SierpieĂą w Szkocji byÂł jednym z najbardziej paskudnych miesiĂŞcy w roku; niebo niemal caÂły czas spowite byÂło ciemnymi chmurami, z ktĂłrych nieustannie laÂł siĂŞ deszcz, a zimny, porywisty wiatr nawet najbardziej odpornych na pluchĂŞ pozostawiaÂł w domu szczelnie zawiniĂŞtych w koc.

Ivy wÂłaÂśnie w tym momencie chciaÂła naleÂżeĂŚ do grona tych szczĂŞÂśliwcĂłw, ktĂłrzy nie musieli przemierzaĂŚ wÂąskich, zabÂłoconych ÂścieÂżek w zimny i mokry poranek. W duchu przeklinaÂła czÂłowieka, ktĂłry zgodziÂł siĂŞ na wybudowanie domu opieki na najwyÂższym wzgĂłrzu Hogsmeade. Kiedy to ona koĂączyÂła Hogwart, na terenie wioski spokojnie moÂżna byÂło siĂŞ aportowaĂŚ, ale ostatnie incydenty najwidoczniej spowodowaÂły zaostrzenie przepisĂłw. WdrapywaÂła siĂŞ wiĂŞc wÂściekÂła i przemarzniĂŞta po stromych, kamiennych schodkach na sam szczyt ponurego wzgĂłrza. Kiedy dotarÂła na gĂłrĂŞ, odwrĂłciÂła siĂŞ na moment, Âżeby spojrzeĂŚ na rozpoÂścierajÂący siĂŞ po drugiej stronie jeziora zamek. IlekroĂŚ tutaj przychodziÂła, widok pochmurnego zamku zapieraÂł jej dech w piersiach, a tĂŞsknota za szkolnymi czasami przybieraÂła na sile.

Przed budynkiem czekaÂł na niÂą ubrany w granatowy uniform sanitariusz, gotowy odprowadziĂŚ jÂą na pierwsze piĂŞtro do Âświetlicy.
- Witam, panno Potter - powiedzia³ uprzejmie, na co Ivy skinê³a g³ow¹. - Dziadek jest dzisiaj w wyœmienitym humorze. - Nienawidzi³a, kiedy wszyscy w tym cholernym budynku próbowali j¹ zagadywaÌ na si³ê. Ale widocznie tak¹ cenê musia³a zap³aciÌ, bêd¹c wnuczk¹ jednego z najpotê¿niejszych czarodziejów w historii.

Kiedy dotarli na pierwsze piêtro, Ivy powiedzia³a sanitariuszowi, ¿e dalej trafi sama. Mê¿czyzna grzecznie wycofa³ siê do dy¿urki, a ona powêdrowa³a w g³¹b korytarza, gdzie znajdowa³ siê pokój dzienny, usilnie nazywany przez wszystkich œwietlic¹. Dziadek siedzia³ w jednym z foteli, zaœmiewaj¹c siê do rozpuku z ¿artów swojego przyjaciela Deana, który by³ znany z niewybrednych ¿artów.
- CzeœÌ dziadku - rzuci³a ju¿ w progu, sil¹c siê na uœmiech. - Jak siê czujesz?
- Ivy! - MĂŞÂżczyzna podniĂłsÂł siĂŞ gwaÂłtownie z miejsca, a na jego twarzy rozkwitÂł promienny uÂśmiech. - Tak dawno mnie nie odwiedzaÂłaÂś...
Nie cierpiaÂła, kiedy to mĂłwiÂł, mimo Âże wiedziaÂła, Âże nie ma do niej pretensji. CzuÂła siĂŞ wtedy jeszcze bardziej winna, Âże nie poÂświĂŞca mu wystarczajÂąco duÂżo czasu.
- MiaÂłam duÂżo roboty, przepraszam - mruknĂŞÂła, prĂłbujÂąc na niego nie patrzeĂŚ.
- Nie przejmuj siê - machn¹³ rêk¹ staruszek. - Dlaczego nie ma z tob¹ Grace?
- Musia³a zostaÌ w szpitalu - odpar³a szybko Ivy. - Ale kaza³a ciê uœciskaÌ. - Prawda by³a taka, ¿e Grace po ostatniej k³ótni nie wróci³a do domu i trudno by³o przewidzieÌ, kiedy znowu siê pojawi.
Dziadek przez chwilê przygl¹da³ siê jej uwa¿nie, ale po chwili na jego twarzy znowu zagoœci³ uœmiech i zacz¹³ opowiadaÌ o tym, jak spêdzi³ dzieù. Ivy dowiedzia³a siê, ¿e Dean prawdopodobnie opuœci oœrodek, bo jego starsza córka Doris siê rozwiod³a i teraz sama mo¿e siê nim zaopiekowaÌ, a tak¿e o tym, ¿e serce starego Charlesa po ostatniej potaùcówce nie wytrzyma³o i biedak zmar³ dwie noce temu we œnie.
- W³aœciwie to przysz³am z tob¹ o czymœ porozmawiaÌ - przerwa³a mê¿czyŸnie w pó³ s³owa Ivy.
- SÂłucham ciĂŞ, skarbie - odparÂł staruszek, nie zwracajÂąc uwagi na to, Âże nie pozwoliÂła mu dokoĂączyĂŚ opowieÂści o pensjonariuszce Abigail.
- DostaÂłam propozycjĂŞ napisania twojej biografii - wypaliÂła od razu. - W zasadzie jest to polecenie sÂłuÂżbowe...
- Wydano juÂż wystarczajÂąco duÂżo moich biografii.
- ... Z tego powodu bêdê musia³a przenieœÌ siê na kilka miesiêcy do Hogwartu - ci¹gnê³a, nie chc¹c jeszcze wchodziÌ w dyskusjê z dziadkiem, który z ka¿d¹ sekund¹ wygl¹da³ na coraz bardziej zdenerwowanego. - I wygl¹da na to, ¿e nie mam innego wyjœcia.
- Nie zrozum mnie Âźle, kochana, - powiedziaÂł mĂŞÂżczyzna, przecierajÂąc zmĂŞczone oczy. - ale trudno jest mi zapamiĂŞtaĂŚ, co wczoraj jadÂłem na obiad, wiĂŞc jak mam sobie przypomnieĂŚ wydarzenia sprzed ponad piĂŞĂŚdziesiĂŞciu lat?
Ivy wiedziaÂła, Âże tak bĂŞdzie. I dlatego jeszcze bardziej bolaÂło jÂą to, co miaÂła zaraz powiedzieĂŚ.
- Scorpiusa Malfoya nie obchodzi, czy bêdziesz mia³ udzia³ w tej ksi¹¿ce - powiedzia³a cicho. - Mam j¹ po prostu napisaÌ, badaj¹c przy okazji ka¿de miejsce, w którym kiedykolwiek postawi³eœ chocia¿ palec u nogi.

