[NZ] Rytuał 4/? - Fan Fiction - Harry-Potter.net.pl - Magiczny Świat Harry'ego Pottera

O nie! Ta strona potrzebuje włączonej obsługi języka JavaScript!

Twoja przeglądarka nie obsługuje tego języka lub ma wyłączoną jego obsługę. Włącz wykonywanie kodu JavaScript w swojej przeglądarce internetowej, aby skorzystać ze wszystkich funkcji strony
lub skorzystaj z programu obsługującego język JavaScript, np. Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera, Google Chrome lub Windows Internet Explorer w wersji wyższej niż 6.

[NZ] Rytuał

Stewart Rivers, dowódca Brygady Uderzeniowej Minsterstwa Magii, musi odkryć kto stoi za serią tajemniczych zabójstw dokonanych na czarodziejach. Czy uda mu się rozwikłać zagadkę?

Autor:

losiek13

Gatunek: Kryminał

Ograniczenie wiekowe: +16

Przeczytano 17816 razy.

Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7].

[NZ] Rytuał 4/?

Kogo spotka w Polsce Stewart? Gdzie znajduje się polskie Ministerstwo Magii?

Następny rozdział:
5
Poprzedni rozdział:
3
Pierwszy rozdział:
1

Stewart pewnie stanął na ziemi. Pojawił się w miejscu otoczonym gęstymi krzakami, wśród których wyczuwał wyraźne działanie magii ukrywającej. O godzinie siódmej rano w Polsce było już zupełnie widno. Rivers rozejrzał się wkoło i zauważył małą przerwę wśród gęstej roślinności. Ruszył w tę stronę, jednak w przejściu znikąd pojawiła się kobieta, która zatarasowała mu przejście.

- Stewart Rivers z brytyjskiego Ministerstwa Magii jak mniemam - powiedziała stanowczo, patrząc mu uważnie w błękitne oczy.
Stew szybko zmierzył wzrokiem, jak domniemywał, swoją przewodniczkę. Kobieta średniego wzrostu, z długimi kasztanowymi włosami, układającymi się w spiralne fale, sięgającymi jej za ramiona. Nie mogła mieć jeszcze trzydziestu lat. "Ładna" - przemknęło mu przez myśl. - „Ale jest też coś drapieżnego w jej wyglądzie. Trzeba mieć się na baczności.”
Tymczasem przybyszka również badała wzrokiem stojącego przed nią mężczyznę. Wydał jej się niezwykle przystojny. Wysoki, dobrze zbudowany brunet z modną ostatnio krótką fryzurą, zdawał się przewiercać ją na wylot swoimi niebieskimi oczami. Uderzyło ją jednak, że w jego spojrzeniu widać było coś więcej. "Zastanawiające..." - pomyślała.
- Zgadza się - odpowiedział. - Stewart Rivers, a pani to...
- Przepraszam, że nie przedstawiłam się od razu - powiedziała z wyraźnie słyszalnym akcentem. - Jestem Ulka Czarny Garncarz, będę twoją przewodniczką.
Uśmiechnęła się nieśmiało.
- Bardzo mi miło! - Stewart odwzajemnił uśmiech. - W takim razie prowadź do waszego Ministerstwa...
- Och, to spory kawałek drogi stąd. Sama przed chwilą aportowałam się tutaj...
- Dotrzemy tam pieszo? Chętnie zobaczę kawałek miasta - oznajmił Stew.
- Tak, ale zajmie nam to jakieś pół godziny...
- W takim razie, pani prowadzi - ukłonił jej się lekko.
- Może darujemy sobie konwenanse - odrzekła zaciekle, świdrując go spojrzeniem. - Bez urazy, ale to "pan" wygląda mi na starszego...
Rozbrojony jej stanowczością Stewart zaśmiał się w głos.
- Przepraszam - wydusił, próbując się uspokoić. - Niech, będzie. Idę za tobą, Ulka!
- Tak lepiej, Stew. - Wcale nie wydawała się zbita z tropu jego reakcją. - Idziemy!

