Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

Skyler była już niewyobrażalnie zmęczona, kiedy wytoczyła się z samochodu i chwiejnym krokiem ruszyła w kierunku dużego, szarego budynku. Ostatkiem sił szarpnęła klamkę, jednak ciężkie drzwi ani drgnęły.
- Musisz wpisać kod, geniuszu! - odezwała się blondynka, która zapewniła Krukonce transport. Grzebała właśnie w bagażniku starego, brudnego i najwyraźniej wymęczonego ostatnią przejażdżką auta, nawet nie podnosząc wzroku i nie zaszczycając West spojrzeniem. Do Sky ledwo dotarł sens tych słów, jednak obok wejścia, na ścianie, spostrzegła małą skrzyneczkę z najwyraźniej zepsutym zamkiem. Ostrożnie otworzyła maleńkie drzwiczki, a jej oczom ukazał się nieprawdopodobnie skomplikowany panel pełen literek, cyferek i znaków, który w rzeczywistości wcale nie był taki skomplikowany, ale już naprawdę strasznie chciało jej się spać. Niewiele myśląc, zaczęła stukać palcami w przyciski, które po raz wydawały odgłos cichego kliknięcia.

1234567.

Przez chwilę było całkiem cicho, tak cicho, że Krukonka z łatwością mogłaby usłyszeć przelatującą muchę, gdyby jakieś tu były. Obejrzała się przez ramię na blondynkę, gdy nagle nad drzwiami wejściowymi zaczęły ostrzegawczo mrugać czerwone lampy i włączył się niewiarygodnie głośny dźwięk syreny alarmowej, a przerażona Skyler padła na ziemię i zakryła głowę, w obawie, że zaraz zaczną strzelać.
Jej towarzyszka z wiązanką przekleństw na ustach zatrzasnęła bagażnik i pobiegła w kierunku leżącej. Zatrzymała się akurat w momencie, gdy z wnętrza budynku wyskoczyła dziewczyna z pistoletem w dłoni.
- Mam broń! - krzyknęła odważnie, celując w sparaliżowaną ze strachu West. Po chwili jednak opuściła przedmiot i uśmiechnęła się szeroko do blondynki.
- Widzę, że opanowałaś sytuację - powiedziała wesoło. Sky podniosła powoli głowę i przyjrzała się dziewczynie, która o mało co jej nie postrzeliła. Miała dość bladą cerę, była raczej średniego wzrostu, nie chuda i nie gruba, z czarnymi, silnie poskręcanymi włosami i migdałowymi oczami.
- Jej się nie da opanować - mruknęła złośliwie blondynka, jednak wyciągnęła do West rękę i pomogła jej wstać. Krukonka czuła się okropnie głupio po tym, co właśnie zrobiła i najchętniej zapadłaby się pod ziemię. A jeszcze lepiej, gdyby pod ziemią był Hogwart i jej ciepłe, kochane łóżko w dormitorium dziewcząt z Ravenclawu. Czy to, że jeszcze przed chwilą omal nie zasnęła na stojąco było odpowiednim usprawiedliwieniem?
- A kto to? - spytała z zainteresowaniem brunetka. Skyler już otwierała usta, żeby się chociaż z godnością przedstawić, ale oczywiście ktoś musiał ją uprzedzić.
- Nowa.
- Przyprowadziłaś nową?! - Jedna z dziewczyn wytrzeszczyła swoje migdałowe oczy i rzuciła się, by uściskać rozmówczynię. - Mayra, przecież to cudownie! Jeju, ostatnią nową była chyba Larissa, jest tu już ze sto lat - zachichotała, po czym wzięła Sky pod rękę, wystukała prawidłowy kod na panelu i pewnym krokiem weszła do przestronnego i niezbyt miło wyglądającego hallu. - Sorki za to, ale sama rozumiesz, niezbędne środki ostrożności.
Sky pokiwała powoli głową, żeby dać jakikolwiek znak, że usłyszała, ale zaczęła zastanawiać się, DLACZEGO stosują aż takie "środki ostrożności", że są gotowi do kogoś strzelić. Co im tu groziło? Jak okiem sięgnąć, nie widziała ani ludzi, ani żadnego innego budynku, a mimo to musiało się tu znajdować coś bardzo niebezpiecznego. Albo ktoś.
- Pewnie chcesz spać? Biedna, masz okropne wory pod oczami i jesteś blada jak trup! Mayra? - Brunetka odwróciła się do blondynki idącej z tyłu. - Mamy wolny pokój, nie? O kurcze! - Znowu spojrzała na Krukonkę. - Nie przedstawiłam się! Lacey jestem, a ty?
West po raz kolejny miała zamiar się przedstawić, gdy znowu przerwała jej ta sama osoba.
- Chodź, dam ci jakiś pokój, bo wyglądasz beznadziejnie. - I nie czekając na odpowiedź, wyswobodziła łokieć Skyler z uścisku Lacey. Krukonka była jej w sumie za to wdzięczna, gdyż nie miała zbytnio chęci na rozmowę i poznawanie nowych ludzi, do tego dalej była potwornie zmęczona, chociaż ten alarm i szok nieco ją pobudziły.
- To pa, do zobaczenia! - usłyszała jeszcze krzyk brunetki, gdy zaczynała wchodzić po pierwszych stopniach szerokich schodów.

