Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

- Zgodził się?
- Tak, chce ją poślubić, sam jej o tym powiedział.

Narcyza podeszła do męża i przytuliła go mocno. Ledwie mógł odwzajemnić ten uścisk, mimo kilku wizyt lekarza nadal był słaby, ale ból spowodowany tym małym wysiłkiem nie przejął go wcale, myśli miał na to zbyt radosne. Jego syn zdecydował się w końcu na małżeństwo, którego tak pragnęli. Jest nadzieja na powrót do życia, które pamiętał. Jeśli tylko wyzdrowieje, będzie mógł wrócić do pracy, Wiktor na pewno mu pomoże; dzięki jego wpływom odzyska szacunek i nikt nie będzie mógł go oczerniać jako dawnego sługę Voldemorta.
- Są teraz razem – szepnęła Narcyza nadal tuląc się do męża.
- Wspaniale, porozmawiam z nim później. Na razie muszę odpocząć.

Lucjusz pogładził ręką delikatnie włosy Narcyzy i wyślizgnął się z jej objęć. Potem udało się do sypialni najszybciej jak mógł, w rzeczywistości przesuwając się tak powoli, że kobieta jeszcze przez pięć minut mogła go oglądać. Po jego wyjściu stała w salonie i wgapiała się w okno, rozmyślając. Mimo tego, że cieszyła się ze zmiany decyzji syna, czuła, że nie jest ona spowodowane przypływem uczuć do Julie. Bardzo martwiły ją powody dla których Draco zmienił zdanie. Chciał im pomóc? Zrozumiał, że to ich ostatnia szansa? Widziała, że jest nieszczęśliwy i jednocześnie przez to ona sama czuła się nieszczęśliwa. Mąż i syn byli dla niej najważniejsi, ale chcąc pomóc jednemu, krzywdziła drugiego. Pozwoliła sobie zaufać Lucjuszowi; twierdził, że to najlepsza partia i, że po pewnym czasie chłopak zrozumie jak wiele dzięki temu zyskał. Wiedziała jednak jak drogie jest posiadanie miłości, miłości która zawsze jest jakąś pociechą w najgorszej niedoli i z tym, że syn może tego nie doświadczyć, nie mogła się pogodzić.

Kładąc się na łóżku, Lucjusz czuł ogromny ból w klatce piersiowej, jakby serce próbowało z niej wyjść. Wyobrażał sobie, że w jego ciele żyje bestia, która próbuje się wydostać; czasami rozpędza się i z całej siły uderza swoim cielskiem w klatkę, czasami drapie pazurami przez kraty, czasami ryczy tak głośno, że myśli przed nią uciekają. Im bardziej pragnął już ją wypuścić i stać się wolny, tym ona stawała się coraz większa i silniejsza. Teraz tylko myśl o lepszej przyszłości łagodziła bestię. Zamknął oczy i mówił sobie „Jeszcze chwilę”.

***


Julie szła z bratem na spotkanie Dracona, cała rozpromieniona nie mogąc doczekać się jego widoku.
- Tak się cieszę, że zaraz go zobaczę. Tylko dlaczego chciałeś iść ze mną, ojciec ci kazał?
Eryk ze swoją codzienną znudzoną miną westchnął głęboko:
- Nie kazał...
- W takim razie chyba go polubiłeś. Mówiłam ci, że to nie byle kto, nie da sobie...
- Julie, na brodę Merlina, muszę ci coś powiedzieć – przerwał jej.

Dziewczyna nieprzejęta wcale tonem Eryka, zatrzymała się i czekała co takiego ważnego ma jej do powiedzenia. Śpieszyła się, cały ranek szykowała do wyjścia i nie chciała tracić czasu. Właściwie wolałaby, żeby brat już wracał do pracy i zostawił ją samą, by mogła rozmawiać swobodnie z przyszłym mężem. Bawiła się swoją szarą rękawiczką, rozkładając jej falbanki przy nadgarstku i rozmyślając o tym co mogłoby się dzisiaj stać, gdy spostrzegła, że twarz brata nie jest tak bardzo obojętna jak zazwyczaj, wyczuła od niego – co rzadko się zdarza – zdenerwowanie.
- Tak, polubiłem go, nie jest tępy jak tamci, zna swoją wartość, ale... – Eryk spojrzał w błękitne oczy siostry jakby chciał z nich coś wyczytać. – Ale tu chodzi o ciebie, a on ciebie nie kocha, to jego rodzice chcą się z tobą związać, nie on.
- Wiem co robię – odparła irytując się już jego dziwnym zachowaniem. – Nie jestem już małym dzieckiem, a poza tym on chce się ze mną związać nie tylko przez jego rodzinę.
Eryk chwycił ją pod łokieć zanim zdążyła się odwrócić, by wysłuchała go do końca. Nie przyszedł tutaj by jej towarzyszyć, chciał jej powiedzieć co wiedział, by nie popełniła dużego błędu.
- Tydzień temu gdy wyjechaliście, zobaczyłem go i chciałem się przywitać, ale on bardzo się śpieszył i mnie nie zauważył, więc poszedłem za nim i.... Widziałem go z inną dziewczyną, czekał na nią i gdzieś razem poszli. W dodatku wydaje mi się, że ona jest mugolem.

