Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14].

- Panno Potter! – krzykn¹³ wysoki mĂŞÂżczyzna odziany w eleganckÂą, granatowÂą szatĂŞ, kiedy wrota Hogwartu otworzyÂły siĂŞ, by wpuÂściĂŚ Ivy do Âśrodka. – Mam nadziejĂŞ, Âże podró¿ nie byÂła zbyt uci¹¿liwa.
- DzieĂą dobry, profesorze Richards – odparÂła uprzejmie Ivy. – WrĂŞcz przeciwnie, byÂła bardzo przyjemna. – Za wielki plus moÂżna byÂło uznaĂŚ to, Âże banda bachorĂłw nie biegaÂła po caÂłym pociÂągu, a wĂłzek z przysmakami, na ktĂłre wydaÂła majÂątek, staÂł przez te kilka godzin w jej przedziale.
- Pan Jenkins przygotowaÂł juÂż kwaterĂŞ, ale postanowiÂłem osobiÂście pannĂŞ do niej zaprowadziĂŚ. – Ivy uniosÂła brwi, ale postanowiÂła nie dr¹¿yĂŚ tematu, mimo Âże sÂłowa dyrektora brzmiaÂły nieco dziwnie. Richards byÂł chyba najmÂłodszym dyrektorem w historii szkoÂły, nie mĂłgÂł mieĂŚ wiĂŞcej niÂż czterdzieÂści piĂŞĂŚ lat i byĂŚ moÂże dlatego nie od razu wzbudzaÂł zaufanie.

Przechadzanie siĂŞ po pustych korytarzach Hogwartu byÂło nieco dziwne, chociaÂż Ivy nie raz, bĂŞdÂąc jeszcze uczennicÂą, zastanawiaÂła siĂŞ, co dzieje siĂŞ w szkole w czasie wakacji. Teraz okazaÂło siĂŞ, Âże najwyraÂźniej, nie dzieje siĂŞ kompletnie nic.
- Scorpius poprosiÂł mnie bardzo wyraÂźnie o to, aby daĂŚ pannie wolnÂą rĂŞkĂŞ w czasie zbierania materia³ów do ksi¹¿ki – zagadn¹³ po chwili Richards. – Postaram siĂŞ, aby nikt nie zawracaÂł pannie gÂłowy. – MĂŞÂżczyzna byÂł przesadnie uprzejmy i oficjalny, co tylko pog³êbiÂło niechĂŞĂŚ Ivy. W niczym nie przypominaÂł poczciwego profesora Kettledruma, ktĂłry byÂł dyrektorem Hogwartu, kiedy to ona chodziÂła do szkoÂły.

Po kilku minutach krêpuj¹cej ciszy znaleŸli siê w zachodniej wie¿y, niedaleko pokoju wspólnego Ravenclawu. Richards zatrzyma³ siê tak gwa³townie, ¿e Ivy o ma³y w³os na niego nie wpad³a i resztk¹ silnej woli powstrzyma³a siê od zaklêcia pod nosem. Mê¿czyzna wyci¹gn¹³ ró¿d¿kê z kieszeni szaty i mrukn¹³ coœ pod nosem. Nagle w œcianie przed nimi wyros³y mosiê¿ne drzwi, które Richards otworzy³ jednym poci¹gniêciem.
- ProszĂŞ czuĂŚ siĂŞ jak u siebie w domu – powiedziaÂł, uÂśmiechajÂąc siĂŞ szeroko. – Na mnie juÂż pora, w razie potrzeby jestem w swoim gabinecie.
- DziĂŞkujĂŞ – mruknĂŞÂła Ivy i weszÂła do pomieszczenia, w ktĂłrym juÂż znajdowaÂły siĂŞ jej bagaÂże.

Kwatera by³a chyba dwa razy wiêksza od jej mieszkania w Glasgow i na pewno o wiele bardziej czystsza. Ivy powêdrowa³a do szklanych drzwi od tarasu, znajduj¹cych siê naprzeciwko wejœcia i otworzy³a je szybkim ruchem. Doskonale pamiêta³a ten widok z czasów szko³y, kiedy razem z przyjació³mi przesiadywali w pokoju wspólnym Ravenclawu do wczesnych godzin porannych i zachwycali siê przepiêknym krajobrazem Szkocji. Mimo ¿e nie by³o to arcyciekawe zajêcie, to na pewno wra¿eù estetycznych, których dostarcza³o, nie sposób by³o zapomnieÌ.