Ivy spojrzaÂła na dziadka i zobaczyÂła, jak zaciska szczĂŞkĂŞ i piĂŞÂści. Nie sÂądziÂła, Âże cokolwiek pozostaÂło jeszcze z mÂłodego i nieustraszonego Harry’ego Pottera, ktĂłry pó³ wieku temu uwolniÂł Âświat od Lorda Voldemorta. Zamiast chudego chÂłopaka w poÂłamanych okularach, ktĂłrego znaÂła ze zdjĂŞĂŚ w gazetach, siedziaÂł przed niÂą stary, siwy i przygarbiony mĂŞÂżczyzna, ktĂłrego jedynym problemem byÂł wybĂłr pÂłatkĂłw na Âśniadanie.
- Nie damy siê zastraszyÌ Malfoyom! - krzykn¹³ zdenerwowany. - Nie ugi¹³em karku przed Lucjuszem Malfoyem, nie ugnê i przed jego wnukiem!
- Nie ty musisz siê uginaÌ - mruknê³a Ivy. - Przysz³am do ciebie, bo uwa¿am, ¿e jeœli muszê napisaÌ tê ksi¹¿kê, to dobrze by³oby zrobiÌ to razem. Nawet, jeœli ta biografia bêdzie wynikiem przymusu, niech bêdzie przynajmniej prawdziwa i szczera.
- Nie musisz tego robiĂŚ, nie musisz dla niego pracowaĂŚ!
- Jak ty nic nie rozumiesz! - zdenerwowa³a siê Ivy. - Nie chodzi nawet o to, ¿e muszê z czegoœ ¿yÌ, ale o to, ¿e potrzebujê zajêcia. Mamy ju¿ nie ma, a tata ma wszystko gdzieœ. Muszê siê wyrwaÌ z tego grobowca, wynieœÌ siê z dala od domu. Muszê. - Staruszek ju¿ otwiera³ usta, ¿eby coœ powiedzieÌ, ale Ivy nie dopuœci³a go do g³osu. - Jeœli nie napiszê tej ksi¹¿ki, Malfoy mnie zwolni. Ma³o tego - upewni siê, ¿e nie znajdê pracy w ¿adnej innej redakcji w tym kraju.
- Po co rozdrapywaĂŚ stare rany, po co... - powiedziaÂł chyba bardziej do siebie niÂż do niej.
- Bo jesteÂś to winien swoim przyjacioÂłom - powiedziaÂła ostro Ivy. - Babcia powiedziaÂła kiedyÂś, Âże w ÂżadnÂą z poprzednich biografii nie wÂłoÂżyÂłeÂś serca. A przecieÂż powinieneÂś! - Sytuacja stawaÂła siĂŞ coraz bardziej niebezpieczna, ale kobiecie puÂściÂły wszystkie hamulce. - Twoi przyjaciele zginĂŞli przez Voldemorta, a teraz nawet nikt nie pamiĂŞta ich nazwisk!

Czu³a siê okropnie mówi¹c te wszystkie rzeczy dziadkowi, ale nie mia³a wyjœcia. Naprawdê potrzebowa³a tej pracy, potrzebowa³a tej ksi¹¿ki, potrzebowa³a zmiany otoczenia. A Malfoy, jaki by nie by³, w³aœnie to mia³ jej do zaoferowania.

- Po prostu zdecyduj - powiedzia³a, podnosz¹c siê z fotela. - Pomyœl, jak wa¿na jest ta ksi¹¿ka. Jeœli siê nie zgodzisz, no có¿... Za tydzieù bêdê ju¿ w Hogwarcie i wtedy zaczynam pracê.

WyszÂła z budynku najszybciej jak mogÂła, nie oglÂądajÂąc siĂŞ za siebie ani przez moment.