Opuścili w końcu gęste krzaki otaczające punkt transportu i wyszli na ładną, brukowaną alejkę. Zanosiło się na pogodny, czerwcowy dzień. W parku o tej porze nie było jeszcze zbyt wielu mugoli, więc Stewart i Ulka mogli swobodnie rozmawiać o magicznych sprawach i podziwiać zieleniejącą roślinność, która otaczała ich ze wszech stron.
- Więc takie ulokowanie punktu przesiadki nie stwarza żadnych problemów? - zapytał zaskoczony, kiedy Czarny Garncarz opowiedziała mu o powodach logistycznych takiej lokalizacji.
- Nie, nie. Wszystko jest w najlepszym porządku. Miejsce otoczyliśmy wszelkimi antymugolskimi zaklęciami ochronnymi. Jeszcze ani razu nikomu nie udało się podejść do tego miejsca i nabrać jakichkolwiek podejrzeń, a działa już od dobrych dwudziestu lat.
- Genialne rozwiązanie! - powiedział, rozglądając się wkoło. - Byłaś kiedyś w Londynie?
- Nie miałam jeszcze tej przyjemności - odrzekła uprzejmie.
- Nasz punkt ulokowano w magicznym pubie, więc wiesz, nie ma w tym nic fascynującego. Może poza tym, że można się napić czegoś mocniejszego po podróży - zażartował. - Muszę ci powiedzieć, że jestem zaskoczony twoją znajomością angielskiego. Masz nienaganną wymowę, gdyby nie polski akcent, mógłbym cię wziąć za kogoś z serca Anglii!
- To zasługa mojego ojca, który ma angielskie korzenie – wyznała. - Moje nazwisko w angielskim brzmi: "Black Potter".
- Och, to wiele wyjaśnia - przyznał zaskoczony Stew, który nie spodziewał się takiej odpowiedzi. - Spokrewniona z Potterami, no, no...
- Jeśli zechcę, mogę mówić bez akcentu, ale czuję się Polką z krwi i kości, więc po co miałabym to robić?
- Rozumiem - potaknął Rivers.
- Dobra, teraz twoja kolej na wyznania. Dowiem się o tobie czegoś ciekawego? - zapytała Ulka.
- Hmm, w maju skończę trzydzieści lat. Jestem szefem Brygady Uderzeniowej. Mój ojciec także pracuje w Ministerstwie Magii. No i jestem aktualnie singlem - dodał na koniec z uśmiechem.
- Łaaał! Robi wrażenie, szef tak ważnej jednostki w tak młodym wieku...
- Jak wiesz, od czasu upadku Voldemorta, nasze Ministerstwo stara się stawiać na młodych - pospieszył z wyjaśnieniami. - W końcu sporo osób z długim stażem okazało się dwulicowymi szumowinami...
- Tak, czytałam o tym sporo. Nasza rodzina zawsze z zainteresowaniem śledziła wydarzenia na wyspach. W każdym razie, moje gratulacje!

Kiedy opuszczali już bramy parku, zauważyli, że na ulice wylega coraz więcej ludzi, spiesząc do szkoły, na zakupy, bądź pracy.
Stewart był zaskoczony tym, jak dobrze rozmawia mu się z Ulką, co zapewne w dużej mierze było zasługą jej bezpośredniości. Zdążył już dowiedzieć się od niej, że wcale nie jest tak młoda na jaką wygląda. Miała dwadzieścia osiem lat i już od czterech z powodzeniem wykonywała obowiązki aurora. Jej wybór na przewodnika Stewarta zdawał się zatem wcale nieprzypadkowy.
- Widzisz ten biały budynek... O tam - wskazała na prawą stronę. - To siedziba mugolskiego rządu...
- Więc gdzieś tutaj znajduje się wejście do waszego Ministerstwa, tak? - przerwał jej Stew, spoglądając na budowlę.
- Nie, uwierz mi na słowo, to nie byłoby dobre rozwiązanie... - powiedziała Ulka unosząc wymownie brwi. - Tam - odwróciła się i wskazała w stronę z której tu przyszli - mijaliśmy siedzibę mugolskiego premiera. Kompletnie wyleciało mi to z głowy. Jestem nietutejsza - dodała przepraszająco.
- Och, nic nie szkodzi. Nie przyjechałem tutaj na wycieczkę - rzucił szybko Stew.
- Skoro o tym mowa... Możesz mi wyjaśnić, co dokładnie cię tutaj sprowadza? Otrzymałam jedynie jakieś ogólnikowe informacje, naprawdę nic konkretnego...
- Wydaje mi się, że mogę wprowadzić cię nieco głębiej w tę sprawę - odpowiedział, nagle poważniejąc.

Dalsza droga upłynęła im na rozmowie o prowadzonym przez Stew śledztwie. Oczywiście nie mógł zdradzić jej żadnych szczegółów, jednak przedstawił zarys całej sprawy i to, że utknęli w martwym punkcie. Jeszcze zanim Rivers skończył jej opowiadać o swoim nagłym przyjeździe i zaginięciu Wrońskiego, dotarli do celu.

