Ivy maszerowa³a przed siebie, staraj¹c siê nie myœleÌ o koùcówce ró¿d¿ki, która wbija³a siê jej w plecy. Trawa, przez któr¹ siê przedzierali by³a tak wysoka, ¿e majacz¹cy w oddali budynek by³ ledwo dostrzegalny.

Kiedy teleportowali siê nad klifami, Grace nie mog³a podnieœÌ siê z ziemi. Ivy wiedzia³a, ¿e ka¿dy inny cz³owiek ju¿ dawno by siê podda³, pewnie nawet by nie ¿y³. Ale Grace, mimo poszturchiwaù postaci w czarnych pelerynach, dŸwignê³a siê w koùcu z mokrej trawy i pow³ócz¹c nogami stara³a siê dotrzymaÌ im kroku. Ivy usi³owa³a zgrywaÌ tward¹, ale tak naprawdê by³a przera¿ona jak dziecko. Po pierwsze dlatego, ¿e ca³¹ trójk¹ szli po pewn¹ œmierÌ z r¹k cz³owieka, którego imienia nawet nie zna³a, a po drugie dlatego, ¿e Grace ta œmierÌ mog³a dosiêgn¹Ì o wiele wczeœniej.

Z okien domu, do którego siê zbli¿ali, wydobywa³o siê ciep³e, pomaraùczowe œwiat³o. Ivy zdawa³o siê, ¿e ktoœ obserwuje ich przez szybê, ale kiedy mrugnê³a to wra¿enie usta³o. Po jej prawej stronie dziadek oddycha³ coraz ciê¿ej, nie nad¹¿aj¹c za tempem narzuconym przez porywaczy.

Po kilku minutach, zmêczeni, zmarzniêci i bezsilni dotarli na miejsce. Drzwi otworzy³y siê na oœcie¿ i w progu stan¹³ niski, ³ysiej¹cy cz³owieczek w br¹zowej tunice, która przywodzi³a na myœl odzienie mnicha.

- Nie spieszyliÂście siĂŞ – rzuciÂł bezbarwnym tonem. – Pan zacz¹³ siĂŞ niecierpliwiĂŚ.

- Nie spodziewaliÂśmy siĂŞ, Âże w pakiecie dostaniemy teÂż kalekĂŞ i starca – burkn¹³ jeden z zakapturzonych mĂŞÂżczyzn. – Jazda do Âśrodka, nie czujĂŞ nĂłg – warkn¹³, popychajÂąc Ivy do przodu.

Ivy potknĂŞÂła siĂŞ o wysoki prĂłg, ale udaÂło jej siĂŞ utrzymaĂŚ rĂłwnowagĂŞ. Hol byÂł wÂąski i mimo tlÂącego siĂŞ ÂświatÂła wydawaÂł siĂŞ niesamowicie mroczny. Po prawej stronie znajdowaÂły siĂŞ drzwi do kolejnego pomieszczenia, ktĂłre okazaÂło siĂŞ byĂŚ salonem.

- WprowadziĂŚ ich. – Z g³êbi pokoju dobiegÂł ich niski mĂŞski gÂłos.

Grace w ostatniej chwili udaÂło siĂŞ zawiesiĂŚ na ramieniu Ivy, kiedy zakapturzeni mĂŞÂżczyÂźni wepchnĂŞli ich do Âśrodka.

Na fotelu pod oknem siedzia³ mê¿czyzna o w³osach tak gêstych, ¿e jego odŸwierny z pewnoœci¹ p³on¹³ z zazdroœci, kiedy tylko na niego patrzy³.

- ProszĂŞ, proszĂŞ – odezwaÂł siĂŞ. – Kto by pomyÂślaÂł, Âże w moim domu zagoÂści tak wielu czÂłonkĂłw rodziny PotterĂłw. TrochĂŞ siĂŞ was tutaj przewinĂŞÂło w ostatnich miesiÂącach – dodaÂł i zaÂśmiaÂł siĂŞ sztucznie.

- Kim jesteÂś? – Ivy staraÂła siĂŞ brzmieĂŚ pewnie, ale gÂłos jej wyraÂźnie zadrÂżaÂł.