Droga mijała w milczeniu, a Sky zajęła się pobieżną obserwacją, chociaż nie było tu za dużo do obserwacji - wszędzie drzwi. Masa różnych, przeróżnych drzwi. Ciekawe, czy wszystkie prowadziły do zamieszkanych pokoi. Zapewne nie, chyba że mieszkało tutaj aż tak dużo osób. W każdym razie, jutro będzie miała czas, żeby się rozejrzeć - a właściwie to może jednak dzisiaj, bo na pewno było już dawno po północy.
Kiedy zaczęły wchodzić na trzecie piętro, Krukonka zaczęła się czuć niezręcznie i postanowiła przerwać tę kłopotliwą ciszę - tylko jak? W sumie skoro już znała imię swojej towarzyszki, mogła je skomplementować, chociaż tak naprawdę jej się nie podobało i w życiu nie zrobiłaby swojemu dziecku czegoś takiego. Odchrząknęła.
- Mayra to bardzo ładne imię.
- Nie lubię go.
- Ja też nie - wypaliła, zanim zdążyła ugryźć się w język. Blondynka spojrzała na nią i uniosła jedną brew.
- Nie pogrążaj się.
Skyler już chciała coś odpowiedzieć, ale postanowiła zastosować się do rady towarzyszki. Reszta drogi upłynęła w milczeniu i West zdawało się, że minęły wieki, zanim stanęły przed odrapanymi drzwiami.
- Koszmarów! - powiedziała ze złośliwym uśmiechem Stevenson, wciskając szatynce do ręki mały srebrny kluczyk, po czym odwróciła się na pięcie i ruszyła w kierunku schodów. Sky wzięła głęboki wdech i wydech. Porwano ją, uciekła, trafiła do całkiem obcego, strasznego miejsca z całkiem obcymi ludźmi, miała spać sama jedna w ciemnym pokoju, którego nigdy nie widziała na oczy i nie wiedziała, czego się spodziewać. Jedno było pewne - spodziewała się koszmarów. Drzwi łypały na nią złowrogo, śmiały się niczym psychopata z najgorszego horroru, a ona wycofywała się powoli na drżących nogach. Nie wytrzymała.
- Mayra! - zawołała ze ściśniętym ze strachu gardłem i pobiegła w stronę blondynki. Ta odwróciła się niechętnie z pytającym spojrzeniem. - Mogłabym... nocować u ciebie? - Krukonkę bardzo dużo kosztowało to pytanie, biorąc pod uwagę jak przerażająca była jej rozmówczyni.
Stevenson parsknęła śmiechem, ale zanim zdążyła się odezwać, Skyler kontynuowała.
- Tylko dzisiaj! Mogę spać na podłodze, nawet mnie nie zauważysz, obiecuję!
- Chyba żartujesz, dziecko.
- Ale...
- Nawet nie ma takiej opcji.
West postanowiła przyjąć inną taktykę niż błaganie, a mianowicie wzbudzenie litości. Na dobry początek westchnęła ciężko i zawiedziona zaczęła iść bardzo powolnym krokiem ku drzwiom pokoju.
- No cóż... W takim razie zostałam sama... W ciemnym pokoju... - Po każdym słowie zerkała ukradkiem na blondynkę, mają szczerą nadzieję, że nie będzie zmuszona wrócić i przejść przez złowieszcze drzwi. Nawet jeśli były to tylko jej własne chore wymysły. Zauważyła, że podjęte działania nie przynoszą pożądanych efektów, więc zaczęła mówić z jeszcze większym naciskiem. - W całkiem obcym miejscu... Nękana koszmarami...
- To na mnie nie działa. - Mayra wywróciła oczami.
- Nie to nie - fuknęła Sky, krzyżując ramiona. - Koszmarów! - życzyła, przedrzeźniając blondynkę. Tym razem uniosła wysoko głowę, przyjmując postawę obrażonej księżniczki. Dalej jednak liczyła, że rozmówczyni się w końcu zlituje. I wreszcie to usłyszała.
- No dobra, chodź, bo jeszcze się rozpłaczesz.
- Wiedziałam, że zrozumiesz - oznajmiła z nieopisaną ulgą, bo skończyły jej się pomysły na manipulację. Pobiegła za Mayrą prosto na schody, zerkając co jakiś czas na straszne drzwi i sprawdzając, czy przypadkiem jej nie gonią.
- Śpisz u Lacey - oznajmiła nagle Stevenson, pokonując kolejne kilka schodków. Krukonka miała zamiar zaprotestować, ale nie chciała pogarszać swojej sytuacji. Nie mogła powiedzieć, że była z tego powodu szczęśliwa, bo przecież ta dziewczyna mierzyła do niej z pistoletu, ale im więcej tym weselej. Chyba.

