Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14].

Magiczny Âświat od dekad czci tylko jednego czarodzieja, porĂłwnujÂąc jego umiejĂŞtnoÂści i wielkoœÌ z samym Albusem Dumbledore’em. Ten sam Âświat zrobiÂł to, Âżeby odkupiĂŚ swoje winy za wczeÂśniejsze nazywanie Harry’ego Pottera ob³¹kanym zdrajcÂą i kÂłamcÂą, ktĂłry miesiÂącami bezskutecznie prĂłbowaÂł przekonaĂŚ wszystkich, Âże Lord Voldemort powrĂłciÂł. Ministrowie i dziennikarze tak bardzo chcieli wymazaĂŚ ze swoich umys³ów winĂŞ, jakÂą niewÂątpliwie ponoszÂą za ÂśmierĂŚ setek niewinnych osĂłb, Âże przypisali bohaterstwo tylko jednemu, najbardziej poszkodowanemu. Harry Potter zostaÂł przez nich rozpieszczony tak bardzo, Âże sam, przez wiele lat, uwaÂżaÂł siebie za jedynego, prawdziwego wybawcĂŞ Âświata magii. Nigdy jednak nie ratowaÂł Waszych rodzin w pojedynkĂŞ, co na ponad poÂłowĂŞ stulecia zostaÂło zapomniane przez wszystkich – nawet przez samego zainteresowanego.
Je¿eli ktokolwiek z Was, siêga po tê ksi¹¿kê jedynie w celach kolekcjonerskich; bo historia i tak siê powtórzy, mo¿e spokojnie daÌ sobie spokój. To nie bêdzie kolejna biografia Ch³opca, Który Prze¿y³. To pierwsza ksi¹¿ka o kilkunastu Potterach, którzy przyczynili siê do tego, ¿e najbardziej odra¿aj¹cy czarnoksiê¿nik w historii przesta³ wreszcie siaÌ strach w naszych dziadkach i rodzicach.
Punkt widzenia kilkunastu par oczu, dziesiÂątek blizn i zaÂłamaĂą. Czyja perspektywa naprawdĂŞ siĂŞ liczy?
*

Ivy wesz³a do Wielkiej Sali, czuj¹c na sobie spojrzenie dwójki uczniów, którzy zdecydowali zjeœÌ œniadanie o tak wczesnej porze. S³oùce w³aœciwie jeszcze nie wzesz³o, ale Ivy przywyk³a do budzenia siê w œrodku nocy; najczêœciej z powodu koszmarów, które nawiedza³y j¹ po obejrzeniu wspomnieù ze skrzynki. Obrazy w jej g³owie by³y jeszcze gorsze od tych, które musia³a zobaczyÌ, co sprawia³o, ¿e najchêtniej w ogóle nie k³ad³aby siê spaÌ.
Stó³ nauczycielski by³ pusty, za co dziewczyna by³a dozgonnie wdziêczna, bo nie mia³a najmniejszej ochoty na mi³e pogawêdki przy kawie, kiedy godzinê temu w jej œnie œmiercio¿ercy torturowali niewinne dzieciaki. W³aœciwie Ivy nie zdo³a³a obejrzeÌ wszystkich wspomnieù, zostawiaj¹c sobie najgorsze na koniec, chocia¿ ju¿ teraz by³a wykoùczona psychicznie. Do tego Malfoy zacz¹³ ponaglaÌ j¹ w sprawie pierwszych rozdzia³ów, które powinna przys³aÌ do redakcji dwa tygodnie temu.
- Pieprzony wrzĂłd na tyÂłku – mruknĂŞÂła pod nosem, przeÂżuwajÂąc tosta z bekonem. W tej samej chwili poczuÂła, jak coÂś ciÂągnie jÂą za nogawkĂŞ pod stoÂłem. – Co do cholery?! – Ivy spojrzaÂła w dó³, a jej oczom ukazaÂł siĂŞ maÂły, ubrany w bia³¹ szatĂŞ skrzat domowy.
- Panienka ma wiadomoœÌ ze szpitala ÂświĂŞtego Munga – zapiszczaÂł, stajÂąc na bacznoœÌ. – WiadomoœÌ prosto od uzdrowicieli! – Skrzat wyciÂągn¹³ w jej stronĂŞ chudÂą i ÂżylastÂą rĂŞkĂŞ, w ktĂłrej trzymaÂł kawaÂłek pergaminu, po czym ukÂłoniÂł siĂŞ i z cichym pykniĂŞciem rozpÂłyn¹³ siĂŞ w powietrzu.
Blondynka pospiesznie odwinĂŞÂła Âświstek i po chwili otworzyÂła szeroko usta.

