Nieznajoma dziewczyna nieco zamortyzowała upadek, ale mimo wszystko było to dla Skyler dość bolesne doświadczenie. Czuła się niemiłosiernie pogruchotana, możliwe, że złamała jedno lub dwa żebra, w głowie pulsował tępy ból i potrzebowała kilku dobrych chwil, żeby odzyskać dech w piersiach. Cała energia, jaką czuła niedawno, zniknęła bez śladu, a dziewczyna zastanawiałaby się czy na pewno to wszystko nie było snem. Zastanawiałaby się, gdyby miała na to ochotę i siłę, a w tej chwili ciężko było o tym nawet myśleć.
- Żenujące - mruknął jakiś dźwięczny głos. Dochodził jakby z oddali, ale i tak intuicja Sky podpowiadała, że jego właścicielka stoi tuż obok. Momentalnie Krukonka poczuła, że coś trąca ją w brzuch, jakby chciało sprawdzić, czy żyje, więc przekręciła się na plecy i przyjrzała osobie, którą niedawno staranowała z piskiem.
Na oko (takie patrzące z ziemi) była wysoka i szczupła. Miała długie, proste włosy w kolorze ciemny blond, niektóre pasemka były jednak jaśniejsze. Przenikliwe, zielone oczy, czarny top, czarne, śliskie leginsy i czarne, ciężkie buty. Odstraszający mocny makijaż, sporo nadprogramowych kolczyków i... Nóż. NÓŻ, ZAOSTRZONY NÓŻ.

Skyler w jednej chwili podjęła niezbyt mądrą decyzję - czas uciekać. Już, teraz, natychmiast. Podniosła się do pozycji siedzącej, mocno zakręciło jej się w głowie i upadła z powrotem na brudny, zimny chodnik. Próbowała odpełznąć chociaż kawałek, co musiało wyglądać głupio, ale wtedy wydawało się jedyną nadzieją,
- Żal patrzeć na te twoje nędzne wysiłki - stwierdziła ze sztucznym politowaniem nieznajoma. Wyciągnęła rękę w stronę Sky, która przez chwilę patrzyła nieufnie, ale w końcu zdecydowała się skorzystać z oferowanej pomocy. Chwyciła rękę blondynki, a ta szybko poderwała ją na nogi. Druga dziewczyna była wyższa o około głowę. Świat zawirował, West mocno się zachwiała i omal nie upadła z powrotem, mrugała jak szalona, próbując to opanować. W końcu właścicielka noża ponownie zabrała głos.
- Co to miało być?
- Ale co? - spytała tępo Skyler. Nieznajoma zaczęła dwoić jej się w oczach.
- To całe różowe przedstawienie. - Blondynka zmrużyła oczy, a jej ręka powędrowała do groźnego ostrza. Skyler uznała, że odpowiedź "nie wiem" byłaby szczera, ale niezbyt satysfakcjonująca, więc postanowiła szybko zmienić temat.
- Nie wiem. Jak masz na imię?
- Próbujesz zrobić ze mnie idiotkę? - parsknęła wysoka dziewczyna, jednym błyskawicznym ruchem wyjmując nóż zza pasa. Świat w oczach Krukonki od razu przestał wirować, a dwie postacie scaliły się z powrotem w jedną. - Odważnie. Zwłaszcza, że zapewne nie chcesz zginąć w ciągu następnych kilku minut.
Sky wytrzeszczyła oczy i jak zahipnotyzowana wpatrywała się w wypolerowany na błysk przedmiot.
- N-nie... skąd, ale... Ja naprawdę nie wiem, co to było, bo... no. Mnie w ogóle nie powinno tu teraz być.
Powinnam się właśnie obżerać w Wielkiej Sali - dodała w głowie. - Albo spać.
Na samą myśl poczuła burczenie w brzuchu - ostatnio musiała coś jeść ładnych parę godzin temu.
- Zawsze mogę cię stąd usunąć - mruknęła z kpiącym uśmiechem nieznajoma, obracając w dłoni nóż.
- Nie, tylko nie to! - przerwała gwałtownie Skyler. Może nawet zbyt gwałtownie, przez co skarciła się w myślach, wzięła głęboki oddech i kontynuowała spokojniejszym, ale drżącym głosem.
- Nie zabijaj mnie, proszę. - Niecodzienna prośba.
- Bo? - spytała blondynka, jakby torturowanie słabszych od siebie sprawiało jej ogromną przyjemność.
- Bo? - powtórzyła Sky. - Bo zabójstwo to grzech ciężki, bo jestem za młoda, żeby umierać, bo boję się noży, bo... Bo oni tu są! ONI TU SĄ! Schowaj mnie!