- No tak. – MĂŞÂżczyzna uderzyÂł siĂŞ rĂŞkÂą w czoÂło. – Gdzie moje maniery. Nazywam siĂŞ Jerome.

Jerome. To imiĂŞ wydawaÂło siĂŞ znajome, ale Ivy nie byÂła w stanie przypomnieĂŚ sobie, skÂąd je kojarzy. ByÂła zbyt rozdygotana; tym, Âże prawdopodobnie w tym samym budynku co ona, znajdowaÂł siĂŞ wÂłaÂśnie jej ojciec, tym, Âże naraziÂła na niebezpieczeĂąstwo dziadka, ktĂłry z pewnoÂściÂą okaÂże siĂŞ dla siedzÂącego naprzeciw nich mĂŞÂżczyzny znacznie wiĂŞkszym Âłupem niÂż ona. O Grace staraÂła siĂŞ nie myÂśleĂŚ.

- Nie przejmuj siĂŞ – powiedziaÂł mĂŞÂżczyzna i wyczarowaÂł trzy krzesÂła. – JeÂżeli nie wiesz, kim jestem, to znaczy, Âże moi ludzie dobrze wykonali zadania, ktĂłre im powierzyÂłem. Siadajcie.

Ostatnie sÂłowo wybrzmiaÂło jak rozkaz, nie zaÂś jak przejaw dobrych manier gospodarza, ktĂłry chce zrobiĂŚ jak najlepsze wraÂżenie na goÂściach.

- Gdzie jest mĂłj ojciec? – zapytaÂła Ivy bez zbĂŞdnych ceregieli.

Jerome spojrzaÂł na niÂą badawczo.
- ChciaÂłem jeszcze z tym zaczekaĂŚ, ale skoro pierwsza wywoÂłaÂłaÂś temat… - zacz¹³. – MuszĂŞ przyznaĂŚ, Âże nie sÂądziÂłem, Âże bĂŞdĂŞ goÂściÂł w swoim domu aÂż tylu czÂłonkĂłw sÂłynnego klanu PotterĂłw. Nie ujmujÂąc oczywiÂście nic naszemu trzeciemu goÂściowi – przerwaÂł, spoglÂądajÂąc na Grace. – Przyznasz wiĂŞc sama, Âże trochĂŞ nie na miejscu byÂłoby nie wykorzystaĂŚ tak wyjÂątkowej okazji do zaproponowania ci pewnej gry. Otó¿, jeÂżeli oddasz mi amulet, pozwolĂŞ ci wybraĂŚ jednÂą osobĂŞ, ktĂłra wyjdzie z caÂłej tej, nieco pokrĂŞconej sytuacji bez szwanku. ÂŻeby nie byÂło jednak zbyt prosto, nie moÂżesz szlachetnie wybraĂŚ samej siebie. – PodniĂłsÂł rĂŞkĂŞ, Âżeby uciszyĂŚ Ivy, ktĂłra chciaÂła stanowczo zaprotestowaĂŚ. – Jest teÂż drugi ruch. MoÂżecie stawiaĂŚ opĂłr, prĂłbowaĂŚ walczyĂŚ, co umĂłwmy siĂŞ, w waszym obecnym poÂłoÂżeniu byÂłoby bardzo gÂłupie. Wtedy jednak, co oczywiste, nie ma szans na uratowanie kogokolwiek. MoÂżemy oczywiÂście zaÂłoÂżyĂŚ, Âże ziÂści siĂŞ jeszcze jeden wariant, a mianowicie, Âże uda siĂŞ wam pokonaĂŚ mnie i moich kompanĂłw, ale chyba wszyscy tutaj zgodzimy siĂŞ, Âże jest to tak samo moÂżliwe, jak powrĂłt Sami-Wiecie-Kogo.

W pokoju zapadÂła cisza. Ivy wpatrywaÂła siĂŞ wÂściekÂłym spojrzeniem w Jerome’a i jednoczeÂśnie udawaÂła, Âże gorÂączkowo rozmyÂśla nad opcjami, ktĂłre jej przedstawiÂł. W rzeczywistoÂści myÂślaÂła tylko o tym, Âże jest jeszcze czwarta opcja, wedÂług ktĂłrej uratujÂą ich ludzie z ministerstwa. WiedziaÂła, Âże nie moÂże sobie pozwoliĂŚ na walkĂŞ z oprawcami, skoro nie miaÂła nawet ró¿dÂżki. Nie byÂło teÂż mowy, Âże odda amulet i bĂŞdzie wybieraĂŚ miĂŞdzy trzema najwaÂżniejszymi dla niej osobami na Âświecie. Jedynym wyjÂściem byÂło kupienie czasu do przybycia posiÂłkĂłw. PrzecieÂż musieli ich znaleŸÌ.