Mayra zapukała do białych drzwi z różową tabliczką "Lacey" i po chwili otworzyła im brunetka z nieokiełznaną burzą loków. Ubrana była w sporo za dużą niebieską koszulkę z jednorożcem i długie spodnie w kratę, co kompletnie do siebie nie pasowało.
- Zostawiam ci ją - oznajmiła bezceremonialnie blondynka, po czym lekko popchnęła Skyler.
- Naprawdę? - Lacey uśmiechnęła się szeroko. Sky była zdziwiona, że ktoś w ogóle może się uśmiechać, kiedy jest budzony w środku nocy. Ta dziewczyna była ewidentnie podejrzana. - Ale super! Jestem pewna, że się dogadamy!
Wciągnęła West do wnętrza ciemnego pokoju i bez zbędnych pożegnań zamknęła blondynce drzwi przed nosem.
- To co? Piżama party? - zawołała entuzjastycznie, zapalając światło, czyli w tym wypadku długą lampę fluorescencyjną.
Sky rozejrzała się wokół. Ściany pomieszczenia były białe, chociaż w niektórych miejscach nałożono różową farbę, co wyglądało, jakby ktoś chciał zrobić remont, ale nie wiedział od czego zacząć, więc zaczął z każdej strony po trochu. Betonowa podłoga nie była przykryta żadnym dywanem, w kącie stało jednoosobowe łóżko, a przy przeciwległej ścianie znajdowała się duża szafa. Po dłuższej chwili do Skyler dotarło, że powinna odpowiedzieć na zadane pytanie.
- Wiesz...- zaczęła, jednak jak zwykle jej przerwano.
- A no tak, ty nie masz piżamy! Czekaj.
Lacey otworzyła szafę i po chwili rzuciła w twarz Skyler czarną bluzą z kapturem i krótkimi żółtymi spodenkami.
- Dziękuję, naprawdę, ale...
- Nie ma za co, przebierz się.
West nie miała najmniejszej ochoty na przebieranie się w towarzystwie obcej osoby i chciała uprzejmie odmówić, ale brunetka najwyraźniej wyczuła jej niechęć już wcześniej.
- Albo możesz spać w tym w czym jesteś - zaproponowała z lekką irytacją w głosie.
- Chyba zostanę przy tym - oznajmiła Krukonka, wygładzając swoją szatę z naszytym herbem Ravenclawu. Była brudna i trochę przepocona, ale Skyler uznała, że może się przemęczyć tylko tę jedną noc, a założy coś innego rano, kiedy nie będzie miała towarzystwa.
- Jak chcesz. Ale piżama party bez piżamy to nie to samo.
- A odnośnie tego...
- Nie mów, że jesteś zmęczona i chcesz spać.
- Właśnie to chciałam powiedzieć.
Lacey wywróciła oczami, zgasiła światło i wsunęła się pod kołdrę.
- Nudziara z ciebie. Ale w porządku, mam wrażenie, że będę miała jeszcze sporo czasu na męczenie cię.
West na skutek tych słów poczuła ukłucie niepokoju i nagle dotarło do niej, że tak naprawdę nie ma pojęcia, co będzie się z nią teraz działo, gdzie jest, kiedy wróci do domu i czy w ogóle wróci. Co się stało z jej normalnym życiem? Dlaczego właśnie ją to spotkało? Czuła, że nie będzie w stanie nawet zmrużyć oka po tym wszystkim, co się stało. Musiała wymyślić jakieś rozwiązanie, ale najpierw dowiedzieć się, o co w tym wszystkim chodzi, kim byli ludzie z Pokątnej, kim byli ludzie, którzy ją porwali, kim są ludzie, u których aktualnie przebywa. W jej głowie kłębiła się masa pytań bez odpowiedzi.
- Sorki, że tak na podłodze, ale nie mam żadnego materaca. - Z rozmyślań wyrwał ją głos Lacey. Skyler po cichu liczyła, że może dostanie chociaż jakiś koc, żeby się na nim położyć, ale najwidoczniej się przeliczyła. - To dobranoc!
Szatynka tylko westchnęła, ułożyła się na podłodze i zamknęła oczy. Nie miała już siły na myślenie.

