Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

Z podziękowaniami dla Shanti Black, za poświęcenie kilku minut nołlajfienia na przeczytanie mojego "dzieła". ; )


Skyler poczuła, że ogromna gula w gardle skutecznie utrudnia jej przełykanie śliny. Próbowała sobie wmówić, że nikt jej nic nie zrobi na Pokątnej, wśród tylu ludzi, a dla potwierdzenia tego rozejrzała się. I wcale jej to nie pomogło.
W ogóle nie kojarzyła miejsca, w którym teraz była. Wszędzie wokół roztaczała się mroczna atmosfera, przyprawiająca człowieka o dreszcze, a ludzie włóczący się bez konkretnego celu tu i ówdzie wyglądali dość podejrzanie, by Sky zaczęła się poważnie martwić. Czyżby nieznajoma para w całkowicie bezbolesny i anonimowy sposób przetransportowała ją z Pokątnej tutaj?
Cała ta sytuacja była nadzwyczaj dziwna. Dziewczyna uznała ją za wręcz rozpaczliwą i zaczęła gorączkowo szukać różdżki. No tak, nie wzięła jej. Optymistyczna natura i niedorzeczne poczucie całkowitego bezpieczeństwa w miejscu, do którego się udawała, całkowicie przyćmiło zdrowy rozsądek, którego i tak u Skyler brakowało.
Wbiła uporczywe spojrzenie w swoje adidasy, próbując siłą woli zmusić je do jakiejkolwiek pomocy. Gdy nie dało to żadnych korzystnych rezultatów, postanowiła zmienić strategię (o ile wcześniej w ogóle ją miała) i zaczęła zastanawiać się, czy nie krzyknąć. Ale niby kto jej pomoże, skoro wszyscy przechodnie wyglądali, jakby opili się Ognistej Whisky w Gospodzie Pod Świńskim Łbem, a potem przegrali cały swój majątek w grze "kamień, papier, nożyce"?
- Och, coś się stało, biedulko? - Blada twarz kobiety przybrała "zmartwiony" wyraz. A przynajmniej Sky myślała, że taki miał być efekt. Odgarnęła z oczu kosmyk brązowych włosów i siląc się na twardy ton, spytała:
- Kim jesteście?
Niestety, nie używała tego tonu na co dzień i z ogromnym niezadowoleniem stwierdziła, że jej głos drży. Zganiła się za to w myślach, podczas gdy krępy mężczyzna parsknął krótkim śmiechem, a jego towarzyszka zachichotała tak piskliwie, że szatynka mimowolnie się skrzywiła. Po chwili nieznajoma była tuż przy niej, a ich nosy prawie się stykały, co bardzo się dziewczynie nie podobało.
- Co ty sobie myślisz?! - Ton kobiety był ostry jak brzytwa, a Skyler żałowała, że ona tak nie potrafi.
- Nie chce pani wiedzieć, co sobie teraz myślę - odparła, licząc, że zabrzmiało to lepiej niż w jej głowie. Nieznajoma zaczęła krążyć wokół niej, unosząc się kilka centymetrów nad ziemią.
- Jakaś ty bezczelna! - wykrzyknęła. Jej towarzysz wciąż stał nieruchomo na miejscu, co wydawało się Sky nadzwyczajnie dziwne.

Wtedy poczuła, jak kurz wdziera się nieproszony do jej nozdrzy. Blada twarz co chwilę migała jej przed oczami, podczas gdy starała się opanować. Wiedziała, że kobieta coś mówi, ale nie mogła rozróżnić słów. Burza loków miała nieszczęście zatrzymać się akurat wtedy, gdy dziewczyna nie wytrzymała i kichnęła nieznajomej prosto w twarz.

*



Ze zdziwieniem odkryła, że wcale już nie jest na tamtej podejrzanej ulicy. Czyżby umarła? Może oberwała jakimś paskudnym zaklęciem? Ostatnie, co pamiętała, to wściekła, blada twarz, oblepiona mazią.
Dopiero po chwili zrozumiała, gdzie jest i pisnęła najgłośniej jak mogła. Była w najmniej oczekiwanej lokalizacji - w swoim pokoju w domu Westów na żyrandolu! Z całej siły ścisnęła pręt, na którym zawieszona była konstrukcja i spojrzała w dół. Mimowolnie pomyślała, jak bolesny byłby upadek i zakręciło jej się w głowie.
Jak wysoko była? Może trzy, cztery metry, ale jej przerażający lęk wysokości dogłębnie ją sparaliżował. Do pokoju wpadli z hukiem Dick i Amanda.
- Matko święta, Skyler! - zawołała blondynka, przykładając dłoń w okolice serca, jakby się bała, że zaraz wypadnie. Jej mąż natomiast wyglądał na rozbawionego.
- Jak tam weszłaś? - spytał z figlarnymi iskierkami w oczach. - Myślałem, że masz lęk wysokości!
Sky posłała mu wściekłe spojrzenie, na co on tylko się roześmiał.
- Złaź stamtąd natychmiast! - zażądała Amanda.
- Jakbym mogła, to bym zeszła! - odparła dziewczyna głosem, który przechodził w pisk. Ostrożnie wyciągnęła jedną nogę w kierunku łóżka, licząc, że jakimś cudem zeskoczy, ale żyrandol zachwiał się niebezpiecznie, a ona z tłumionym okrzykiem wróciła do poprzedniej pozycji.
- To cię długo nie utrzyma - stwierdził pan West.
- Nie strasz mnie! - Szatynka jeszcze mocniej trzymała pręt.
- Ciebie to bawi? - Żona spojrzała na Dicka groźnie spod czarnych, prostokątnych okularów.
- Kochanie - zaczął się tłumaczyć brunet. - Przecież tu są jakieś trzy metry. Nic jej się nie stanie jak spadnie.
- Nic?! - krzyknęła kobieta. - Przecież może sobie coś złamać!
- CO?! - Skyler tak ścisnęła podstawę konstrukcji, że kostki jej palców zbielały. Usłyszała trzask i nagle żyrandol runął na podłogę, roztrzaskując się na kawałeczki, a Sky zawisła, kurczowo trzymając pręt. Po raz kolejny pisnęła, Amanda zaniemówiła, a Dick zrobił przerażoną minę.

