Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

Rozdział 2

Niby zwykły list, a może wywrócić życie do góry nogami, nawet jeśli i tak było już trochę niepoukładane. Niepozorna koperta z pożółkłego i grubego pergaminu, a na niej pieczęć z literką „H” otoczona przez lwa, orła, węża i borsuka wyglądała ciekawie, jednak jej zawartość była o wiele bardziej interesująca.

HOGWART
SZKOŁA MAGII i CZARODZIEJSTWA
Dyrektor: MINERWA McGONAGALL
(Order Merlina Pierwszej Klasy)
Szanowna Panno Green,
Mamy przyjemność poinformowania, że została Pani przyjęta do Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie. Dołączamy listę niezbędnych książek i wyposażenia.

Z wyrazami szacunku,
Filius Flitwick
Zastępca dyrektora
Ilość pytań, jaka się pojawiła, mogła przyprawić o ból głowy. Nie była nawet pewna, dlaczego tak łatwo uwierzyła w świat, w którego istnienie nie wierzyła nawet, gdy była młodsza od Judy. Te wszystkie dziwne wydarzenia zawsze sobie jakoś tłumaczyła, ale teraz, jak spojrzała na to wszystko po przeczytaniu listu, jej wymówki zdawały się być dziecinne, za to reszta nabierała sensu. Łapczywie wsłuchiwała się w każde słowo Longbottoma i starała się zapamiętać jak najwięcej.
Zaczął swój wywód od tego, jak to się dzieje, że czarodzieje rodzą się w rodzinach mugoli. Potem opowiedział o historii powstania szkoły, o czterech Domach i o tym, jak z czasem czarodzieje musieli zacząć się ukrywać przed mugolami („To tacy ludzie, którzy nie mają magicznych zdolności” i po namyśle dodał „nie oznacza to wcale, że są gorsi”). Wytłumaczył też jak funkcjonuje Ministerstwo Magii oraz gdzie jest jego siedziba. Następnie z powrotem wrócił do tematu szkoły i opowiedział o tym, czego tam się naucza i na czym to polega, o szkolnym regulaminie i obowiązkowym wyposażeniu każdego z uczniów.
- W kopercie jest drugi list. Jest na nim wszystko, co będzie potrzebne. Jeśli się chce, można też zabrać mugolskie ubrania. – Spojrzał na swój garnitur w żółte łaty. –Jednak one stanowczo nie są dla mnie.
Megan uśmiechnęła się pod nosem, choć myśli w jej głowie nadal biegły w szaleńczym tempie - było jeszcze tyle pytań. Ponownie rozwarła kopertę i wyciągnęła z niej drugi list, jeszcze dziwniejszy - o ile to możliwe - od swojego poprzednika.
- Różdżka? To coś takiego można kupić w Anglii? – zdziwiła się i przebiegła wzrokiem po dalszej części listy. – Szaty i tiara?
Longbottom sięgnął do swojej teczki i wyciągnął z niej gałązkę. Lekko powyginaną o długości kilkunastu cali.
-To jest różdżka. – Rozejrzał się naokoło, a napotkawszy wzrokiem różowy wazon, skierował na niego różdżkę i rzekł – Wingardium Leviosa.
Wazonik zakołysał się delikatnie, a następnie uniósł w powietrze na wysokość stopy i opadł z powrotem na stolik. Cała rodzina utkwiła wzrok w różdżce i znieruchomiała jak spetryfikowana.
- Wszystkie rzeczy z listy – kontynuował Longbottom, jakby scenka odegrana przed chwilą nie wywarła na nim najmniejszego wrażenia – można kupić na ulicy Pokątnej. Jest ukryta przed mugolami, ale z pomocą czarodzieja, w tym wypadku mnie, można się tam dostać…
- Jak się tam dostać? – zapytała mama Megan odzywając się po raz pierwszy podczas tej rozmowy, przypominając jednocześnie córce o swojej obecności.
- Nie ma potrzeby się tym przejmować teraz. Kiedy będziemy na miejscu, wszystko państwu wyjaśnię.
Kobieta wyglądała przez chwilę, jakby myślała się nad odpowiedzią, a potem spojrzała na męża i odpowiedziała:
- Mój szwagier jest czarodziejem.
Megan poczuła się jakby ktoś właśnie uderzył ją w głowę. Zbyt dużo informacji naraz! Jej rodzice są jedynakami, a przynajmniej zawsze tak jej powtarzano, teraz jednak dowiaduje się, że jest inaczej. Może to tylko zwykły blef? Jej mama nienawidziła, gdy ktoś ją w czymś wyręczał.
-… czarodziej zauważy to miejsce i może tam bezpiecznie wprowadzić mugoli. Więc mam rozumieć że zgadzacie się państwo, by Megan rozpoczęła naukę w Hogwarcie?
- Oczywiście! – zawołała Megan i spłonęła rumieńcem, bo zrozumiała dopiero po chwili, że pytanie nie było skierowane do niej.
- Tak.
Longbottom uśmiechnął się, chwycił swoją teczkę, żegnając się przy tym uprzejmie, a następnie obrócił się w miejscu i zniknął, a wokół zabrzmiał dźwięk przypominającym łamanie czegoś.