- W takim razie – wychrypiaÂła – skoro i tak wszyscy zaraz zginiemy, moÂże chociaÂż wyjaÂśnisz nam, dlaczego to robisz. Po co aÂż tyle zachodu?

- Nie lubiĂŞ traciĂŚ czasu na czcze pogawĂŞdki – odparÂł Jerome. – Ale skoro zrobiÂłaÂś mi prezent, sprowadzajÂąc tutaj swoich bliskich, to faktycznie, mogĂŞ zrobiĂŚ dla ciebie wyjÂątek.

Grace zarzĂŞziÂła, prĂłbujÂąc zÂłapaĂŚ oddech.

- Nie moÂżecie czegoÂś z tym zrobiĂŚ? – odezwaÂł siĂŞ Harry.

- MoÂżemy dobiĂŚ – zaÂśmiaÂł siĂŞ z wÂłasnego Âżartu odÂźwierny o Âłysej czaszce.

- DoœÌ – warkn¹³ Jerome. – DuÂżo macie tych ostatnich ÂżyczeĂą – zwrĂłciÂł siĂŞ do Ivy i Harry’ego. Ale dobrze. MogĂŞ uznaĂŚ, Âże jedno Âżyczenie na osobĂŞ. – SkierowaÂł ró¿dÂżkĂŞ w stronĂŞ Grace i machn¹³ niÂą kilka razy energicznie, mamroczÂąc pod nosem niezrozumiaÂłe sÂłowa. – Wasza znajoma musi byĂŚ pod wpÂływem eliksiru, ale na kilka chwil powinna poczuĂŚ ulgĂŞ.

Grace zaczerpnê³a powietrza, zdaj¹c sobie chyba sprawê z tego, ¿e pozosta³o jej niewiele oddechów do koùca. Jej twarz nadal jednak wykrzywia³ ból i nasilaj¹ca siê wœciek³oœÌ. Ivy spojrza³a na ni¹ i niemal niewidocznie poruszy³a g³ow¹ na boki, daj¹c znak, ¿eby siedzia³a cicho. Sama zaczyna³a jednak ¿a³owaÌ swojego planu.

- Nie bĂŞdĂŞ siĂŞ szczegĂłlnie rozgadywaĂŚ – kontynuowaÂł Jerome. – Od poczÂątku chodziÂło tylko o to, Âżeby usun¹Ì przeszkodĂŞ. PrzeszkodÂą byÂł oczywiÂście amulet, przynajmniej do czasu, kiedy twoja matka nie postanowiÂła siĂŞ wtrÂąciĂŚ – dodaÂł. – PóŸniej wtrÂąciÂł siĂŞ ojciec, dalej wy dwie… Potterowie to jednak majÂą kÂłopoty w genach. Amulet ma takÂą niezbyt przydatnÂą, z mojego punktu widzenia, wÂłaÂściwoœÌ, a mianowicie chroni mugoli przed caÂłkowitÂą eliminacjÂą ze spoÂłeczeĂąstwa.

Harry zmarszczyÂł czoÂło.

- Ostatnim razem chyba nie zadziaÂłaÂł.

- Otó¿ to – powiedziaÂł Jerome. – Nie zadziaÂłaÂł, bo nikt nie wiedziaÂł, Âże istnieje i Âże trzeba go uruchomiĂŚ. Ale póŸniej ktoÂś, nie wiem kto, dowiedziaÂł siĂŞ, jak to zrobiĂŚ. No i ten ktoÂś przysporzyÂł nam duÂżych kÂłopotĂłw, zwÂłaszcza, Âże na dodatek wtrÂąciliÂście siĂŞ wy. A ja naprawdĂŞ chciaÂłem tylko zniszczyĂŚ amulet. Nic wiĂŞcej.

