Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

Musiała coś zrobić. Nie była nawet pewna co. To nie mogło wpaść w niepowołane ręce! Ludzie zrozumieją to, czego wcześniej nie zrozumieli i naprawią stare błędy... Musi się ukryć i poczekać.


Rozdział 1

Megan Green nie była zwyczajną jedenastolatką i z całą pewnością do takiej brakowało jej sporo. Wyglądem nie różniła się od rówieśniczek: była przeciętnego wzrostu, miała gęste i kręcone, blond włosy, zielone oczy i malinowe usta. Dorośli zawsze żartowali z jej nadzwyczajnej podobizny do matki. Tym, co wyróżniało ją od innych dzieci w jej wieku, był fakt, że przy niej zawsze działy się dziwne rzeczy - nic więcej. Co prawda zniknięcie peruki pani od matematyki, czy sprawienie by pluszowy miś tańczył, ciężko było określić mianem "Niczego więcej" lub sprawienie, że pies sąsiadów zaczął miauczeć, albo zmienienie koloru ulubionej zabawki siostry, albo... no dobra, już wystarczy! Mieszkała w średniej wielkości domu przy Brook Street z rodzicami; Emmą i Jasonem Green oraz młodszą o dwa lata siostrą Judy... i oczywiście z Bussy - kotem, którego Megan nienawidziła z całego serca.
To właśnie on stał się przyczyną jej przedwczesnego wstania, on i jego właścicielka.
Po całym domu rozległ się dźwięk tupotu bosych stóp o podłogę, a następnie skrzypienia drzwiami i chwilę później na głowie Megan wylądował wielki, puchaty, biały kot.
-Megan... Megaaan! - Mało delikatne dłonie Judy otworzyły jej siłą oczy. - Megan! W moim pokoju jest potwór!
- Potwory nie istnieją, a wraz z nimi wilkołaki, wampiry, smoki i te inne... - odpowiedziała szeptem i odwróciła się na łóżku. - Spadaj.
Ciężar przygniótł ją do łóżka, gdy Judy usiadła na niej i wbiła jej łokcie w plecy.
- Idziesz ze mną - szepnęła do ucha siostry i zsunęła się na podłogę, ciągnąc za sobą kołdrę. - Bo ci nie oddam!
Megan nie wierzyła we własne szczęście, z wszystkich osób jakie Judy mogła obrać sobie za wzorce, musiała wybrać akurat ją - Megan, stając się tym samym osobą upartą i irytującą. Obie wstały i, trzymając się za ręce, wyszły z pokoju na ciemny korytarz. Przez okno padał jedynie wąski strumyczek światła, oświetlając niektóre z portretów, wiszących na długiej ścianie, przedstawiające członków rodziny od strony mamy.
Przeszły przez drzwi na przeciwko i znalazły się w małym pokoju z zielonymi ścianami i białymi meblami. Megan rozejrzała się w poszukiwaniu ów potwora, ale - tak jak się spodziewała - nie znalazła go. Zadowolona sama z siebie, miała zamiar pouczyć siostrę i wrócić do łóżka, ale zwróciwszy się w kierunku Judy zobaczyła jej błagalne spojrzenie i łezkę kręcącą się w oku.
- Tam. Za firanką! - wskazała na okno. Rzeczywiście coś tam było i rzucało na podłogę nietypowy cień.
Deski zaskrzypiały jej pod nogami, gdy podeszła bliżej, czego Judy stanowczo odmówiła, a potwór poruszył się. One nie istnieją- powtarzała sobie w duchu i zrobiła kilka kolejnych kroków, jednak to, że właśnie w tym momencie przypomniała sobie parę dziwnych zdarzeń, z jej udziałem, w ostatnim miesiącu nie pomogło jej. - To tylko wymysł twojej wyobraźni. Nasłuchałaś się Judy i tyle... Była już na tyle blisko, by móc dosięgnąć ręką firanki. Wzięła głęboki wdech i poczuła jak kręci się jej w głowie.
-Raz, dwa - mruknęła i pociągnęła za firankę.
Pisk Megan w jednej chwili zamienił się w śmiech, a jej oczom ukazała się sowa. Tak - najzwyklejsza sowa. Była brązowa i miała trochę postrzępione pióra.
-Chodź zobaczyć swojego potwora! - zawołała po cichu Megan, a Judy podeszła do niej czerwona, jak burak. - Nie myśl, że o tym kiedyś zapomnę.
Megan otworzyła okno, ale sowa już odleciała pozostawiając tylko jakiś śmieć na parapecie.

Emma Green obudziła się tego ranka wyjątkowa wyspana. Spojrzała na zegarek i wszystko się wyjaśniło - nie było rano. Zdenerwowana zbiegła na dół i wleciała do kuchni, na szczęście obie córki już nie spały i przygotowały śniadanie. Gorsze było to, że w kuchni panował chaos. Wszędzie były kawałki jedzenia, a Bussy biegała po meblach.
-O, już nie śpisz - zauważyła Megan i posłała jej złośliwy uśmiech. - Bardzo się cieszę. Chciałam cię obudzić, ale...
-Wiesz, że nie lubię wstawać późno! Mam tyle do zrobienia, musimy iść kupić tobie nowy mundurek szkolny i książki... Gdzie jest twój ojciec? A, tu jesteś. Mamy... siedemnaście minut do wyjścia! Za siedemnaście minut wszyscy jesteście w samoch...
Urwała, a wszystkie oczy w pomieszczeniu zwróciły się w kierunku drzwi. Ktoś pukał. Megan wstała od stołu i podeszła do drzwi.
-Mogę otworzyć?
-Tak - odpowiedzieli jednocześnie rodzice.
-Spodziewamy się kogoś?
Przekręciła klucz w zamku i otworzyła drzwi. Oczom ich wszystkich ukazał się wysoki i dobrze zbudowany mężczyzna, w dziwacznym garniturze w łaty. Jego twarz pokrywała duża ilość szram.
-Dzień dobry. Wysłałem list, zapowiadający dzisiejszą wizytę. Mam nadzieję, że dotarł - A widząc ich zdziwione twarze dodał - nazywam się Neville Longbottom.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.