pomogła... - odezwała się niepewnie Kim. - Ale nie wiedziałam, że dostanę się tutaj, po prostu uciekałam i...
- Weszłaś tam?! - wybuchła Rozalia.
- Tak jakby... A w ogóle, skąd masz przejście do Hogwartu?! - zafascynowała się dziewczynka. Nagle zapomniała, co dzieje się na błoniach.
- Nie powinny cię interesować takie rzeczy!
- Ale interesują - uśmiechnęła się Gryfonka. - Proszę! Przecież i tak nie pozwolę ci wrócić do walki.
Ciotka również się uśmiechnęła.
- Powiedzmy, że miałam podobne problemy do twoich...
- Dziadkowie też byli Śmierciożercami?!
- Byli. Twoja mama była ich ulubienicą. Ulubienicą całej rodziny. Jako jedyna trafiłam do Gryffindoru. No, do czasu - zaśmiała się, przez chwilę czule tarmosząc krawat Kimberley. Dziewczynka mimowolnie się uśmiechnęła. Po chwili jednak ściemniało jej przed oczami, poczuła, że świat wiruje, a potem... nie widziała już nic.


***

Z trudem otworzyła oczy. Ogarnęła wzrokiem pomieszczenie, w którym się obecnie znajdowała. Była chyba w Skrzydle Szpitalnym. Kilkakrotnie zamrugała. nad nią pochylały się ciocia Rozalia i Alex.
- Gdzie rodzice?! - wybuchła Kim. Była to pierwsza myśl, jaka przychodziła jej w tej chwili do głowy. Nie miała jednak siły, by się podnieść.
- Nie martw się, żyją - uspokoiła ją ciotka. - Są w Świętym Mungu.
- Ale czemu?!
- Odnieśli poważne obrażenia podczas walki, ale wyjdą z tego. Ponadto zachowują się, jakby wyszli z jakiegoś transu. Kto wie, może nie byli Śmierciożercami z własnej woli? No cóż. Teraz będziesz mieszkać ze mną. Przynajmniej dopóki oni nie wyzdrowieją. Aha, i jeszcze jedno! – Rozalia sięgnęła do kieszeni i wyjęła z niej mały złoty łańcuszek. Była do niego doczepiona mała zawieszka z hipogryfem. Gryfonka wzięła go do ręki i uśmiechnęła się, próbując powstrzymać łzy wzruszenia. Myśl, że mogłaby się jeszcze dogadać z rodzicami i żyć jak normalna rodzina, napawała ją radością. Liczyła, że teraz jej życie będzie o wiele lepsze. I okazało się, że nie liczyła na darmo…

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?