***

Po dwĂłch godzinach, kiedy uporaÂła siĂŞ juÂż z poukÂładaniem rzeczy w szafie – nigdy nie byÂła dobra z zaklĂŞĂŚ gospodarczych – Ivy poÂłoÂżyÂła siĂŞ na wielkim, drewnianym ³ó¿ku z baldachimem i zamknĂŞÂła oczy. ZaczĂŞÂła myÂśleĂŚ o wszystkich rzeczach i osobach, ktĂłre zostawiÂła za sobÂą, Âżeby przyjechaĂŚ tutaj i napisaĂŚ tĂŞ cholernÂą ksi¹¿kĂŞ. Grace nawet nie odpisaÂła na list, ktĂłry do niej wysÂłaÂła, ojciec znikn¹³ na poczÂątku miesiÂąca i w Âżaden sposĂłb nie mogÂła go znaleŸÌ, no i dziadek… W czasie ich ostatniej rozmowy poczuÂła siĂŞ jak zdrajczyni, jakby sprzedawaÂła wÂłasnÂą rodzinĂŞ Malfoyom i caÂłemu Âświatu. Ale tak naprawdĂŞ nie byÂło juÂż Âżadnej rodziny, wujek Albus przebywaÂł gdzieÂś na pó³nocy Norwegii, zajmujÂąc siĂŞ badaniem kolejnych niewydarzonych zwierzÂąt razem z Lorcanem Scamanderem. Ciotka Lily ruszyÂła na poszukiwania jej ojca, ale w jej listach nie byÂło nic, poza zdawkowymi opisami miejsc, w ktĂłrych akurat siĂŞ znajdowaÂła.

Napisanie tej ksi¹¿ki by³o w³aœciwie jedyn¹ rzecz¹, której mog³a siê teraz poœwiêciÌ. Która tak naprawdê by³a tylko jej i nikt, nawet Malfoy, nie wtr¹ca³ siê w to, jak ta biografia bêdzie tak naprawdê wygl¹daÌ. I gdyby nie to, ¿e potrzebowa³a zaanga¿owania dziadka w ten projekt, by³aby nawet szczêœliwa.
Ivy westchnĂŞÂła cicho i obrĂłciÂła siĂŞ na bok, przytulajÂąc do poduszki. Tak bardzo chciaÂło siĂŞ jej spaĂŚ…

***

Do przybycia uczniów pozosta³y jeszcze dwa dni, ale nauczyciele zaczêli zjawiaÌ siê w szkole ju¿ teraz. Dziêki skrzatom domowym, które pracowa³y na pe³nych obrotach, w zamku zrobi³o siê odrobinê przytulniej ni¿ przez ostatnie kilka dni. Ivy próbowa³a uporaÌ siê ze wstêpem do biografii, co oprócz tego, ¿e spêdza³o jej sen z powiek, nie przynosi³o ¿adnych rezultatów. Postanowi³a odes³aÌ tê ksi¹¿kê w diab³y i iœÌ coœ zjeœÌ, bo ¿o³¹dek ju¿ ca³kiem poskrêca³ siê jej z g³odu. Z³apa³a za klamkê od drzwi wejœciowych i pchnê³a je mocno.
- Auuu! – Z korytarza rozlegÂł siĂŞ wrzask jakiegoÂś mĂŞÂżczyzny, Ivy wyskoczyÂła wiĂŞc z pokoju jak oparzona i zobaczyÂła wysokiego blondyna trzymajÂącego siĂŞ za nos. – Co to do cholery byÂło?!
- Przepra-szam – wymamrotaÂła Ivy, prĂłbujÂąc powstrzymaĂŚ siĂŞ od Âśmiechu. – Nie przypuszczaÂłam, Âże ktoÂś bĂŞdzie tĂŞdy szedÂł.
- JuÂż widzĂŞ, ile dzieciakĂłw ze zÂłamanymi nosami bĂŞdzie musiaÂła przyj¹Ì pielĂŞgniarka – mrukn¹³ mĂŞÂżczyzna i podniĂłsÂł wzrok. – Nie do wiary… Ivy Potter!
Ivy przyjrzaÂła siĂŞ mu uwaÂżniej i nagle uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ promiennie.
- Ben Finnigan, nie moÂże byĂŚ! – powiedziaÂła z radoÂściÂą. – Co ty tutaj robisz?
- UczĂŞ. Ale moÂże opowiem ci o tym, jak naprawisz mi nos i pĂłjdziemy razem coÂś zjeœÌ, co? – odparÂł i wskazaÂł na swojÂą zakrwawionÂą twarz.
We dwĂłjkĂŞ skierowali siĂŞ w stronĂŞ wielkiej sali, a Ben – juÂż z prostym nosem – zacz¹³ opowiadaĂŚ o tym, co dziaÂło siĂŞ z nim przez ostatnie piĂŞĂŚ lat.
- Po szkole nie za bardzo wiedziaÂłem, co ze sobÂą zrobiĂŚ; najpierw prĂłbowaÂłem siÂł w quidditchu, ale nie wyszÂło – W gÂłosie Bena wyraÂźnie byÂło sÂłychaĂŚ zawĂłd, ale Ivy nie chciaÂła przerywaĂŚ opowieÂści. – Ale koniec koĂącĂłw, zawsze byÂłem Âświetny w zaklĂŞciach, wiĂŞc zrobiÂłem kurs nauczycielski, no i jestem.
- Nie jesteÂś trochĂŞ, no wiesz, za mÂłody?
- JeÂśli poznaÂłaÂś Richardsa, to wiesz, Âże kadra nieco siĂŞ odmÂłodziÂła – zaÂśmiaÂł siĂŞ blondyn i odsun¹³ krzesÂło dla Ivy, kiedy dotarli do stoÂłu nauczycielskiego. – A ty? Co ciebie tutaj sprowadza, podobno robisz karierĂŞ!
- Mam teraz pewien projekt, ale wybacz, nie mogĂŞ o tym na razie mĂłwiĂŚ – powiedziaÂła dziewczyna i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ przepraszajÂąco. – Przez jakiÂś czas tutaj zostanĂŞ, chociaÂż nie wiem jeszcze, na jak dÂługo.
Ben pokiwa³ g³ow¹ ze zrozumieniem i nagle zamyœli³ siê g³êboko, po czym znowu spojrza³ na Ivy.
- SÂłyszaÂłem o twojej mamie – zacz¹³ niepewnie. – Strasznie mi przykro, te ataki byÂły potworne. Ojca Todda Goldsteina teÂż dopadli…
- DziĂŞki, Ben – mruknĂŞÂła Ivy i zajĂŞÂła siĂŞ nakÂładaniem porcji frytek na pó³misek. NaprawdĂŞ nie byÂła w nastroju do rozmowy o bydlakach, ktĂłrym tak bardzo brakowaÂło Voldemorta, Âże postanowili stworzyĂŚ wÂłasnÂą szajkĂŞ, dziaÂłajÂąc rĂłwnie brutalnie, co ich idol. – Wiesz co, chyba zjem u siebie. Na pewno jeszcze siĂŞ spotkamy, a ja mam naprawdĂŞ mnĂłstwo pracy – dodaÂła i zostawiÂła zawstydzonego kolegĂŞ przy pustym stole.

