Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7].

Od mrocznych czasów minęło ponad trzynaście lat. Lord Voldemort - najpotężniejszy czarnoksiężnik, jakiego widział świat - poległ. Krążyły różne plotki, lecz nikt tak naprawdę nie wiedział, jak zginął mag. Niektórzy mówią, że został zabity przez małego Harry'ego Pottera, lecz kto by wierzył w takie brednie. Prawdą jest, że Czarny Pan zniknął po misji, w której chciał zabić wszystkich Potterów, a przeżył tylko ten maluch. Jednak to niemożliwe, aby czarodzieja, który śmiało nazywał się niezwyciężonym, zabiło niemowlę, które jeszcze nigdy nie trzymało różdżki w dłoni. Wielu odrzuciło tę teorię.
Sami-Wiecie-Kto, którego tak nazywali ludzie bojący się wymówić jego prawdziwe imię, miał swoją własną armię, która gotowa była zabić każdego, kto tylko w jakiś sposób naraził się ich przywódcy. Po upadku Voldemorta większość jego sług trafiła do Azkabanu, lecz kilku sprytnych zdołało wymknąć się wymiarowi sprawiedliwości. Ten-Którego-Imienia-Nie-Wolno-Wymawiać czasami potrzebował ludzi, którzy jednak nie chcieli współpracować, jednak wtedy rzucał na nich Imperiusa i z łatwością panował nad ich umysłami. Po wielkim upadku Czarnego Pana niektórym śmierciożercom udało się przekonać Ministerstwo, że działali pod wpływem zaklęcia, dzięki czemu mogli wtopić się w tłum, a nawet zostać pracownikami Ministerstwa!

Do takich szczęśliwców należeli Mist i Ewilan Snape. Małżeństwo boleśnie odczuło brak swego Pana. Od razu po ukończeniu Hogwartu przeszli na jego stronę i służyli mu długie lata. Całe życie poświęcili swojemu fachowi. Kiedy dowiedzieli się o śmierci Voldemorta, nie wiedzieli, co dalej ze sobą zrobić. Pierwszą rzeczą, jaką postanowili, było przygotowanie planu, który ochroni ich przed Azkabanem. Skonsultowali się z Lucjuszem Malfoyem, który polecił im, by udawali, iż byli obezwładnieni Imperiusem. Przekonanie sądu do swej historii było dość łatwe, gdyż nie istniały dowody, jakoby kłamali. Gdy jeszcze uczyli się w Hogwarcie, nie sprawiali kłopotów i mieli dobre stopnie, więc niewielu wątpiło w ich rzekomą niewinność.
Później doszli do wniosku, że czas znaleźć jakąś pracę. Wcześniej finanse nie były dla nich problemem. Biorąc udział w przeróżnych misjach, często okradali zabijanych przez siebie ludzi. Jako pierwszy utrzymaniem pary zajął się Mist. Zaczął pracować w Ministerstwie Magii, gdzie zdobył posadę jako pracownik Departamentu Magicznych Gier i Sportów. Za czasów szkolnych był z niego dobry gracz quidditcha. Mist miał szansę na dostanie się do drużyny poważnego klubu, lecz na razie dał sobie spokój z karierą sportową, żeby jakoś ustabilizować swoją sytuację finansową. Kiedy Snape zajmował się pracą w Departamencie, jego ukochaną zaczęły dręczyć wyrzuty sumienia. Jej mąż ich utrzymywał, a ona tylko siedziała w domu i gotowała. Ewilan stwierdziła, że też znajdzie sobie jakąś pracę, lecz nie miała zamiaru usługiwać tym nadętym czubkom w garniturach, których najchętniej potraktowałaby swoim ulubionym zaklęciem. Zapytała madame Malkin, czy ta nie potrzebuję przypadkiem jakiejś pomocy, a właścicielka sklepu zaoferowała jej pracę. Ew była tam bardzo dobrze traktowana. Pomagała szefowej w szyciu, obsługiwała klientów, rozkładała towar na wieszakach, a czasami nawet samodzielnie coś wykonała. Mimo, że Dosia marzyła raczej o pracy w branży dziennikarskiej, nie narzekała, pokrzepiona myślą, że wreszcie robi coś istotnego.
W końcu całkowicie zapomnieli o Czarnym Panie.
Z czasem coraz bardziej wchodzili w świat czarodziejów, którego wcześniej nie znali. Jedyną rzeczą, która im pozostała po dawnych latach, był Mroczny Znak widniejący na ręce każdego z nich. Odnowili kontakty ze starymi znajomymi. Małżeństwo było parą już za czasów szkolnych, a wielu przyjaciół strasznie się dziwiło na widok ich związanych węzłem małżeńskim. W końcu zaczęło im się układać.
Pięć lat po upadku Voldemorta postanowili powiększyć swoją rodzinę. Rutyna strasznie ich nudziła, więc stwierdzili, że nie ma na co czekać. Kiedy służyli Czarnemu Panu, nie chcieli mieć dzieci. Wiedzieli, że potomstwo śmierciożerców nie wiodłoby szczęśliwego życia. I tak powstała Angelina. Imię dostała po swojej matce chrzestnej, najlepszej znajomej Snape'ów, Angelinie Johnson. Co do chrzestnego, rodzice mieli większy problem, a w końcu wybrali Lucjusza Malfoya, który często pomagał im za mrocznych czasów. Dziewczynka była wspaniała. Jej rodzice kochali ją bardzo mocno i byli przy niej bardzo szczęśliwi. Mała Angelina nieświadomie przyczyniła się do wielkiego postępu Mista, jakim było wyczarowanie patronusa. Ewilan, która nie chciała być gorsza, po miesiącu również potrafiła wyczarować swojego nienamacalnego obrońcę.
W pracy również było coraz lepiej. Mist ze służącego zamienił się w jednego z najlepszych pracowników. Kiedy po raz pierwszy dopuszczono go do konferencji, zaskoczył innych głową pełną pomysłów. Nawet starzy pracownicy często zwracali się do niego o radę. Dosia była już prawie wspólniczką Madame Malkin. Miały niemal identyczne przywileje i kobieta nie bała się zostawić Ewilan samej ze sklepem.

A kiedy wszystko już się zaczynało układać, kiedy ich dziecko miało ukończyć trzy latka, osiemnaście lat po upadku Lorda Voldemorta, wszystko się zawaliło. Małżeństwo przeraziło się nie na żarty, bo ich Mroczne Znaki zaczęły dawać o sobie znać.
Czarny Pan ich wzywał.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.