Stanęli przed wysokim, szarym budynkiem. Jak wydawało się Stewartowi jednym z najwyższych w Warszawie, co zaraz potwierdziła Ulka. Pałac Kultury i Nauki skrywał siedzibę polskiego Ministerstwa Magii. Weszli po schodach jednym z bocznych wejść i udali się do ładnego, bogato zdobionego holu, gdzie Black Potter poprowadziła go w stronę jednej z wind odgrodzonych sznurkiem. Na całej długości rozsuwanych drzwi znajdował się duży napis: "NIECZYNNA".
Jak wyjaśniła mu szybko Ulka, z tego przejścia nie korzystano zbyt często. Interesanci mogli korzystać z kominków i teleportacji na równi z personelem, nie było żadnego podziału.
Rozejrzeli się w obie strony i upewnili się, że nikt im się nie przygląda, po czym zwyczajnie przeszli przez drzwi.

Komentarze

Barlom dnia 20.03.2014 22:05

Nie zawiodłeś mnie.
Nie mam się do czego przyczepić, więc pozostaje mi wyszczególnić top momenty.
Ulka!

Kurczę, ona ma taki fejm, że nawet do ficka trafiła... i to jeszcze nie byle jakiego.
Drugie, miejsce gdzie znajduje się nasze MM. Nie powiem, że kompletnie się bym nie spodziewał, ale trochę mnie zaskoczyłeś. Zrzucę to na to, że nie znam Warszawy.
Czuję lekką zazdrość patrząc na to, że twoje dialogi tak przyjemnie się czyta. Wszystko idzie tak płynnie, tak naturalnie.
No nic, czekam na kolejną część, bo w sumie to nadal nie wiadomo jak to nasze Ministerstwo wygląda od środka.

Życzę weny.
O, o. Wiem już do czego się przyczepię.

Czytało się to tak przyjemnie, że wręcz pochłonąłem tą część w chwilę. Jak dla mnie za krótka ta część

ulka_black_potter dnia 20.03.2014 22:25

Baka! Baka! Baka! <słówko po japońsku w zapisie fonetycznym> BAKA!

Łosiu, Ciebie porąbało! No brak mi słów po prostu. Leżę i się śmieję

Ale dobra, odniosę się do fragmentów jak profesjonalistka.

Stew szybko zmierzył wzrokiem, jak domniemywał, swoją przewodniczkę.

8/10

Kobieta średniego wzrostu, z długimi kasztanowymi włosami, układającymi się w spiralne fale, sięgającymi jej za ramiona.

Co to są spiralne fale?:o

Nie mogła mieć jeszcze trzydziestu lat. "Ładna" - przemknęło mu przez myśl. - rAle jest też coś drapieżnego w jej wyglądzie. Trzeba mieć się na baczności.r1;

Poległam. No nie wiem co mam napisać. DRAPIEŻNA? Powiedz, że ta postać ma tylko moje imię

Tymczasem przybyszka również badała wzrokiem stojącego przed nią mężczyznę. Wydał jej się niezwykle przystojny. Wysoki, dobrze zbudowany brunet z modną ostatnio krótką fryzurą, zdawał się przewiercać ją na wylot swoimi niebieskimi oczami. Uderzyło ją jednak, że w jego spojrzeniu widać było coś więcej. "Zastanawiające..." - pomyślała

Boże, on JĄ zmolestował wzrokiem. Niebieskie oczy? Modna ostatnio krótka fryzura? Powiedz jeszcze, że blondyn, od którego jedzie axem to Cię zamorduję własnymi rękoma

Ogólnie to poprzednie części bardzo mi się podobały, ale to... Wsadziłabym tę część w HUMOR, bo ja prawie popłakałam się ze śmiechu no i w sumie trochę przestraszyło mnie to "przewiercanie wzrokiem", więc może jeszcze kryminał?

I jezu, oni na siebie lecą?

No dobra, nic więcej nie powiem. Poczekam na opinię innych. Moja osoba wywołuje zawsze tyle smiechu. Nawet w twórczości innych: <

Barlom, haha. FEJMIK BEJBI!

P.S. Ten komentarz jest bez sensu, bo jestem w szoku.

Alette dnia 20.03.2014 22:48

Okej. Nie mam zbyt wiele do powiedzenia. Na pewno ładnie i naturalnie idą ci dialogi, ale wciąż brakuje mi opisów. Nie do końca czułam, że jestem tam z nimi. Rozmowy jak najbardziej, ale klimat mniej. Fajny motyw z Ulką, to takie urocze. Zwłaszcza to "Jestem Polską z krwi i kości"

Głównego bohatera lubię bardzo, chociaż dał się pociągnąć za język. Ulka też fajna, ale wolę prawdziwą haha

losiek13 dnia 20.03.2014 23:04

Drugie, miejsce gdzie znajduje się nasze MM. Nie powiem, że kompletnie się bym nie spodziewał, ale trochę mnie zaskoczyłeś. Zrzucę to na to, że nie znam Warszawy.

