Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

Wydaje mi się, że drugim rozdziałem podniosłam sobie poprzeczkę dość wysoko, ale liczę, że ta też zostanie przyjęta pozytywnie. I dziękuję Kath za (może nawet przesadną ;p) wiarę w moje możliwości! :love:

***

Skyler przez chwilę patrzyła na nauczycielkę otępiałym wzrokiem. Przecież profesor Dumbledore na pewno nie wzywał do siebie ucznia ot tak, żeby porozmawiać o pogodzie! Albo może jednak wzywał? Przecież nigdy z nim nie rozmawiała. Zawsze uważała postać dyrektora za zbyt ważną, żeby czymkolwiek zawracać mu głowę. Jeśli ją wzywał, to na pewno chodziło o coś poważnego. Do głowy przyszła jej nawet myśl, że profesor McGonagall sobie z niej żartuje, ale natychmiast ją odrzuciła. Po dość długiej chwili zdała sobie sprawę, że powinna coś powiedzieć. Głośno przełknęła ślinę i zdołała wydukać:
- Profesor... Dumbledre?
- Tak właśnie powiedziałam - rzekła lekko zirytowana opiekunka Gryfonów.
- Ale... - Sky zawahała się. - Profesor Dumbledore jest... dyrektorem!
- Czy to mają być jakieś niemądre żarty, panno West? - zapytała surowym tonem profesorka. Jej usta stworzyły linię jeszcze węższą niż zwykle, co nie wróżyło nic dobrego. Grupka wysokich Ślizgonów w kącie zachichotała. Kobieta odwróciła się na pięcie w ich stronę.
- A wy czemu tu stoicie? Do Wielkiej Sali! Już!
Chłopcy wciąż mieli uśmiechy na twarzach, ale wykonali polecenie. Skyler wzdrygnęła się gwałtownie, ale na szczęście McGonagall tego nie zobaczyła.
- Panny Evans dotyczy to samo, proszę czekać na ucztę - powiedziała już nieco spokojniej.
- Tak jest, pani profesor! - Summer żarliwie kiwnęła głową i odmaszerowała do sąsiedniej komnaty. Nauczycielka śledziła ją wzrokiem przez jakiś czas, a potem znów odwróciła się do szatynki.
- Do gabinetu dyrektora! Uczta już i tak jest opóźniona.
Ostatnie zdanie powiedziała bardziej do siebie, po czym również odeszła. Sky została sama w Sali Wejściowej. Wzięła głęboki wdech i ruszyła w stronę Ruchomych Schodów.

