Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14].

Podró¿e w miejsca, które opuszcza siê w gniewie, a które stanowi³y przez ca³e ¿ycie pewn¹ przystaù, nigdy nie s¹ ³atwe. Ivy nie spodziewa³a siê jednak, ¿e powrót do rodzinnego domu, oka¿e siê a¿ tak trudny do zniesienia. Nie chodzi³o wcale o k³ótniê i s³owa, które wypowiedzia³a kilka miesiêcy wczeœniej, kiedy z hukiem wyrzuca³a walizki na werandê, ale o to, jak wiele z tych zdarzeù nadal pozosta³o widocznych w ca³ym domu. Na stole w jadalni sta³o pe³no pustych butelek po piwie, na ogromnej kanapie w salonie wci¹¿ le¿a³ wys³u¿ony, ulubiony koc taty, a w starym pokoju Ivy, szuflady w komodach nadal by³y powysuwane, ukazuj¹c puste miejsce po ubraniach. Kobieta czu³a siê trochê tak, jakby wróci³a do domu na kilka godzin po k³ótni i tylko zalegaj¹cy na meblach kurz podpowiada³, ¿e musia³o min¹Ì trochê wiêcej czasu.
- W porzÂądku? – zapytaÂł Ben, stajÂąc obok niej po Âśrodku pokoju, w ktĂłrym zwykÂła kiedyÂś mieszkaĂŚ. – Nie musimy siĂŞ spieszyĂŚ.
- WÂłaÂściwie to musimy – powiedziaÂła Ivy, odrywajÂąc powoli wzrok od ruchomego zdjĂŞcia, przedstawiajÂącego jÂą i mamĂŞ na tle stadionu quidditcha w Edynburgu. – Gabinet mamy jest na strychu, chodÂźmy.
Pokój by³ bardzo zakurzony, jednak prezentowa³ siê chyba najczyœciej ze wszystkich innych pomieszczeù. Ivy poczu³a znajomy zapach ksi¹¿ek i konwalii, których woni tata nie móg³ znieœÌ, wiêc jedynym miejscem, gdzie mama mog³a trzymaÌ je trzymaÌ, by³ gabinet na strychu. Na blacie biurka nie by³o nic, nie licz¹c niedu¿ej, bordowej lampki i ramki ze zdjêciem Jamesa i Ivy.
- JesteÂś pewna, Âże coÂś tutaj znajdziemy? – zapytaÂł Ben, rozglÂądajÂąc siĂŞ po pomieszczeniu.
- Gabinet mojej matki nie skÂłada siĂŞ tylko z biurka, Ben – odparÂła Ivy, podchodzÂąc do wysokiego regaÂłu zapeÂłnionego po brzegi rozmaitymi ksi¹¿kami. – Uwierz, Âże Stella Potter byÂła jednÂą z najbardziej zorganizowanych kobiet jakÂą znam, a do tego miaÂła hopla na punkcie czystoÂści. Wszystko jest dokÂładnie tam, gdzie ma byĂŚ… - dodaÂła po chwili i wyciÂągnĂŞÂła jednÂą z opasÂłych ksiÂąg z pó³ki.
Nagle fragment rega³u rozsun¹³ siê na boki i oczom Ivy ukaza³y siê niedu¿e, czarne drzwiczki, które w miejscu klamki mia³y klawiaturê, potrzebn¹ do wpisania kodu.
- Mugolski sejf? – wyszeptaÂł ze zdziwieniem Ben. – To chyba trochĂŞ lekkomyÂślne.
- WrĂŞcz przeciwnie – odparÂła Ivy, wystukujÂąc na klawiaturze ró¿ne kombinacje cyfr. – ZdziwiÂłbyÂś siĂŞ, jak czarodzieje wci¹¿ maÂło wiedzÂą na temat mugolskich technologii.
Drzwi sejfu kliknĂŞÂły cicho i Ivy pociÂągnĂŞÂła je do siebie. WewnÂątrz znajdowaÂła siĂŞ caÂła masa dokumentĂłw; rozmaite prace naukowe, artykuÂły z gazet, powyrywane stronice z bardzo starych ksiÂąg oraz mnĂłstwo zapiskĂłw, z ktĂłrych trudno byÂło cokolwiek zrozumieĂŚ. Ivy wyjĂŞÂła to wszystko ostroÂżnie i poÂłoÂżyÂła na biurku, przywoÂłujÂąc Bena skinieniem gÂłowy.
- Czym tak wÂłaÂściwie zajmowaÂła siĂŞ twoja mama? – zapytaÂł mĂŞÂżczyzna, biorÂąc do rĂŞki plik dokumentĂłw.
- Nie wiem – odparÂła Ivy i wzruszyÂła ramionami. – ByÂła jednÂą z Niewymownych.