TwĂłj tata siĂŞ obudziÂł. Czekamy na ciebie.
G.

Minê³o sporo czasu, odk¹d Ivy ostatni raz by³a w szpitalu; g³ównie przez obowi¹zki zwi¹zane z biografi¹, ale po czêœci dlatego, ¿e nie mog³a patrzeÌ, jak jej ojciec od tygodni nie daje ¿adnych znaków ¿ycia. A teraz wreszcie siê obudzi³. Otworzy³ oczy, byÌ mo¿e wypowiedzia³ ju¿ jakieœ s³owa, a mo¿e za³ama³ siê, widz¹c w jakim stanie jest jego organizm. W koùcu bêdzie mog³a z nim porozmawiaÌ, w koùcu dowie siê prawdy. W koùcu odzyska ojca.

*

Grace odsunê³a kubek z kaw¹ i odsunê³a siê od biurka, próbuj¹c rozprostowaÌ zmêczone koœci. Jej zmiana powinna siê skoùczyÌ godzinê temu, ale musia³a zostaÌ jeszcze trochê ze wzglêdu na Jamesa i Ivy. Poza tym, ten idiota Trevor nie by³by w stanie dopilnowaÌ wszystkiego jak nale¿y. Szczerze mówi¹c, nie mia³a pojêcia jak ten facet w ogóle dosta³ siê na sta¿. Brunetka spojrza³a na wielki zegar wisz¹cy na œcianie i postanowi³a jeszcze raz zrobiÌ krótki obchód; zanim dojdzie do sali Jamesa, Ivy powinna ju¿ byÌ na miejscu. Kiedy wysz³a na korytarz, dopiero po chwili zorientowa³a siê, ¿e jest strasznie ciemno i dziwnie g³ucho. A z pewnoœci¹ zbyt cicho jak na oddzia³, na którym le¿¹ pacjenci o ranach tak g³êbokich i bolesnych, ¿e ich wycie s³ychaÌ pewnie w mugolskiej czêœci Londynu. Zaklêciem zapali³a œwiece przy œcianach i zagl¹da³a kolejno do sal, w których pacjenci wygl¹dali, jakby zapadli w bardzo g³êboki sen.
- ZabijĂŞ tego Trevora – powiedziaÂła wÂściekle i ruszyÂła w g³¹b korytarza do pokoju, ktĂłry zajmowaÂł James Potter.
Kiedy wesz³a do œrodka, z jej ust wydoby³ siê dŸwiêk przera¿enia. £ó¿ko by³o puste, a w sali nie by³o œladu Jamesa.
- ZgubiÂłaÂś coÂś, kochana? – Grace poczuÂła czyjÂś oddech tuÂż przy swoim uchu i podskoczyÂła jak oparzona, zaciskajÂąc mocniej palce na ró¿dÂżce. – RadzĂŞ ci siĂŞ nie ruszaĂŚ.
MĂŞÂżczyzna znalazÂł siĂŞ nagle naprzeciwko kobiety i spojrzaÂł na niÂą, uÂśmiechajÂąc siĂŞ kpiÂąco.
- Widzisz, staruszek zadarÂł z niewÂłaÂściwymi ludÂźmi – zacz¹³, podchodzÂąc do ³ó¿ka i biorÂąc do rÂąk zakrwawione przeÂścieradÂło. – Nie powiem, Âże nie jest twardy, ale niedÂługo to potrwa – dodaÂł, a z jego twarzy nie znikaÂł irytujÂący uÂśmieszek.