Ivy zaczyna³a siê niecierpliwiÌ. Nie wiedzia³a, czy powinna dalej brn¹Ì w tê niepotrzebn¹ dyskusjê, czy po prostu odpuœciÌ. Nie mia³a ró¿d¿ki, mog³a co najwy¿ej kogoœ mocno kopn¹Ì albo ugryŸÌ, a to da³oby im niewiele czasu zanim Jerome zdecydowa³by siê ich wszystkich pozabijaÌ.

- CoÂś mi siĂŞ tu nie zgadza – odezwaÂła siĂŞ Grace. – MĂłwisz, Âże Potterowie pokrzyÂżowali ci szyki. Dlaczego w takim razie wysÂłaÂłeÂś na przeszpiegi Bena? Nie wierzĂŞ, Âże to, Âże zacz¹³ pracĂŞ w Hogwarcie na krĂłtko przed tym, jak miaÂła siĂŞ tam pojawiĂŚ Ivy, to zwykÂły zbieg okolicznoÂści.

Jerome przewrĂłciÂł oczami.

- Zaczynam ÂżaÂłowaĂŚ, Âże ci ulÂżyÂłem – warkn¹³. – Ben miaÂł pilnowaĂŚ, Âżeby sprawy nie wymknĂŞÂły siĂŞ spod kontroli.

- PorwaÂłeÂś mojego ojca. Trudno o to, Âżeby siĂŞ nie wymknĂŞÂły – powiedziaÂła Ivy. – Dobrze, doœÌ tego. Widocznie przeznaczeniem Âświata i naszym jest zgin¹Ì z rĂŞki kolejnego szaleĂąca, ktĂłry uwaÂża, Âże na tej samej planecie nie ma miejsca dla czarodziejĂłw i mugoli. Nie jesteÂś wcale taki oryginalny, jak ci siĂŞ wydaje, Jerome. Nie jesteÂś pierwszy ani nawet drugi w przyczynach swojego szaleĂąstwa. SzaleĂący teÂż jednak przegrywajÂą, a jeden z tych, ktĂłrzy siĂŞ do tego przyczyniajÂą, siedzi obok mnie.

Wyraz twarzy Jerome’a nadal siĂŞ nie zmieniaÂł. Nie wyglÂądaÂł na kogoÂś, kto wÂłaÂśnie zostaÂł obraÂżony ani tym bardziej na wytrÂąconego z rĂłwnowagi. PodniĂłsÂł siĂŞ jednak z fotela i bez sÂłowa podszedÂł do krzesÂła, na ktĂłrym siedziaÂła Grace, po czym zacisn¹³ dÂłoĂą na jej szyi.

- NIE!!! – wrzasnĂŞÂła Ivy i rzuciÂła siĂŞ na niego ca³¹ si³¹ rozpĂŞdu. PrzewrĂłcili siĂŞ, a razem z nimi krzesÂło z Grace.

Gdyby nie huk ciaÂł i mebli spadajÂących na podÂłogĂŞ, moÂże usÂłyszeliby trzaski aportacji na werandzie przed domem. Gdyby nie huk, osiÂłki pilnujÂące wejÂścia miaÂłyby wiĂŞcej czasu na odparcie ataku. MoÂże wĂłwczas Ivy wiedziaÂłaby, Âże krok, na ktĂłry zdecydowaÂła siĂŞ, atakujÂąc Jerome’a byÂł tym, ktĂłry uratowaÂł im Âżycie.

Pracownicy ministerstwa zjawili siĂŞ w samÂą porĂŞ. BÂłyskawicznie sforsowali drzwi i przystÂąpili do ataku. ZaklĂŞcia ÂświszczaÂły im koÂło uszu nieustannie i juÂż Âżadne z nich nie wiedziaÂło, z ktĂłrej strony uderza wrĂłg, a z ktĂłrej zaklĂŞcia miota przyjaciel. Ivy zaciskaÂła przedramiĂŞ na szyi Jerome’a, ktĂłry dyszaÂł ciĂŞÂżko, prĂłbujÂąc wygrzebaĂŚ spod siebie ró¿dÂżkĂŞ. Grace przyczoÂłgaÂła siĂŞ pod ÂścianĂŞ, starajÂąc siĂŞ unikn¹Ì klÂątw. Ivy przelotnie dostrzegÂła, Âże znowu ma problem z oddychaniem.