Cokolwiek mnie tu przeniosło, nie mogło mnie postawić na podłodze? - myślała z wściekłością dziewczyna, próbując podciągną się wyżej i uniknąć bolesnego spotkania z podłogą. Wtedy pręt również spadł i wylądował obok innych części dawnego żyrandola, podczas gdy szatynka zawisła w powietrzu. Po chwili łagodnie wylądowała na łóżku i odetchnęła z ulgą. Pani West westchnęła, patrząc na nędzne szczątki jednego ze swoich ulubionych mebli.
- No i potrzebny będzie nowy żyrandol...



*



Wakacyjne dni mijały Skyler na rozmyślaniach, jakim cudem mogła wtedy uciec z tej mrocznej ulicy. I każdy wątek, który nieco rozwinęła, prowadził donikąd. A, że nie była typem myślicielki, porzuciła to zadanie i wyposażyła się w podręczniki na czwarty rok nauki w Hogwarcie. Na szczęście nie spotkała dziwnych nieznajomych i choć usilnie starała się o tym nie myśleć, podświadomie wiedziała, że mogą wrócić. I że to miało związek z prawdziwymi rodzicami.

Wyskoczyła z pociągu Hogwart Express i z dumą spojrzała na swoją szatę. Na piersi naszyte było godło domu Roweny Ravenclaw. Wsiadła do powozu, który był podobno ciągnięty przez testrale (nigdy nie mogła ich zobaczyć, choć poniekąd tego żałowała) i rozejrzała się wokół. Wróciła tu. I już niedługo przekroczy progi swojego ukochanego zamku...
Nagle ktoś mocno ją uściskał, mając radosny okrzyk "Sky!" na ustach. Skyler uśmiechnęła się szeroko. Dawno nie widziała swojej przyjaciółki - Summer Evans. Gdy wreszcie przestała ją niemalże dusić, Sky dokładniej przyjrzała się drugiej dziewczynie. Można by powiedzieć, że wypiękniała przez wakacje.
Długie, miodowe loki łagodnymi falami opadały na plecy. Grzywka lekko zakrywała jedno z zielonych, kocich oczu, nad którymi trzepotały czarne rzęsy. Karnacja Summer była dość jasna, przy czym miała naturalnie różowe policzki i kilka drobnych piegów, które niejako dodawały jej uroku. Figurę miała bardzo zgrabną - talię osy i długie nogi. Malinowe, pełne usta były teraz wygięte w szczerym, urzekającym uśmiechu. Dziewczyna była ubrana w dokładnie taką samą szatę jak Skyler, ale wyglądała w niej o wiele lepiej.
- Nie widziałam cię w pociągu - zaczęła nieśmiało szatynka, kiedy powóz ruszył. Przyjaciółka gwałtownie i kilkakrotnie zamrugała.
- Och, ja ciebie też! - odparła. - Siedziałam w przedziale z tym nowym!
Sky widziała, że dziewczyna jest tym wyraźnie ucieszona, więc zadała pytanie:
- Którym nowym?
- Ty nic nie wiesz? - pokręciła głową i rozpromieniła się jeszcze bardziej. - Gavin... no...ten... Gavin... Ech, zapomniałam nazwiska, ale nie ważne! On chodził DO DURMSTRANGU! - położył aż zbyt duży nacisk na ostatnie słowa. Szatynka wyczuła, że Summer po raz kolejny się "zakocha". A miewała takie zauroczenie często. W ogóle przez chłopaków słabo się uczyła, a Skyler ani trochę nie pochwalała takiego zachowania.
- Mhm... - mruknęła, nie chcąc powiedzieć czegoś niemiłego. Jednak blondynka się nie zraziła. Wręcz przeciwnie! Zaczęła zaraz mówić o swoim wyjeździe do Egiptu, o kilku poznanych chłopakach i opisała szczegółowo chyba tonę kupionych ciuchów. I tak właśnie zleciała im droga do zamku.

Przeszły razem przez próg Hogwartu, obie bardzo zadowolone. Summer z tego, że powiedziała wszystko, co chciała i nikt jej nie przerwał, Skyler z tego, że Summer skończyła mówić. Chciały właśnie udać się na ucztę powitalną, która powinna się niedługo zacząć, ale zatrzymała je profesor McGonagall.
- Panno West! - zawołała, zbliżając się do nich zamaszystym krokiem. Sky zatrzymała się. Nie mogła przecież zrobić nic złego, przed chwilą tu przyszła! Spojrzała nieco przestraszonym wzrokiem na nauczycielkę transmutacji i usłyszała:

- Profesor Dumbledore chce z panną porozmawiać.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.