Musiało to być jakieś bardzo charakterystyczne miejsce, które większość ludzi zna, a przynajmniej poszedłem takim tokiem myślenia. Osobiście nie chciałem się zbytnio rozwodzić nad MM i otoczeniem, ale wiem, że tego braku na pewno byście mi nie darowali ;d

Czuję lekką zazdrość patrząc na to, że twoje dialogi tak przyjemnie się czyta. Wszystko idzie tak płynnie, tak naturalnie.

Ja nigdy nie jestem zadowolony z moich dialogów, więc nie wiem co wy w nich widzicie xp

Czytało się to tak przyjemnie, że wręcz pochłonąłem tą część w chwilę. Jak dla mnie za krótka ta część

Wydaje mi się, że i tak jest najdłuższa, no i w dalszym momencie nie było sensu urywać akcji. To było idealne ;]

Co to są spiralne fale?:o

Dokładnie coś takiego sobie wyobrażałem. Spiralne fale to zły sposób, żeby to opisać? ;<
http://wizaz.pl/v...ermark.jpg przypadkowe zdjęcie z internetów

DRAPIEŻNA? Powiedz, że ta postać ma tylko moje imię

W końcu jest aurorem ;p Może być ładna, ale musi mieć też w sobie jakąś zadziorność.

Na pewno ładnie i naturalnie idą ci dialogi, ale wciąż brakuje mi opisów. Nie do końca czułam, że jestem tam z nimi.

Opisów zabrakło, bo w sumie dziwnym byłoby zrobienie z tego wycieczki krajoznawczej. Nie chciałem przesadzić, ale faktycznie mogło być tego więcej. Z czasem się poprawię ;D

Głównego bohatera lubię bardzo, chociaż dał się pociągnąć za język.

No cóż, uległ temu urokowi

Anciol dnia 20.03.2014 23:34

Łośku nie mogę Ci darować tylko tej strasznej topografii stolicy!
Z łazienek za nic w świecie nie dojdziesz w pół godziny do Pałacu Kultury! Do tego trasa, którą idą jest bez sensu.

Więcej nic nie powiem bo jestem zazdrosna o Ulkę i o.

losiek13 dnia 20.03.2014 23:45

Z łazienek za nic w świecie nie dojdziesz w pół godziny do Pałacu Kultury! Do tego trasa, którą idą jest bez sensu.

Wiem, że jest bez sensu, bo mega nadkładają drogi i powinni wbić na Marszałkowską, ale nie mogłem powstrzymać się od wzmianki o sejmie, dlatego poszli Ujazdowskimi

Nie każdy zna topografię Warszawy na tyle, żeby ta trasa robiła im różnicę. A odnośnie czasu, to odległość jakichś trzech kilosów licząc pi razy drzwi, razy okno. Ja trzy kilosy przejdę w 20 minut, więc im mogło to zająć około 30 z jakimś hakiem xp

Więcej nic nie powiem bo jestem zazdrosna o Ulkę i o.

Oj tam, oj tam ;< Niedługo nie będziesz jej zazdrościć...

_raven_ dnia 21.03.2014 00:09

Przyjemna część, w sumie bez większych zmian jakościowych w porównaniu z poprzednimi. Gdzieś tam jeden błąd zauważyłam, stylistyczny chyba. A poza tym dość płynnie te dialogi wyglądają, ale może faktycznie jest ich za dużo. Być może ta część tego wymagała, w końcu trzeba było poznać nową bohaterkę. Ale akcja już potrzebna! Coś mało kryminału tu jest

no i Wrońskim można było coś więcej napisać, ktoś mógł się przejąć jego zniknięciem, czy coś.

Sann dnia 21.03.2014 00:12

Co tu dużo mówić, czytało się naprawdę przyjemnie. Zgodzę się z Barlomem i Al - Twoje dialogi są bardzo naturalne i płynne. Co do opisów, to jestem wielbicielką tych dobrych, dlatego chętnie zobaczę jakieś w następnej części (jak dla mnie, mógłbyś trochę porozwodzić się nad urokami natury, haha

). Podoba mi się umieszczenie MM w Pałacu Kultury, nigdzie indziej by nie pasowało. Błędów większych nie zauważyłam, ale Ulka zaskoczyła mnie bardziej niż Cindy Crawford z poprzedniej części. I popieram Anciola w tej kwestii, tak...