- Expelliarmus! – krzykn¹³ gdzieÂś Harry Potter, a w powietrze wzleciaÂły trzy ró¿dÂżki, ktĂłre wczeÂśniej przetrzymywaÂł jeden z eskortujÂących ich mĂŞÂżczyzn. – Ivy, ró¿dÂżka!

Ale Ivy nie mogÂła oderwaĂŚ siĂŞ od Jerome’a. MĂŞÂżczyzny, ktĂłry zamieniÂł ostatnie miesiÂące jej w piekÂło i prawdopodobnie zabiÂł jej ojca. ChciaÂła, Âżeby cierpiaÂł tak samo jako ona i jej bliscy. Gdyby mogÂła, wybraÂłaby dla niego najbardziej bolesny ze sposobĂłw umierania, ale mogÂła w tym momencie korzystaĂŚ jedynie z siÂły swoich ramion.

- Ivy… - wychrypiaÂła Grace, z trudem ÂłykajÂąc powietrze. – Nie rĂłb tego…

CzyjeÂś zaklĂŞcie znowu ÂświsnĂŞÂło jej koÂło ucha. PrzydusiÂła Jerome’a najmocniej jak potrafiÂła, a potem nagle odskoczyÂła od niego i wyrwaÂła dziadkowi swojÂą ró¿dÂżkĂŞ z rĂŞki.

- Impedimenta! – krzyknĂŞÂła, celujÂąc w mĂŞÂżczyznĂŞ o bujnych wÂłosach. Jerome zamarÂł, nie mogÂąc wykonaĂŚ Âżadnego ruchu. Ivy natychmiast wyczarowaÂła niewidzialne wiĂŞzy, ktĂłre oplotÂły go ciasno i uniosÂły do gĂłry, po czym zabraÂła jego ró¿dÂżkĂŞ z podÂłogi i wsadziÂła do kieszeni dÂżinsĂłw. – Petrificus Totalus! – krzyknĂŞÂła jeszcze dla pewnoÂści, Âże dupek nie bĂŞdzie mĂłgÂł uciec.

W holu walka dobiegaÂła koĂąca, a pracownicy ministerstwa rozbiegli siĂŞ po caÂłym domu w poszukiwaniu wspó³pracownikĂłw Jerome’a. W niektĂłrych pomieszczeniach faktycznie musieli siĂŞ na nich natkn¹Ì, bo kilka razy na piĂŞtrze daÂło siĂŞ sÂłyszeĂŚ huki.

- Jest tutaj! ÂŻyje! – krzykn¹³ z kolei ktoÂś z doÂłu.

Ivy spojrzaÂła na dziadka i obydwoje wybiegli z pomieszczenia wprost do przedpokoju, z ktĂłrego drewniane schody prowadziÂły do piwnicy. Nie byÂła to jednak zwyczajna piwnica, a raczej wiĂŞzienna cela, przypominajÂąca te w Azkabanie. Na niewielkiej pryczy leÂżaÂł okaleczony James. ByÂł nieprzytomny.

- Musimy go natychmiast przetransportowaĂŚ do Munga – zakomenderowaÂł auror, ktĂłry go odnalazÂł.
- Tato… - wyszeptaÂła Ivy, dopadajÂąc ojca. – Wszystko bĂŞdzie dobrze, juÂż jest po wszystkim… Musisz tylko wytrzymaĂŚ. – PogÂłaskaÂła go czule po gÂłowie, majÂąc nadziejĂŞ, Âże poczuÂł jej dotyk. - Zabierzcie ze sobÂą Grace, jest u gĂłry, ma problemy z oddychaniem – zwrĂłciÂła siĂŞ do aurora. – Jerome powiedziaÂł, Âże moÂże byĂŚ pod wpÂływem jakiegoÂś zaklĂŞcia albo eliksiru, pogarsza siĂŞ jej z godziny na godzinĂŞ.

Mê¿czyzna pokiwa³ g³ow¹, wyczarowa³ niewidzialne nosze, na których po³o¿y³ Jamesa i za pomoc¹ ró¿d¿ki przesuwa³ go w powietrzu.