W domu, po zniknięciu nieoczekiwanego gościa, zapanowała napięta atmosfera. Mama i tata zamknęli się, nie mówiąc nic do Megan, w swoim pokoju. Rozmawiali o czymś głośno, ale drzwi tłumiły głosy, więc nie było sposobu by coś podsłuchać. Siostry zostały w salonie same, milcząc. Cisza trwała do momentu, w którym rodzice po zażartej kłótni zeszli na dół.
- Megan, kochanie – rzekła mama, uśmiechając się przy tym promiennie, co wydało się Megan dość dziwne. – Muszę ci coś pokazać coś ważnego.
Wspięły się po schodach na piętro i ruszyły wzdłuż korytarza, który o tej porze dnia wydawał się być o wiele przyjemniejszym miejscem. Twarze, namalowane na obrazach, nie łypały już w taki przerażający sposób, a promienie słońca nadawały ścianom żywszy odcień. Zatrzymały się przy ostatnim obrazie. Ów przedstawiał młodą kobietę o jasnej cerze, miodowych włosach i niebieskich oczach. Pod portretem była malutka tabliczka z napisem „Isabella Peatel”. Mama wyciągnęła rękę, a Megan pomyślała, że chce pogłaskać płótno, lecz ona chwyciła za ramę i pociągnęła.
Obraz uchylił się, ukazując wnękę w ścianie. Megan chciała zajrzeć do środka, ale mama wyciągnęła coś i szybko zamknęła skrytkę.
- Wiesz kto to jest? Moja babcia – rzekła, nie dając Megan szansy na odpowiedź. – Była czarownicą…
- A twój szwagier? Mój… wuja? Tata ma brata? – zapytała, czując że dopóki nie pozna odpowiedzi na to pytanie, to nie zazna spokoju.
Mama wzięła głęboki wdech i zanim odpowiedziała, w głowie wybrała odpowiednie słowa.
- Przyrodniego. Był czarodziejem, ale twoi dziadowie nimi nie są.
- Dlaczego ja o nim…? – postanowiła drążyć temat.
- Widziałam go tylko raz, naszym ślubie. Skończył siedemnaście lat i zniknął bez śladu, byłam szczerze zdziwiona, widząc go – odpowiedziała, ale z jej tonu wyraźnie wynikało, że wolałaby zakończy ten temat. – Ona też była czarownicą. Ten dom należał do niej. - Megan drgnęła lekko, zdziwiona naglą zmianą tematu. – Ten dom odziedziczył mój ojciec, ale przekazał mi go, a wraz z nim testament… Moja babcia zapisała prawie wszystko, co miała, następnemu czarodziejowi, który urodzi się w rodzinie, czyli jak się okazuje, tobie. Skrytkę w banku pełną złotych monet, księgi… - Sięgnęła do kieszeni, a z niej wydobył się dźwięk zgniatania papieru. – Jutro udamy się na Ulicę Pokątną.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.