- Gdzie jest James? – wychrypiaÂła Grace, starajÂąc siĂŞ wyczuĂŚ odpowiedni moment na rzucenie zaklĂŞcia, albo chociaÂż wezwanie pomocy.
- Widzisz, miejsce, do ktĂłrego go zabraÂłem niekoniecznie jest miejscem jego obecnego pobytu – odparÂł mĂŞÂżczyzna. – Nie ja tutaj pociÂągam za sznurki. Ja tylko, hm, przekazujĂŞ wiadomoœÌ.
Grace bacznie obserwowa³a mê¿czyznê, który spokojnym krokiem spacerowa³ po sali, rozgl¹daj¹c siê dooko³a. Kiedy szybkim ruchem podnios³a ró¿d¿kê, w tym samym momencie przybysz odwróci³ siê, a si³a jego zaklêcia rzuci³a kobiet¹ o œcianê tak mocno, ¿e ta zawy³a z bólu.
- OstrzegaÂłem – powiedziaÂł, wzdychajÂąc cicho. – Wy, kobiety, nigdy nie chcecie sÂłuchaĂŚ dobrych rad… I do czego was to prowadzi?
- Chrz-aĂą siĂŞ – wymamrotaÂła brunetka, le¿¹c nieruchomo na zimnej posadzce.
- PosÂłuchaj mnie, skarbie – zacz¹³ nieznajomy, podchodzÂąc bliÂżej z zaciÂśniĂŞtymi piĂŞÂściami. – PrzekaÂż blondyneczce, Âże nie zobaczy swojego kochanego tatusia, dopĂłki nie speÂłni kilku naszych warunkĂłw. I lepiej bÂądÂź posÂłuszna, bo nie chcĂŞ zostawiĂŚ kolejnej wskazĂłwki w kaÂłuÂży twojej nĂŞdznej krwi, zrozumiano?
- Grace? – Z g³êbi korytarza dobiegÂł ich gÂłos Ivy. MĂŞÂżczyzna jednym machniĂŞciem ró¿dÂżki otworzyÂł okno, rzuciÂł du¿¹, czarnÂą kopertĂŞ na ³ó¿ko i wskoczyÂł na parapet, a kiedy kobieta byÂła juÂż przy drzwiach, znikn¹³.
Brunetka zacisnĂŞÂła mocno zĂŞby, prĂłbujÂąc wytrzymaĂŚ narastajÂący coraz bardziej bĂłl.
- Na merlina, co tu siĂŞ staÂło? – Ivy podbiegÂła do le¿¹cej na podÂłodze kobiety i spojrzaÂła na niÂą przeraÂżona. – MoÂżesz wstaĂŚ?
- Chyba nie d-dam rady – wymamrotaÂła Grace. – Na prawej rĂŞce mam… opaskĂŞ, naciÂśnij czerwony g-guzik.
Kiedy Ivy wykonaÂła polecenie kobiety, w caÂłym szpitalu rozlegÂł siĂŞ alarm i na korytarz zaczĂŞli wbiegaĂŚ uzdrowiciele.
- Gdzie jest tata? Kto ci to zrobiÂł? – zaczĂŞÂła pytaĂŚ blondynka, zanim do sali wbiegÂło dwĂłch mĂŞÂżczyzn, ktĂłrzy natychmiast wyczarowali niewidzialne nosze, na ktĂłre przenieÂśli Grace.
- P-przepraszam – Uzdrowiciele mamrotali nad kobietÂą rozmaite zaklĂŞcia, prĂłbujÂąc powstrzymaĂŚ krwawienie z jamy brzusznej. – Chyba w-wszyscy m-amy kÂłopoty.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.