- OsÂłaniajcie mnie, nie wiadomo, co dzieje siĂŞ u gĂłry – powiedziaÂł auror.

Ivy i Harry skinĂŞli gÂłowami i ruszyli przodem. Na gĂłrze wci¹¿ sÂłychaĂŚ byÂło tupot stĂłp i rozwalajÂące siĂŞ meble. Ostatni poplecznicy Jerome’a wci¹¿ musieli stawiaĂŚ opĂłr. AurorĂłw byÂło zbyt wielu, Âżeby mogli zostaĂŚ pokonani. Ivy jako pierwsza wychyliÂła siĂŞ przez drzwi, Âżeby zbadaĂŚ sytuacjĂŞ panujÂącÂą na korytarzu. ByÂło pusto. PobiegÂła do pokoju, w ktĂłrym zostaÂła Grace i nachyliÂła siĂŞ nad niÂą.

- Aurorzy zabiorÂą teraz ciebie i tatĂŞ do Munga – powiedziaÂła uspokajajÂąco. – PowiedziaÂłam, Âże moÂżesz byĂŚ pod wpÂływem jakiegoÂś cholerstwa, wiĂŞc zajmÂą siĂŞ tym – dodaÂła, ÂściskajÂąc jÂą za rĂŞkĂŞ.

- A.. ty? – wydyszaÂła Grace. – Ch-chodÂź… ze mnÂą.

Ivy uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ lekko.

- MuszĂŞ to doprowadziĂŚ do koĂąca, pomogĂŞ aurorom. WyÂślĂŞ z wami dziadka, w koĂącu ktoÂś musi przypilnowaĂŚ uzdrowicieli, Âżeby dobrze wykonali swojÂą robotĂŞ.

- Ivy, ja…

- Wiem. Ja teÂż.

Dziadek Harry ¿ywo zaprotestowa³ na wieœÌ, ¿e musi opuœciÌ pole walki. Ta jednak by³a prawie skoùczona, a Ivy nie mog³a tak po prostu uciec. Musia³a dokoùczyÌ to, co zaczê³y jej babka i matka. Zreszt¹, nosi³a nazwisko Potter.

Przed domem pojawili siĂŞ kolejni aurorzy. CzêœÌ z nich eskortowaÂła jej dziadka, ojca i Grace bezpiecznie do strefy, z ktĂłrej mogli siĂŞ teleportowaĂŚ do Âśw. Munga. Pozostali wbiegli do budynku, Âżeby pomĂłc kolegom, ktĂłrzy wci¹¿ pojedynkowali siĂŞ z najbardziej wytrwaÂłymi sÂługami Jerome’a. Sam Jerome zaÂś zostaÂł przetransportowany przez parĂŞ najbardziej doÂświadczonych aurorĂłw prosto do wiĂŞzienia w Azkabanie. Ivy wiedziaÂła, Âże pracownicy ministerstwa doskonale poradzÂą sobie bez niej, wiĂŞc wymknĂŞÂła siĂŞ z domu i ruszyÂła w stronĂŞ klifĂłw, skÂąd moÂżna byÂło siĂŞ teleportowaĂŚ. W rĂŞku trzymaÂła ró¿dÂżkĂŞ swojÂą i Jerome’a. Powinny wystarczyĂŚ. Zanim rozlegÂł siĂŞ gÂłoÂśny trzask, Ivy rzuciÂła ostatnie spojrzenie na dom, w ktĂłrym rozpĂŞtaÂło siĂŞ piekÂło i zniknĂŞÂła.