Szybko schowała się za plecami dziewczyny i zaczęła gorączkowo szarpać jej rękę w przypływie nagłej paniki. Ciężarówka, jaką ją tu przywieziono, właśnie mknęła ulicą w ich stronę, wjechała na chodnik i najwidoczniej kierowca nie miał zamiaru jej zatrzymać przed zderzeniem. Skyler zaczynała już piszczeć, gdy nagle w ostatniej chwili przed zderzeniem właścicielka noża uskoczyła i pociągnęła ją ze sobą w krzaki, a ogromny pojazd gwałtownie skręcił z piskiem opon. Sky sądziła, że jakkolwiek psychopatycznie nie wyglądałaby jej towarzyszka, pewnie wie, co robi i chociaż powierzanie jej życia uznawała za głupotę, nie miała żadnego planu.
Blondynka błyskawicznie wstała i pobiegła przed siebie, a Krukonka starała się jakoś dotrzymać tempa, chociaż była wycieńczona i po niecałej minucie po prostu pozwoliła się ciągnąć sama nie wiedziała gdzie. Skręciły w jakąś boczną uliczkę, aż w końcu nieznajoma (a może już wcale nie taka nieznajoma?) znalazła na poboczu jakiś nędznie wyglądający samochód i wsiadła za kierownicę.
Skyler dyszała ciężko, zginając się wpół od przeszywającego bólu.
- Wsiadaj, nie mamy czasu! - krzyknęła blondynka, szybko zapinając pas, po czym przekręciła kluczyk w stacyjce. West, nie mając siły na logiczne myślenie, od razu ulokowała się na siedzeniu pasażera.
- Masz prawo jazdy? - wydyszała, gdy mały, najwidoczniej stary samochód zjechał z pobocza.
- Nie miałam gdzie wyrobić - odparła beztrosko druga dziewczyna. - Ale spoko, jeżdżę całkiem nieźle.
Z całej siły nacisnęła pedał gazu, a pojazd przyspieszył do chyba maksymalnej prędkości, na jaką było go stać. Dla Sky była definitywnie za duża - powyżej stu kilometrów na godzinę dostawała mdłości, robiła się blada i musiała się kulić na fotelu z zamkniętymi oczami, żeby nie widzieć szybkości, z jaką przesuwają się obrazy za szybą. Tak postąpiła i tym razem.
Rozpędzony samochód znalazł się w ciasnej uliczce, a potem wyjechał na nierówny szlak pełen kamieni i dziur. Krukonka omal nie zwymiotowała sama na siebie, gdy samochód podskakiwał na wybojach na kosmicznie, jak dla niej, duże wysokości. Po drodze prawdopodobnie ucierpiał jakiś śmietnik bądź inny przedmiot znajdujący się w nieodpowiednim miejscu, ale Krukonka wolała na to nie patrzeć i tylko z całej siły wbijała paznokcie w co tylko mogła i zaciskała zęby, cała dygocąc. W końcu ostrożnie podniosła głowę i krzyknęła, bo pojazd szybko skręcił przed zderzeniem z jakimś blokiem. Szybko wróciła do poprzedniej pozycji.
- Nie wydzieraj się! - syknęła właścicielka noża, przekrzykując warkot silnika.
- Ale my zaraz umrzemy! Miałaś umieć jeździć! Zostałam perfidnie oszukana i wysiadłabym stąd, gdybym się nie bała!
Druga dziewczyna postanowiła najwidoczniej puścić ten atak paniki mimo uszu i gwałtownie zatrzymała samochód, a potem zgasiła silnik, wysiadła i jak gdyby nigdy nic rozejrzała się po okolicy.
Skyler przestała krzyczeć, wzięła głęboki wdech i przerażona spojrzała przez szybę - przed sobą miała duży, wyglądający na zaniedbany budynek. Wokół nie było żadnych innych siedzib ani oznak życia, a trawa była zeschnięta i matowa. Nie zdążyła przyjrzeć się szczegółom, gdy towarzyszka otworzyła zardzewiałe drzwi starego pojazdu.

- Wysiadaj.
Szatynka przez chwilę zbierała się i opanowywała mdłości, żeby wypowiedzieć zdanie.
- Mówiłaś, że... że umiesz jeździć.
- I dotarłaś tu cała i zdrowa. W czym problem?
Sky postanowiła nie wdawać się w z góry przegraną dyskusję, ostrożnie odpięła pas i stanęła na drżących nogach.
- Co... co to jest?
- Twoje tymczasowe miejsce pobytu.
- Ale...
- Czy tego chcesz, czy nie. Czuj się w miarę swobodnie, ale nigdy zbyt swobodnie.
Skyler chwiejnie ruszyła w kierunku budynku, niezbyt zadowolona z obrotu rzeczy - to na pewno nie był Hogwart. W Hogwarcie trawa chociaż była zielona. Odwróciła się jeszcze i popatrzyła na samochód, którym tu dojechała.
- To twój?
- Nie.
Szatynka postanowiła nie zareagować, wejść do środka, znaleźć miejsce do spania i wreszcie pójść spać, ale nie mogła się powstrzymać przed zadaniem jeszcze jednego pytania, tak z czystej ciekawości.
- Miałaś trudne dzieciństwo?
- Słucham?!
Ups, chyba jednak poczuła się za swobodnie.