Dotar³a do swojej kwatery z trudem powstrzymuj¹c siê od p³aczu. Postawi³a pó³misek z jedzeniem na nocnej szafce obok ³ó¿ka i ju¿ chcia³a siê zakopaÌ w pachn¹cej poœcieli, kiedy us³ysza³a uporczywe stukanie. Rozejrza³a siê po pomieszczeniu i po chwili ujrza³a, ¿e na parapecie za szyb¹ tarasu siedzi brunatna sowa. Otworzy³a drzwi balkonowe i zdjê³a dwa listy przywi¹zane do nó¿ki sówki, wrzucaj¹c do woreczka przywi¹zanego na jej szyi kilka knutów. Odpieczêtowa³a pierwsz¹ kopertê, w której znajdowa³a siê krótka notka.

Kochana Ivy,
MiaÂłaÂś racjĂŞ, co do biografii – jestem to komuÂś winien. Zrobimy to razem, ale obawiam siĂŞ, Âże bĂŞdziesz musiaÂła odwiedzaĂŚ starego dziadka, nie powinienem siĂŞ chyba pokazywaĂŚ w Hogwarcie.
UÂściski
Dziadek Harry.

Ivy od razu poczuÂła siĂŞ lepiej, wiedzÂąc, Âże dziadek nie jest na niÂą zÂły. To chyba wÂłaÂśnie brak jego aprobaty blokowaÂł jÂą przez kilka ostatnich dni. WypuÂściÂła z ulgÂą powietrze i odpieczĂŞtowaÂła drugi list.

CzeœÌ,
Doskonale wiesz, Âże nienawidzĂŞ pisaĂŚ listĂłw i nie umiem tego robiĂŚ, ale rozumiem, Âże prĂŞdzej Voldemort wstanie z Âżywych, niÂż twoja mugolska komĂłrka zadziaÂła w Hogwarcie. W kaÂżdym razie, chyba musimy pogadaĂŚ. Drugiego wrzeÂśnia bĂŞdĂŞ w Hogsmeade, Âżeby odwiedziĂŚ Twojego dziadka – tak, napisaÂł do mnie z wyrzutem, Âże ostatnio nie przyszÂłam z TobÂą – takÂże wtedy mogÂłabyÂś przywlec swĂłj tyÂłek do Trzech MioteÂł. BĂŞdĂŞ tam w granicach 17, moÂże 17:30.
Do zobaczenia,
Grace.

Ivy uœmiechnê³a siê pod nosem i opad³a na ³ó¿ko, œciskaj¹c listy w d³oni.
- MoÂże pobyt tutaj wcale nie bĂŞdzie taki tragiczny – powiedziaÂła do siebie i w momencie, kiedy zamknĂŞÂła oczy, rozlegÂło siĂŞ pukanie do drzwi.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.