W drzwiach staÂł Ben. Ivy w pierwszej chwili myÂślaÂła, Âże pewnie bĂŞdzie chciaÂł przeprosiĂŚ za wczeÂśniej i zacznie roztrzÂąsaĂŚ sprawĂŞ, jak to miaÂł w zwyczaju. Jednak, gdy tylko zobaczyÂła wyraz jego twarzy, wiedziaÂła, Âże staÂło siĂŞ coÂś zÂłego.
- Ben, co jest grane? – wyszeptaÂła, patrzÂąc na niego uwaÂżnie.
- Chyba powinnaÂś pĂłjœÌ ze mnÂą – odpowiedziaÂł nieco zachrypniĂŞtym gÂłosem.
Nie mówi¹c ju¿ ani s³owa, Ivy chwyci³a ró¿d¿kê, która le¿a³a na komodzie przy drzwiach i wysz³a z pokoju. Ben szed³ szybkim krokiem, nawet na ni¹ nie patrz¹c. Mimo ¿e by³o ju¿ ciemno, portrety wokó³ szepta³y miêdzy sob¹, co rusz wskazuj¹c palcem na zdezorientowan¹ Ivy. Nawet nie wiedzia³a, kiedy dotarli pod drzwi z napisem Skrzyd³o szpitalne. Kiedy poczu³a na ramieniu uœcisk d³oni Bena, westchnê³a cicho i wesz³a do pomieszczenia.
Wokó³ ³ó¿ka stojÂącego na koĂącu komnaty, staÂło mnĂłstwo osĂłb: dwĂłch uzdrowicieli ze Âśw. Munga, dyrektor Richards, Trudy Evans – pielĂŞgniarka, ciotka Rose razem z dziadkiem Harrym i Grace. Nagle do Ivy dotarÂło, nad kim wszyscy siĂŞ tak pochylajÂą.
- Tata – wychrypiaÂła w przestrzeĂą i poczuÂła ucisk w klatce. Na jej sÂłowa wszyscy, oprĂłcz uzdrowicieli i Grace, ktĂłrzy mruczeli teraz pod nosem jakieÂś zaklĂŞcia, odwrĂłcili siĂŞ od ³ó¿ka.
Ivy ruszy³a ku nim wolnym krokiem, przytrzymuj¹c siê ramienia Bena. Mia³a wra¿enie, ¿e za chwilê osunie siê na kolana. Ojciec znik³ kilka miesiêcy temu, a ich ostatnia rozmowa zakoùczy³a siê paskudn¹ k³ótni¹, po której Ivy wynios³a siê z domu.
- Co siĂŞ staÂło? – zapytaÂła, podchodzÂąc bliÂżej ³ó¿ka. Ojciec wyglÂądaÂł okropnie; miaÂł pokiereszowanÂą twarz, zakrwawione ubranie i koĂączyny powykrzywiane pod dziwnym kÂątem. – Dlaczego jesteÂście tutaj, a nie w Mungu, co siĂŞ do cholery staÂło?!
- ZnalazÂłam Jamesa niedaleko stacji w Hogsmeade – zaczĂŞÂła cicho Rose. – PrzyszÂłam powiedzieĂŚ tacie, Âże szukaÂłam juÂż wszĂŞdzie, Âże to nie ma sensu, bo James zwyczajnie zwiaÂł i nie chce zostaĂŚ znaleziony. – Ivy znowu zakrĂŞciÂło siĂŞ w gÂłowie. – BaÂłam siĂŞ z nim teleportowaĂŚ przy takich obraÂżeniach…
- Co z nim? – Jeden z uzdrowicieli podniĂłsÂł gÂłowĂŞ i rzuciÂł spojrzenie Grace, ktĂłra nadal staÂła z wyciÂągniĂŞtÂą ró¿dÂżkÂą nad mĂŞÂżczyznÂą i wypowiadaÂła nieznane Ivy formuÂłki zaklĂŞĂŚ.
- WyglÂąda na to, Âże kilka godzin temu stoczyÂł z kimÂś walkĂŞ – zacz¹³, nie widzÂąc reakcji uzdrowicielki. – MusiaÂł spaœÌ w duÂżej wysokoÂści, na co wskazujÂą obraÂżenia koÂści. OprĂłcz tego… Prawdopodobnie przez ostatnie kilka tygodni byÂł torturowany.
Torturowany. Ivy rozp³aka³a siê g³oœno i zaczê³a przepychaÌ siê miêdzy uzdrowicielami, niemal rzucaj¹c siê na ³ó¿ko, w którym le¿a³ jej ojciec.
- Tato, obudÂź siĂŞ… przepraszam, tato… przepraszam… - Wszystkie emocje, ktĂłre tÂłumiÂła w sobie przez ostatnie tygodnie zaczĂŞÂły siĂŞ z niej ulatniaĂŚ; caÂła wÂściekÂłoœÌ na ojca ustÂąpiÂła miejsca strachowi i bezradnoÂści. – Zabrali mi juÂż matkĂŞ, nie mogĂŞ straciĂŚ jeszcze ciebie, nie mogĂŞ, nie mogĂŞ, nie mogĂŞ…
Nagle poczu³a, jak wokó³ jej nadgarstków zacisnê³y siê czyjeœ palce.
