Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

Lupin ze łzami w oczach ściskała w ramionach Jimina. Chłodne, wieczorne powietrze otulało ich jak przezroczysta folia.

- Zawsze będę o tobie pamiętać - pociągnęła nosem i załkała głośno.

Nienawidziła pożegnań. Otwarcie mówiły, że już nigdy więcej nie zobaczy drugiej osoby. Jednak nie miała wyboru. Nie potrafiła zapanować nad bestią, ukrytą gdzieś głęboko w niej. Niewiele też wiedziała o swoim nowym "domu", gdzie zabiera ją Crump. Wspólnie doszli do wniosku, że to będzie bezpieczne wyjście z tej sytuacji. Jimin protestował, mówiąc, że Puchonka może zgłosić się do Ministerstwa, a na czas przemiany zamykać się gdzieś, z dala od ludzi. Dyrektor z całą pewnością by jej w tym pomógł, podobnie jak Dumbledore pomagał jej ojcu. Sonea jednak nie chciała tego słuchać, to była ostatnia rzecz, na jaką by się zdecydowała. Siedzenie w ciasnej klitce sama z sobą podczas przemiany nie było jej marzeniem.

- Wiesz, że będę tęsknił? - Gomez oderwał od siebie zmęczone ciało przyjaciółki i spojrzał w jej sfatygowane płaczem oczy. W odpowiedzi dziewczyna pokiwała głową i uniosła lekko kąciki ust.

- Więc w drogę - ponaglił ją Silas i chwycił jej kufer.

Sonea podeszła do niego i położyła swoją bladą dłoń na jego wystawionej ręce. Ostatni raz spojrzała na swojego najlepszego przyjaciela i obdarzyła go uśmiechem. Po czym obraz przed jej oczami zawirował, by chwilę później ukazać się w innej postaci. Okropny chłód ogarnął drobne ciało dziewczyny, a pod jej stopami zachrzęścił śnieg.

- Gdzie jesteśmy? - zapytała, rozglądając się wokół. Widziała niewiele, ponieważ śnieżyca zasłaniała jej całe pole widzenia.

- W północno-wschodniej Europie. - Odpowiedział Silas. Założył jej kufer na plecy i ruszył przed siebie, zostawiając Soneę z tyłu. - Idziesz czy planujesz tu zamarznąć?

- Co my tu robimy? - ruszyła przed siebie przez biały puch.

- Tutaj będziesz bezpieczna - odparł tonem, który miał zniechęcić dziewczynę do zadawania więcej pytań.

Szli przez jakieś dziesięć minut pod górkę. Lodowany wiatr miotał rudymi kosmykami Puchonki we wszystkie strony. Czuła, że odmarzają jej stopy. Kompletnie nie przygotowała się na taką wyprawę. Nagle jej oczom ukazały się blade światła, które z każdym krokiem robiły się coraz jaśniejsze. Dziewczyna zmrużyła oczy, aby lepiej widzieć i ujrzała wielką, mosiężną bramę. Kiedy przez nią przeszła, śnieżyca ustała w jednej chwili, a przed nimi zaczęli gromadzić się ludzie. Wyglądali nadzwyczaj normalnie. Każdy z zaciekawioną miną lustrował wzrokiem nowoprzybyłych. Skuliła się pod ciężarem ich spojrzeń.

Mijali duże domki, skonstruowane każdy na podstawie tego samego projektu. Sonea domyślała się, że w środku także niczym się nie różnią. Doszli do jednego z największych domków i zaczęli wspinać się po schodach. Naprzeciw nich szedł wysoki mężczyzna, miał około metra dziewięćdziesięciu i z pewnością ważył ponad osiemdziesiąt kilogramów. Zatrzymał się w połowie schodów i rozłożył przed nimi ręce.

- Witam w ostoi dla wilkołaków. Możesz nazywać to miejsce swoim domem, Soneo - uśmiechnął się ciepło.

Ostoja dla wilkołaków? Czy coś takiego w ogóle istnieje?

- Nie bój się. Chodź. - Zachęcił ją machnięciem ręki i ruszył w górę schodów, wprost do chaty.

***

Domek w środku okazał się o wiele większy niż na zewnątrz. Sonea przypuszczała, że został powiększony zaklęciem. Na samym środku salonu, do którego weszli, leżał ogromnych rozmiarów dywan, ze skóry niedźwiedzia brunatnego. Robiło to niesamowite wrażenie w połączeniu z rozpalonym ogniskiem w kominku oraz czarnymi, skórzanymi fotelami.

- Lata temu, kiedy jeszcze Ten-Którego-Imienia-Nie-Wolno-Wymawiać nie został nawet poczęty, postanowiliśmy założyć osadę wilkołaków - zaczął swoją opowieść Cair. Tak właśnie przedstawił się zakłopotanej Sonei ten wysoki mężczyzna.
Puchonka siedziała na wygodnym fotelu i obserwowała jak Cair stuka palcami o podłokietnik podobnego mebla.

- Osoby, takie jak ty czy ja, dawniej były gnębione przez Ministerstwo jak i innych czarodziei. Mianowicie dlatego, iż byliśmy nieprzewidywalni w trakcie przemiany. Niewiele się teraz zmieniło, dlatego nasza osada funkcjonuje nadal i to pełną parą. Przyjmujemy każdego zagubionego wilkołaka, dając dach nad głową i wyżywienie, w zamian za lojalność wobec sobie podobnych. - W skupieniu obserwował płomień ogniska. -
Wyznaczę kogoś, aby oprowadził cię i zapoznał z zasadami tutaj panującymi. Chyba rozumiesz, że to miejsce musi pozostać tajemnicą, prawda?

Dziewczyna skinęła głową, nie była w stanie wydobyć z siebie choćby jęku.

- I, że nie możesz kontaktować się ze swoją rodziną oraz znajomymi? Od teraz to jest twoja rodzina - powiedział nieco poważniejszym tonem. Zaraz później na jego usta wkradł się serdeczny uśmiech.

W głowie Sonei brzmiały jego ostatnie słowa. Od teraz to jest twoja rodzina. Nigdy więcej miała nie ujrzeć swoich bliskich. Tutaj był jej dom.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?