Ben wytrzeszczy³ na ni¹ oczy i otworzy³ usta, ¿eby coœ powiedzieÌ, ale nagle obydwoje us³yszeli g³oœne skrzypniêcie pod³ogi w s¹siednim pokoju. Natychmiast obrócili siê w stronê drzwi z ró¿d¿kami w pogotowiu, wstrzymuj¹c oddech.
Ivy poczuÂła siĂŞ jak idiotka; przecieÂż przeszukanie domu jej rodzicĂłw przez ludzi, ktĂłrzy uprowadzili jej ojca, byÂło tylko kwestiÂą czasu. KaÂżde zaklĂŞcie obronne byÂło do zÂłamania, a tego juÂż dawno nikt nie odnawiaÂł. Nie minĂŞÂła chwila, kiedy drzwi gabinetu uchyliÂły siĂŞ szerzej, a w progu stanĂŞÂła Grace opierajÂąc siĂŞ o drewnianÂą laskĂŞ.
- Spokojnie Chip and Dale*, przybywam z pomocÂą – powiedziaÂła z uÂśmiechem. – WÂłaÂśnie, a propos wiewiĂłrek… Przed domem od jakiÂś dwudziestu minut siedzi bez ruchu jedna, wyjÂątkowo duÂża i wÂłochata i wpatruje siĂŞ w okno na piĂŞtrze – dodaÂła, kuÂśtykajÂąc do okna. – To jakaÂś zaprzyjaÂźniona?
- Ee, co? – wyjÂąkaÂła Ivy, spoglÂądajÂąc zdezorientowana na Bena, ktĂłry tylko wzruszyÂł ramionami i utkwiÂł wzrok w Grace, ktĂłra po chwili odwrĂłciÂła siĂŞ od okna.
- MiaÂłam maÂły problem z pokonaniem zabezpieczeĂą – odparÂła. – Przez tĂŞ cholernÂą dziurĂŞ w brzuchu moja magiczna moc chyba osÂłabÂła. W kaÂżdym razie – ciÂągnĂŞÂła, nie zwaÂżajÂąc na zdziwione miny Ivy i Bena – kiedy prĂłbowaÂłam dostaĂŚ siĂŞ do Âśrodka, zauwaÂżyÂłam tĂŞ wiewiĂłrkĂŞ, siedzÂącÂą na dró¿ce. To chyba nienormalne, Âżeby gapiÂła siĂŞ tyle czasu w jedno miejsce, nie? Zawsze wydawaÂło mi siĂŞ, Âże te zwierzaki sÂą doœÌ ruchliwe.
- Grace, nie obraÂź siĂŞ, ale… bredzisz – powiedziaÂł ostroÂżnie Ben.
Ivy jednak podeszÂła do okna i zobaczyÂła, Âże faktycznie, na kamiennej ÂścieÂżce prowadzÂącej na werandĂŞ siedzi dosyĂŚ sporych rozmiarĂłw wiewiĂłrka, obserwujÂąca dom. Kobieta przez chwilĂŞ miaÂła ochotĂŞ rozeÂśmiaĂŚ siĂŞ z absurdalnoÂści caÂłej sytuacji, ale zaraz zrozumiaÂła, Âże porywacz sprawdza w ten sposĂłb, jak daleko posunĂŞÂło siĂŞ rozwiÂązanie sprawy z amuletem.
- Chyba czas siĂŞ stÂąd zabieraĂŚ – wychrypiaÂła, odwracajÂąc siĂŞ do krzyczÂących na siebie Bena i Grace. – Nie wiem, jak was, ale mnie dekoncentruje nadzĂłr wyroÂśniĂŞtego gryzonia.