- PosÂłuchaj mnie – powiedziaÂła ostro Grace. – Musisz siĂŞ teraz uspokoiĂŚ, bo prĂłbujĂŞ uratowaĂŚ twojemu ojcu Âżycie, a ty mi w tym przeszkadzasz. MUSISZ siĂŞ OPANOWAÆ. Natychmiast, rozumiesz? – Ivy spojrzaÂła nieprzytomnie na ciemnowÂłosÂą kobietĂŞ i skinĂŞÂła nieznacznie gÂłowÂą, nadal oddychajÂąc ciĂŞÂżko.
Dziadek poprowadzi³ j¹ na ³ó¿ko, stoj¹ce nieopodal i usiad³ obok niej, obejmuj¹c mocno. Ivy nagle poczu³a siê bezpiecznie jak nigdy, a ko³atanie serca powoli ustêpowa³o. Marzy³a teraz, ¿eby to wszystko okaza³o siê zwyczajnym koszmarem. Nie mia³a si³y przechodziÌ przez to wszystko po raz kolejny.
Po kilkunastu minutach, ktĂłre zadawaÂły siĂŞ byĂŚ wiecznoÂściÂą, Grace odwrĂłciÂła siĂŞ od poturbowanego mĂŞÂżczyzny i powiedziaÂła:
- WyglÂąda na to, Âże siĂŞ z tego wyliÂże. – Ivy poczuÂła, jak dziadek, ktĂłry nadal jÂą obejmowaÂł, odetchn¹³ g³êboko z ulgÂą. – WolaÂłabym jednak, Âżeby dzisiejszÂą noc spĂŞdziÂł tutaj. Nie informowaÂł pan jeszcze nikogo, dyrektorze?
- MyÂślĂŞ, Âże mogĂŞ zawiadomiĂŚ ministerstwo magii dopiero jutro – odpowiedziaÂł Richards, spoglÂądajÂąc wymownie na Harry’ego.
- Wspaniale – odpowiedziaÂła kobieta. – Stark i Cole wrĂłcÂą do Munga, Âżeby przygotowaĂŚ wszystko na przyjazd pana Pottera, a ja zostanĂŞ tu dzisiaj na noc, Âżeby mieĂŚ wszystko na oku. – Grace zatrzymaÂła na chwilĂŞ spojrzenie na Ivy.
- DÂługo bĂŞdzie nieprzytomny? – zapytaÂła Rose.
- Trudno powiedzieĂŚ – westchnĂŞÂła Grace i odwrĂłciÂła gÂłowĂŞ w stronĂŞ ³ó¿ka, na ktĂłrym leÂżaÂł ojciec Ivy. – DuÂżo przeszedÂł; klÂątwy i upadek narobiÂły mnĂłstwo spustoszenia, wiĂŞc to moÂże potrwaĂŚ tygodnie.
Ivy wsta³a z miejsca i przysunê³a sobie krzes³o pod ³ó¿ko ojca. Zobaczy³a, ¿e niektóre koœci zaczê³y siê zrastaÌ, zapewne pod wp³ywem Szkiele-Wzro.
- CoÂś ty narobiÂł, James… – mrukn¹³ dziadek, opierajÂąc siĂŞ o krzesÂło, na ktĂłrym siedziaÂła Ivy. - Stella na pewno nie chciaÂłaby, ÂżebyÂś naraÂżaÂł Âżycie. – Ivy zamknĂŞÂła oczy, a po policzkach spÂłynĂŞÂły jej Âłzy.

Dochodzi³a trzecia w nocy, a w skrzydle szpitalnym zosta³y ju¿ tylko dwie osoby: Ivy i Grace. Rose zabra³a dziadka z powrotem do domu opieki, a dyrektor Richards wróci³ do swojego gabinetu, ¿eby przygotowaÌ siê na rozmowê z ministerstwem. Ivy siedzia³a na krzeœle, opieraj¹c g³owê na ³ó¿ku taty.
- Chyba powinnaÂś siĂŞ przespaĂŚ – powiedziaÂła Grace, podajÂąc jej kubek z gorÂącÂą herbatÂą. – I tak nic wiĂŞcej juÂż tu nie zdziaÂłasz, ja z nim zostanĂŞ.
- Nie, zostanĂŞ, ty siĂŞ po³ó¿ – mruknĂŞÂła Ivy i przetarÂła zmĂŞczone oczy.
- Dobra, w takim razie chodÂź tutaj – Grace usiadÂła na jednym ze szpitalnych ³ó¿ek, machnĂŞÂła ró¿dÂżkÂą i nagle na jej kolanach pojawiÂły siĂŞ dwie poduszki i koc. – Trudy chyba nie bĂŞdzie miaÂła nic przeciwko.
Ivy uniosÂła brew, spojrzaÂła jeszcze raz na ojca i ruszyÂła w stronĂŞ Grace. Ledwo poÂłoÂżyÂła gÂłowĂŞ na miĂŞkkiej poduszce, a powieki same zaczĂŞÂły jej opadaĂŚ. OdnalazÂła jeszcze zimnÂą dÂłoĂą Grace i powiedziaÂła:
- DziĂŞkujĂŞ, Âże wrĂłciÂłaÂś.