Aportowa³a siê jak najbli¿ej szczytu Carn Eige i rozpoczê³a wspinaczkê. Zgodnie z notatk¹, któr¹ kilka tygodni wczeœniej znalaz³a, próbuj¹c rozwi¹zaÌ tajemnicê amuletu, wszystko mia³o zakoùczyÌ siê w miejscu, w którym siê rozpoczê³o. Amulet móg³ nadal spe³niaÌ swoj¹ rolê tylko wtedy, gdy znajdowa³ siê w podziemiach wydr¹¿onych przez staro¿ytne irlandzkie ludy w górze Carn Eige. Ivy uwa¿a³a, ¿e to lekko przesadzona historia, ale teraz obchodzi³o j¹ tylko ukrycie amuletu. Nie wiedzia³a, czy to przez to, ¿e ju¿ wczeœniej tutaj by³a, czy mo¿e by³a to wina adrenaliny, ale dotarcie na miejsce nie zajê³o jej du¿o czasu. Kiedy znalaz³a siê w tunelu, machnê³a ró¿d¿k¹, ¿eby wyczarowaÌ œwiat³o i najciszej jak umia³a, kierowa³a siê do miejsca, w którym znalaz³a amulet. Liczy³a siê z tym, ¿e mo¿e natkn¹Ì siê na rannego Bena, chocia¿ mia³a ogromn¹ nadziejê, ¿e umar³. Wreszcie dotar³a na miejsce bez przeszkód, jednak cia³a Bena nigdzie nie by³o. Rozejrza³a siê dooko³a, próbuj¹c oœwietliÌ sobie drogê, ale by³o pusto i niemal przeraŸliwie cicho. Postanowi³a nie marnowaÌ czasu i ukry³a amulet w wydr¹¿onym miejscu w skale, zabezpieczaj¹c go jak najlepiej umia³a. £opat¹, któr¹ zostawi³a kilka godzin wczeœniej, zasypa³a otwór i za pomoc¹ czarów uklepa³a wszystko tak, ¿eby kryjówka nie wygl¹da³a na œwie¿o zakopan¹. Amulet, tajemna broù przeciwko zag³adzie, znajdowa³ siê w miejscu stworzonym przez jego wytwórców. Historia zatoczy³a ko³o.

Wracaj¹c, rozgl¹da³a siê uwa¿nie, ale wygl¹da³o na to, ¿e by³a wewn¹trz Carn Eige ca³kiem sama. Adrenalina, która wczeœniej wype³nia³a jej cia³o zaczyna³a ustêpowaÌ zmêczeniu i ogromnemu stresowi. Czy uzdrowicielom uda siê posk³adaÌ jej ojca? Czy znajd¹ antidotum na dolegliwoœci Grace? Do tej pory stara³a siê odpêdzaÌ od siebie te myœli, ale im bli¿ej by³a zakoùczenia sprawy, tym bardziej zaczyna³a siê martwiÌ. Tu¿ przed wyjœciem z tunelu Ivy us³ysza³a szelest. Odwróci³a siê gwa³townie, a œwiat³o jej ró¿d¿ki oœwietli³o ciemnoœÌ wy³aniaj¹c¹ siê z oddali.

- A trzeba byÂło mnie zabiĂŚ – powiedziaÂł Ben, a jego gÂłos byÂł tak lodowaty, Âże Ivy przeszÂły ciarki. – Avada…

- DrĂŞtwota! – krzyknĂŞÂła Ivy, ale zaklĂŞcie odciĂŞÂło ÂświatÂło z jej ró¿dÂżki, wiĂŞc nie byÂła pewna, czy trafiÂła. W oddali rozlegÂł siĂŞ jednak huk roztrzaskiwanych koÂści, a ze Âścian posypaÂły siĂŞ kamienie. W tunelu znowu zapadÂła cisza. – Lumos – szepnĂŞÂła Ivy i zobaczyÂła, Âże kilkanaÂście metrĂłw w g³¹b, pod stertÂą kamieni, ktĂłre zasypaÂły wejÂście do miejsca, w ktĂłrym ukryÂła amulet, nieruchomo leÂżaÂł zakrwawiony Ben.

Podbieg³a do niego jeszcze, odnajduj¹c pod kamieniami po³aman¹ ró¿d¿kê. Musia³ mieÌ drug¹ w zapasie, jego ró¿d¿kê zabra³a kilka godzin wczeœniej zaraz po tym, jak dosta³ kamieniem w g³owê. Zabra³a szcz¹tki tej nowej, sprawdzi³a jeszcze puls na jego szyi i po raz ostatni spojrza³a w martwe oczy cz³owieka, którego do niedawna uwa¿a³a za przyjaciela.

- ObyÂś zgniÂł w piekle – powiedziaÂła na odchodne i na zawsze opuÂściÂła Carn Eige i WyspĂŞ Skye.