*

Dochodzi³a pó³noc, kiedy Ivy wreszcie wsta³a od biurka, próbuj¹c si³¹ woli przywo³aÌ skrzata domowego, który przyby³by do jej komnaty z ogromnym dzbankiem gor¹cej kawy.
- Nie mĂłw, Âże juÂż wymiĂŞkasz – powiedziaÂła Grace znad Legend i wierzeĂą, ktĂłre spopularyzowaÂły czarnÂą magiĂŞ.
- Wybacz, ale to nie ja jestem nafaszerowana proszkami przeciwbĂłlowymi tak bardzo, Âże od doby nie zmruÂżyÂłam oka – mruknĂŞÂła kobieta, rozprostowujÂąc koÂści.
- Nie moja wina, Âże czarodzieje nadal nie wymyÂślili sposobu, ktĂłry by tak skutecznie ÂłagodziÂł bĂłl jak mugolskie wynalazki.
- MoÂżesz mi w ogĂłle powiedzieĂŚ, jakim cudem wyszÂłaÂś z Munga? – zapytaÂła Ivy.
- Jakby to powiedzieĂŚ… - odparÂła Grace, kÂładÂąc sobie otwartÂą ksi¹¿kĂŞ na brzuchu. – Nie lubiĂŞ szpitali.
Ivy zaœmia³a siê pod nosem i siêgnê³a po paczkê papierosów, le¿¹c¹ na stoliku nocnym.
- MyÂślaÂłam, Âże rzuciÂłaÂś.
- RzucĂŞ – zaczĂŞÂła blondynka, zaciÂągajÂąc siĂŞ mocno. – RzucĂŞ, jak mĂłj ojciec wrĂłci do domu, ty nie bĂŞdziesz musiaÂła ÂżreĂŚ ton paracetamolu i skoĂączĂŞ wreszcie tĂŞ cholernÂą ksi¹¿kĂŞ.
Grace spojrzaÂła na niÂą z niepokojem, ale nie powiedziaÂła juÂż sÂłowa. Ivy, paliÂła powoli papierosa, czujÂąc siĂŞ coraz bardziej zmĂŞczona. Nie tylko dlatego, Âże ostatnio prawie w ogĂłle nie sypiaÂła, ale w duÂżej mierze przez to, Âże poszukiwania informacji o amulecie nie przynosiÂły Âżadnych rezultatĂłw. MinĂŞÂły juÂż dwa dni, a ona nadal nie miaÂła nic, nie wspominajÂąc juÂż o jakichkolwiek wiadomoÂściach o stanie ojca.
- WyglÂąda na to, Âże wiemy juÂż, czego szukaĂŚ. – Ivy odwrĂłciÂła siĂŞ w stronĂŞ brunetki i skinĂŞÂła gÂłowÂą, Âżeby ta zaczĂŞÂła czytaĂŚ. - W czasach Âśredniowiecznych, powszechnym byÂło wierzenie w niezwyk³¹ moc amuletu, skÂładajÂącego siĂŞ z dwu przylegajÂących do siebie trĂłjkÂątĂłw, uzupeÂłnionych zÂłotÂą obwĂłdkÂą; przy czym trĂłjkÂąt oznaczaÂł moc trzech z rodu, a obwĂłdka zaklĂŞcie, ktĂłrym ich siÂła zostaÂła przypieczĂŞtowana. Nie ma Âżadnych wiarygodnych ÂźrĂłdeÂł, ktĂłre mĂłwiÂłyby o tym, do czego tak naprawdĂŞ zostaÂł stworzony Ăłw amulet, pewne jest jednak, Âże chodziÂło o udaremnienie unifikacji Âświata czarodziejskiego, rozumianÂą przez eliminacjĂŞ wszystkich niemagicznych osĂłb i stworzeĂą.
Ivy podesz³a chwiejnym krokiem do ³ó¿ka i przysiad³a na jego brzegu, wyci¹gaj¹c rêce w stronê ksi¹¿ki, której fragment przed chwil¹ czyta³a Grace. Przeœledzi³a tekst jeszcze kilka razy i poczu³a, ¿e zaczyna robiÌ siê jej gor¹co.
- Hej, co jest grane? – Grace przysunĂŞÂła siĂŞ bliÂżej, chwytajÂąc Ivy za rĂŞkĂŞ.
- Ja… - wyszeptaÂła Ivy, podnoszÂąc powoli wzrok znad ksi¹¿ki – Chyba wiem, dlaczego moja matka musiaÂła zgin¹Ì przez ten amulet.

* Chip i Dale to bohaterowie kreskĂłwki Disneya, opowiadajÂącej o brygadzie detektywistycznej zaÂłoÂżonej przez wiewiĂłrki.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?