***

Schody przestawiały ją w różne miejsca chyba cztery razy, ale była zbyt zestresowana, żeby to liczyć. Jedynie ją to irytowało. Mocno irytowało. Gdy w końcu dotarła na szóste piętro była przekonana, że wyleci. W ogóle przez ten czas nachodziły ją różne (nawet dość drastyczne) myśli. Usiadła na podłodze naprzeciwko gabinetu dyrektora. Przez te kilka chwil, kiedy tam siedziała, jakiś szóstoklasista prawie ją zdeptał, Filch groził jej miotłą, a drugoklasistka z Gryffindoru potknęła się o nią i runęła jak długa do przodu. Cóż. Bywa.
W końcu wstała. Co czeka ją za tymi drzwiami? Nie mogła być tego pewna... Ale była. Była pewna tego, że ją wyrzucą. Czy ktoś był już takim idiotą, żeby wyrzucili go pierwszego dnia? Nie, raczej nie. Będzie miała bardzo wątpliwy zaszczyt bycia pierwszą taką osobą. Ale co się z nią stanie, jeśli zostanie wyrzucona? Wyobrażała to sobie mniej więcej tak: wyląduje w Londynie w jakiejś ciemnej uliczce, no i naturalnie będzie padał deszcz. Nawet nie będzie wiedziała jak wrócić do domu, ale i tak by nie wróciła, bo wstydziłaby się przyznać do tego, co ją spotkało. Po kilku latach żebrania i użalania się nad sobą spotka jakiegoś gościa i się zakocha. Zajdzie w ciążę, on ją porzuci i zostanie sama. Całkiem sama. I to pod mostem. A nie, jednak nie sama. Będzie tam z nieustannie płaczącym dzieckiem, któremu nie będzie w stanie zapewnić stabilnej przyszłości!
Ta ponura wizja wydała jej się tak realistyczna, że przeszły ją dreszcze. Po raz kolejny wzięła głęboki wdech i weszła do gabinetu. Dyrektor siedział w aksamitnym fotelu, ale wstał, gdy weszła.
- Skyler, miło cię widzieć! - rzekł z uśmiechem. - Siadaj.
"Miło cię widzieć po raz ostatni", pomyślała Sky. Jednak bez słowa usiadła na wskazanym miejscu naprzeciwko profesora.
- Domyślasz się, czemu tu jesteś? - spytał mężczyzna. Szatynka nie mogła się powstrzymać, więc odpowiedziała:
- Ja to wiem.
Dumbledore nie ukrywał zdziwienia.
- A więc...?
Próbowała wyglądać na spokojną i opanowaną, ale odniosła wrażenie, że to jej się nie udało. Czy to nie będzie zbyt... bezczelne, jeśli powie tak ważnej osobistości o swoich przemyśleniach wprost? A zresztą, teraz mogła być bezczelna. Chyba. To nie leżało w jej naturze.
- Zostałam wyrzucona i jestem tu po raz ostatni.
- A kto cię wyrzucił?
Zamrugała gwałtownie. Teraz jeszcze będzie sobie z niej robił żarty. To była jeszcze większa bezczelność!
- Na pewno nie ja - kontynuował dyrektor. - A nie sądzę, żeby ktoś jeszcze w tym zamku miał prawo do takich działań.
A więc to oznaczało, że zostaje! Zakręciło jej się w głowie i nie mogła się powstrzymać od głupiego uśmiechu. Po chwili jednak się opanowała.
- To o co chodzi?
Wyprostowała się w fotelu, starając się wyglądać poważnie.
- Chodzi o twoją moc - odparł profesor.
- Ach, tak... - zaczęła niepewnie, ale nie wiedziała o co konkretnie może chodzić, więc dodała:
- Co z nią?
Albus Dumbledore wstał i zaczął wolno chodzić po pomieszczeniu.
- Po tych kilku latach obserwacji doszedłem do wniosku, że nie jest ona zwykłą, czarodziejską mocą. Jest tak jakby... nie z tego świata. Rozumiesz, o co chodzi?
Sky wolno pokiwała głową.
- W tutejszym świecie - ciągnął mężczyzna. - Nie ma magii, która robiłaby coś bez wiedzy czarodzieja. A u ciebie występuje niespotykane dotąd zjawisko.
Wzdrygnęła się. Mówił o niej jak o wyjątkowo dziwnym okazie zwierzęcia w ZOO. Osobiście bardzo lubiła to, że jej moc pomaga zanim zdąży choćby machnąć różdżką.
- Coś jeszcze z nią nie tak? - spytała z wahaniem po chwili ciszy.
- Ależ z nią jest wszystko jak najbardziej w porządku. Chciałem tylko, abyś miała świadomość ogromu swojej mocy.
Ogromu? Przecież uczyła się słabiej niż przeciętny uczeń jej roku. Jak mogła mieć ogromną moc? I co jej da ta informacja? Będzie żyła dalej, tak samo.
- To tyle? - odezwała się znów.
- Tak, możesz już iść.
Wstała z miejsca i poprawiła szatę. Przy drzwiach odwróciła się jeszcze raz.
- Do widzenia - rzekła.
- Do zobaczenia na uczcie - odparł z uśmiechem Dumbledore.

***

Zamknęła za sobą drzwi i odetchnęła z ulgą. Gdy dotarło do niej to, że może rozpakować rzeczy, zaczęła skakać ze szczęścia, ale na szczęście nikt tego nie widział, bo korytarz był pusty. Po dość długiej chwili ruszyła przed siebie z szerokim uśmiechem na twarzy. Po kilku krokach poczuła, że traci świadomość...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.