Pisz dalej!

losiek13 dnia 21.03.2014 00:23

_raven_, temat Wrońskiego zostawiłem na kolejną część. Tam już "ktoś się nim przejmie". Ulka jeszcze wszystkiego nie wie ;d
Z brakiem akcji i małą ilością kryminału w kryminale również się zgadzam, ale to jakoś tak samo wychodzi. Przedstawienie tego wszystkiego zajmuje mi więcej czasu niż bym przewidywał. W następnej części nie będzie raczej jeszcze niczego porywczego, ale w VI obiecuję poprawę! ;D

Sann, nad urokami natury będzie jeszcze okazja się porozwodzić, chociaż w sumie może to nie będą uroki? Hmm...

Dzięki za wszystkie opinie, są dla mnie naprawdę bardzo ważne! ;]

ulka_black_potter dnia 21.03.2014 09:46

No przecież rozwodził się nad urokami natury (czyt. moimi), hahahahahaha. On chce mnie wysłać na farmę w kolejnej części, nie ma czego zazdrościć;p

fuerte dnia 21.03.2014 12:16

No sprawa z Ulką, to beka nie ma co ukrywać : D. Natomiast nie wiem teraz, jak się mam do tego odnieść w opowiadaniu. Bo o ile kumam, że chciałeś wprowadzić Ulkę do opowiadania i przy tym trochę sobie pocisnąć, to mnie te myśli Stew nie do końca do niego pasują. Przynajmniej w tym świetle, w jakim go odebrałam z poprzednich części.

Ale ogólnie dialogi i cała rozmowa o tym, co jest gdzie i o tych wszystkich innych pierdółkach była przyjemna, także spoko. Tylko weź już daj jakąś akcję, serio

.

Warszawy w ogóle nie znam, więc się nie będę jakoś udzielać szczególnie na ten temat, ale mam wrażenie, że dla kogoś, kto kompletnie stolicy nie zna też nie jest możliwe obejście na piechotę połowy ważnych punktów Warszawy. No, ale to jakieś tam moje odczucie, przy czym się nie upieram, bo w Warszawie nie byłam ;d

W każdym razie - akcję proszę i powo d;

Penelope dnia 23.03.2014 19:43

Ja też chcę do opowiadania, a zwłaszcza Twojego!

W sumie wszystko zostało już powiedziane, niestety nie udało mi się przeczytać wcześniej tego opowiadania

Co do dialogów to zgodzę się, są bardzo ładne. Jedyne czego mi tu brakuje to opisów, jakoś nie za bardzo mogłam się w to wszystko wczuć.

Opis Ulki genialny po prostu, całkiem fajnie Ci to wyszło

Pisza dalej, chcę się w końcu czegoś więcej dowiedzieć o Polskim Ministerstwie Magii

Christina dnia 13.11.2014 13:27

Hahahahaha, no dobra, Ulki się tam kompletnie nie spodziewałam.

Wyłapałam jakiś błąd, ale potem zaczęłam czytać komentarz Ulki i jakoś go zgubiłam...
Ja również przyczepię się do zbyt małej ilości opisów i innego tekstu niż dialogi. Bo ta część jest mega stateczna, nic się tu nie dzieje, więc mogłeś się popisać np. uczuciami bohatera... No kurde, pomijając zafascynowanie Ulką, to chyba ma trochę na głowie, co? Musi myśleć...
Idę czytać bo chcę wiedzieć jak wygląda nasze MM.

Sam Quest dnia 03.02.2016 22:49

- Dobra, teraz twoja kolej na wyznania. Dowiem się o tobie czegoś ciekawego? - zapytała Ulka.
- Hmm, w maju skończę trzydzieści lat. Jestem szefem Brygady Uderzeniowej. Mój ojciec także pracuje w Ministerstwie Magii. No i jestem aktualnie singlem

Trochę dziwny jest ten fragment. Jakby wymuszony. Generalnie chyba najlepszy rozdział. Trochę nam wyraźniej zarysowales postać Stewarta i ciekawa Ulka. Opis Warszawy i pomysl na ministerstwo w PKiN bardzo fajny. Generalnie teraz na prawdę zaczynam czuć te historię. Zobaczmy co będzie dalej xx

monciakund dnia 27.02.2016 12:00

Podoba mi się, ale tym razem nieszczególnie mnie zaskoczyłeś (no może poza fragmentem o Uli, bo tego się nie spodziewałam). Siedziba MM w Pałacu jest fajnym pomysłem, gratuluję. Muszę się jednak zgodzić z Ann, że ich trasa była zupełnie bez sensu.
Nadal intryguje mnie sprawa Wrońskiego, która w tej części trochę ucichła...

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.