Rozdziały: [1], [2], [3], [4].

Nancy powoli przesunęła między palcami owy przedmiot. Był malutki, wyglądał na szklany i wylatywał z niego jakiś chłód. Przyjrzała mu się bliżej. Kształtem przypominał trójkąt lub jego wierzchołek, ułamany od reszty.
- Skąd to się tu wzięło? - myślała.
Nie było wątpliwości, że ten kawałek szkła posiadał właściwości czarnomagiczne, lecz Nancy czuła konieczność zatrzymania go. Ostrożnie położyła dziwny przedmiot na biurku i upchnęła do kufra parę kozaków.
Pomieszczenie, w którym właśnie przebywała miało nietypowy, okrągły kształt. Naprzeciwko drewnianych drzwi widniało duże okno zakryte szarą roletą. Obok niego stało małe, czarne łóżko. Na biurku wiecznie leżały rozwalone podręczniki, skrawki pergaminu i zamoczone w atramencie pióra. Zaś biały kolor ścian bardzo kontrastował z resztą pokoju. Na jednej z nich brunetka powiesiła kilka magicznych zdjęć Jacoba.
Nancy dalej wkładała do kufra pogniecione szaty, aż spakowała wszystko potrzebne do Hogwartu. W tej chwili przyszła jej mama z talerzem tostów.
- Jedz, za pół godziny jedziemy na dworzec. - powiedziała kładąc śniadanie na kolanach Nan i wyszła uśmiechając się do niej.
Dziewczyna ugryzła kawałek i powoli zaczęła przeżuwać posiłek.

Na zegarze wybiła godzina dziesiąta trzydzieści. Przy ulicy Grimmauld Place Arthur Collins taszczył kufer swojej córki do samochodu. Mężczyzna wrzucił bagaże do bagażnika i zawołał:
- Nan! Beth!
Wtedy przez furtkę wyszła zmęczona szesnastolatka z lekko potarganymi włosami. Sunęła krok za krokiem trzymając ręce w kieszeniach. Przywitała się z ojcem wymuszając uśmiech i usiadła w aucie. Po chwili do pojazdu weszła także jej matka.
- Gotowe? - zapytał radosny pan Collins.
- Mhm. - mruknęła Nancy.

Srebrny samochód marki Audi ruszył najpierw powoli, a potem coraz szybciej.
Dziewczyna wyjęła wspaniały wynalazek - mugolską komórkę, wystukała, "Już jedziemy, w razie czego zajmij przedział", wybrała z kontaktów Sashę i wysłała wiadomość.
- Mamo, a gdzie jest Jess? - zdziwiła się Nancy na widok pustego miejsca, które zwykle zajmowała jej siostra.
- Pojechała z koleżankami. - odpowiedziała spokojnie Beth chrupiąc jabłko.


Po piętnastu minutach rodzina dojechała na dworzec King's Cross. Pierwszy wysiadł tata Nancy, który upewniał się, że mugole nie zwracają zbyt wielkiej uwagi na jej sowę Shioanne.
Gryfonka także wyskoczyła z auta i powłócząc nogami weszła na peron 9 i 3/4.
Gdy tylko przeszła przez metalową barierkę wybiegła jej na spotkanie Sasha. Zarzuciła swoimi blond włosami, których Nancy jej zawsze zazdrościła.
Sasha Sallette była najlepszą przyjaciółką Nancy. Poznały się podczas szlabanu w Hogwacie. Obydwie wtedy miały jedenaście lat.
Dziewczyna potrafiła się odgryźć, ale dla wybranych osób była miła, szczera i pomocna.
Oprócz pięknych włosów, śliczne były także jej zielone oczy, które potrafiły wypatrzeć każdy "brak gustu", jak sama to nazywała. Jej nogi sprawiały, że wydawała się wyższa od Nancy, co jednak było nieprawdą.
- Hej Nan! - przywitała się radośnie Sasha.
- Hej Saaaaa-ash - ziewnęła Nancy. - Nie wyspałam się.
- Czemu? - przyjaciółka spojrzała się na nią zdziwiona.
- Szukałam informacji o... czymś. W pociągu ci opowiem. - dodała, gdyż zegar pokazywał za pięć jedenastą. - Lepiej zajmijmy miejsce, bo nie lubię jak obok mnie siada jakiś mały szpaner, od którego jedzie sztucznymi papierosami.

Dziewczyny pożegnały się z rodzicami i wsiadły do pociągu.
- Nanny, widziałam ostatnio dziewczynę, która założyła skarpety do sandałów! - zaśmiała się Sallette. - Nie wiem skąd ona jest, ale naprawdę... - mówiła przejęta rozkładając nogi na przeciwległe siedzenie w cudem znalezionym, pustym przedziale.
Nancy wyjrzała na korytarz i oceniwszy, że nikt tam się nie włóczy zasunęła drzwi.
- Muszę ci coś powiedzieć... -zaczęła brunetka i opowiedziała o znalezionym liście, wisiorze i okruchu szkła.
- Wow... - zaniemówiła Sasha. - I... uważasz, że... to prawda?
Nancy pokiwała z powagą głową.
- Tak myślę. On by mnie w taki sposób nie oszukał.
Zapadła cisza, którą przerywały wrzaski podekscytowanych pierwszaków.
- Grr, ja ich uciszę. - mruknęła Nan wybiegając na korytarz i jednocześnie wpadając na czarownicę ze słodyczami.
- O, dzień dobry. - brunetka uśmiechnęła się niewinnie.
- Chcecie coś dziewczyneczki?
- Tak, ja poproszę... - Collins pogrzebała w kieszeni i wyciągnęła trochę monet. - Pięć czekoladowych żab i fasolki Wszystkich Smaków.
Czarownica podała jej zamówione słodycze i zwróciła się do Sashy, która pokręciła tylko głową.

Gdy pociąg dotarł na miejsce, przyjaciółki wyskoczył z wagonu. Nancy było troszeczkę weselej, bo Sasha opowiedziała, jak jej babcia próbowała upiec babeczki, ale zamiast drożdży dodała sproszkowany kamień, który przez przypadek znalazł się w jej kuchni.
Nan spojrzała na ogromną szkołę, w której spędziła już pięć lat i westchnęła.
- Może nie będzie tak źle. - pomyślała.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?