***


Obudziła się z krzykiem, widząc tuzin oczu wpatrujących się w nią niczym w jakieś niespotykane zjawisko.

Momentalnie sięgnęła po kołdrę, żeby się nią zakryć, jednak natychmiast zdała sobie sprawę, że nie dostała kołdry i leżała na zimnej podłodze w swojej szacie z Hogwartu. Jej nadzieje, że to wszystko było złym snem, prysły jak bańka mydlana i brutalnie dotarło do niej, że z tego koszmaru się nie obudzi.

- Obawiam się, że powinniście wyjść. - Dziewczyna z kasztanowym kucykiem zwróciła się do reszty, poprawiając prostokątne okulary. - Obiekt nie znosi dobrze waszej obecności.
- Twojej też nie, Samantha - zwrócił uwagę jakiś chłopak, lekko zirytowany.
- Ja jestem tu, żeby jej pomóc.
- Jakoś tego nie widać.
- Potrzeba czasu, żeby...
- Wyjdźcie już stąd - wtrąciła się nagle Lacey. - Wszyscy. - Wbiła wzrok w dziewczynę z kucykiem.
- Kiedy wy wreszcie zrozumiecie...
- Wystarczy!
Dalszej dyskusji nie było, bo brunetka wypchnęła wszystkich z pokoju i zamknęła za nimi drzwi.
- Potrafią być naprawdę męczący - westchnęła, siadając na łóżku. Sky leżała jak sparaliżowana, próbując zrozumieć, co się właśnie stało. - Nie przejmuj się, przywykniesz.
Tylko że ona wcale nie była pewna czy chce do tego przywyknąć. Przecież chciała jak najszybciej wrócić do swojego normalnego życia. Ale może nie było już powrotu? Może jej jedyną opcją było przywyknięcie do życia w takim miejscu? Bez rodziców i przyjaciół, bez dalszej nauki?
- Chodź, pokażę ci łazienkę, ogarniesz się trochę, bo wyglądasz, delikatnie mówiąc, mizernie - kontynuowała Lacey. Skyler doskonale zdawała sobie z tego sprawę - brudne i przepocone ubranie w zestawieniu z nieuczesanymi włosami na pewno nie wyglądało wyjściowo. Pokiwała głową, bo nie była w stanie powiedzieć nic, co nie zabrzmiałoby głupio.
- A jak już doprowadzisz się do porządku, zastanowimy się co dalej.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?