Na te słowa Julie po raz pierwszy poczuła wstręt do Dracona. Czy on jej naprawdę nie kocha? A co gorsza – czy kocha inną? Tak wielkie uczucia do niego żywiła, że wydawało się nieprawdopodobne, by on ich nie odwzajemniał. Nikt nigdy nie potraktował jej w ten sposób, zawsze miała pewność, że przyciąga do siebie każdego, kogo przyciągnąć chciała. Jeszcze nie wierzyła w to co mówi jej brat; starała się w myślach przekonać siebie, że się przesłyszała, źle go zrozumiała, ale widziała tą twarz, przejętą jak nigdy, ona nie mogła kłamać. Ściągnęła ze zdenerwowania obie rękawiczki i ściągnęła je mocno w dłoni.
- Zapłaci mi za to.

***


Ten dzień zapowiadał się naprawdę źle, ale siedzący teraz Draco przy stole w pubie Pod Trzema Miotłami, dochodził do wniosku, że gorzej być nie może. Rozglądał się dookoła i nie widział ani jednej znajomej twarzy, ale ciągle przychodziły mu na myśl wspomnienia ze szkolnych czasów. Widząc ucznia w szacie z godłem Gryffindoru i okularach, wzdrygnął się nerwowo i nazwał siebie w myślach idiotą, gdy zdał sobie sprawę dlaczego. Dosłyszał nawet rozmowę, której głównym tematem był Czarny Pan. Obecnie nikt już nie bał nazywać się go Voldemortem, należał do przyszłości, którą pokonano. Zdawało mu się nawet, że jeden z rozmówców, średniego wzrostu puchon z ciemnymi włosami do ramian, wskazał go palcem. Draco posłał mu wtedy gniewne spojrzenie, a ten zmył się natychmiast udając, że nie zwracał na niego uwagi.

Julie spóźniała się już ponad dwadzieścia minut, a on czuł się coraz bardziej głupio w tym miejscu, do którego zawitał zaledwie trzeci raz w ciągu siedmiu lat. Przechylił kieliszek ognistej whisky i oparł się na krześle wysuwając nogi do przodu. Znowu pojawiły mu się przed oczami ciemne, smutne oczy. Nie mógł spać myśląc o nich, nagle stały się bardziej istotne niż wszystkie męczące go tak bardzo sprawy. Wiedział, że jest tu dzisiaj tylko dlatego by im się sprzeciwić; nie mógł zakochać się w mugolu.

- Już jestem – dosłyszał głos za pleców.
Błękit zasłonił wspomnienie Cloe i Draco starał się znaleźć w nich ów wspaniały czar, ale go tam nie było. Wstał i pozwolił się uściskać, po czym usiedli oboje naprzeciw siebie. Na jej twarzy nie gościła dzisiaj przesadzona słodycz i nie wgapiała się w niego tak natarczywie. Była bardzo opanowana, może w końcu gdy wiedziała, że będą razem, nie będzie szukała ciągłego kontaktu. Ta lekka zmiana spodobała się Draco, chociaż nadal nie czuł chęci bycia tutaj.
- Dlaczego tak późno? – zagadnął ją, bo o dziwo nic nie mówiła.
- Eryk mnie zatrzymał – odpowiedziała kładąc ręce na stole i przysuwając do niego. – Przepraszam, że musiałeś czekać. – Dotknęła jego prawej dłoni.
Draco czuł się nieswojo, ale próbował się do niej przekonać. Była piękna, jej długie, pofalowane włosy wyglądały zdrowo, cera była biała i świeża, a ubranie dopasowane do szczupłej sylwetki i nowe jakby wyszła z nim właśnie ze sklepu. To wszystko jednak nie miało znaczenia, jej oczy były dla niego puste.
- Nie szkodzi. Martwiłem się, że czekam na darmo. Chcesz coś zamówić?
- Nie, chce cię o coś zapytać.
- Słuchałam – powiedział czując, że dziewczyna trzyma już jego dłoń.
- Dlaczego chcesz się ze mną ożenić?
Nie znał odpowiedzi, ale wiedział, że wybrał najrozsądniejsze wyjście.
- Bo jesteśmy bardzo podobni – zacytował i dźwignął się, puszczając jej rękę. – Chodźmy stąd.
Wychodząc z Julie u boku zobaczył na jednym stoliku Proroka Codziennego, na okładce była twarz Pottera. Ślizgon sięgnął po nią bez namysłu i zabrał ze sobą. Wkrótce ta gęba będzie tam umieszczona z innego powodu – pomyślał czytąc nagłówek „Potter znajduje zaginionego czarodzieja”.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.