Ivy nie mog³a uwierzyÌ w³asnym oczom. Najchêtniej usiad³aby na pod³odze i zaczê³a p³akaÌ. Ben zwia³ ze wszystkim. Zupe³nie nie rozumia³a dlaczego. A mo¿e raczej nie chcia³a rozumieÌ. Wydawa³o jej siê zupe³nie nieprawdopodobne, ¿e Ben móg³ mieÌ coœ wspólnego z porwaniem jej ojca i ca³¹ spraw¹ z amuletem. Jednak teraz, gdy zaczê³a o tym myœleÌ, dotar³o do niej, ¿e za ka¿dym razem, kiedy coœ siê dzia³o, to w³aœnie on by³ pierwszy na miejscu zdarzenia. Zawsze by³ pod rêk¹, ¿eby podnieœÌ j¹ na duchu albo, ¿eby pomóc rozwik³aÌ jakiœ problem. Uda³o mu siê wzbudziÌ w niej zaufanie. Musia³a przyznaÌ, ¿e œwietnie to rozegra³.

W momencie, kiedy dotar³o do niej, ¿e wszystko by³o podstêpem, poczu³a zastrzyk energii. Poklepa³a siê po boku. Ró¿d¿ka by³a wsuniêta za pasek spodni. Zarzuci³a kurtkê na ramiona, chwyci³a za plecak i wybieg³a z pokoju hotelowego.

Ben moÂże i wiedziaÂł, gdzie i czego ma szukaĂŚ. Ale ona teÂż wiedziaÂła. I miaÂła nad nim tĂŞ przewagĂŞ, Âże widziaÂła tĂŞ drogĂŞ na wÂłasne oczy we wspomnieniu swojej babki. Ben nie. A przynajmniej miaÂła takÂą nadziejĂŞ.

Ben aportowaÂł siĂŞ na kamienistej ÂścieÂżce poÂśrĂłd wysokiej, wÂściekle zielonej trawy. RozejrzaÂł siĂŞ dookoÂła i dostrzegÂł, Âże kawaÂłek dalej stoi drewniany drogowskaz. RuszyÂł w jego stronĂŞ i juÂż po chwili byÂł w stanie odczytaĂŚ, wymalowanÂą czerwonÂą farbÂą, nazwĂŞ Carn Eige 1 mila.

ZdawaÂł sobie sprawĂŞ, Âże Ivy prawdopodobnie zaraz znajdzie siĂŞ tuÂż za nim, a jedna mila, to byÂł kawaÂł drogi. PostanowiÂł zaryzykowaĂŚ i sprĂłbowaĂŚ teleportowaĂŚ siĂŞ nieco bliÂżej. UdaÂło mu siĂŞ pojawiĂŚ jakieÂś sto metrĂłw od miejsca, w ktĂłrym staÂł drogowskaz.

Nie trac¹c wiêcej czasu, wyj¹³ z plecaka mapê i ruszy³ przed siebie. By³ pewien, ¿e znajduje siê u podnó¿a góry, ale jej szczyt by³ ukryty za mg³¹, wiêc nie wiedzia³, jak wysoko bêdzie musia³ siê wspinaÌ. Do tego Ivy i Grace mówi³y coœ o jaskini, w której ukryty by³ amulet.

Szed³ szybkim krokiem, co jakiœ czas ogl¹daj¹c siê za siebie. Po Ivy nie by³o ani œladu i zaczyna³o go to powoli niepokoiÌ. Od momentu, w którym znikn¹³ minê³o ju¿ sporo czasu, wiêc na pewno siê zorientowa³a. Co prawda dla zmy³ki powiedzia³ jej, ¿e zupe³nie inna trasa bêdzie najszybsza, ale widzia³, ¿e wcale go nie s³ucha³a. O wiele bardziej przejê³a siê tym, ¿e Grace postanowi³a wystawiÌ j¹ do wiatru.
Prawda byÂła taka, Âże wersja, ktĂłrÂą jÂą poczĂŞstowaÂł byÂła o wiele bardziej miÂłosierna od rzeczywistoÂści. JeÂżeli siĂŞ nie myliÂł, to Grace, o ile w ogĂłle jeszcze ÂżyÂła, z pewnoÂściÂą cierpiaÂła na tyle mocno, Âże nie byÂła w stanie wezwaĂŚ pomocy. Eliksir miaÂł zostawiĂŚ dla samej Ivy, ale skoro nadarzyÂła siĂŞ okazja… MiaÂł tylko nadziejĂŞ, Âże zadziaÂłaÂł.

Zbocze robi³o siê coraz bardziej strome. Ben z³apa³ nawet lekk¹ zadyszkê, ale jeszcze przyspieszy³ kroku. Nie minê³o kilka minut, a znikn¹³ za wisz¹cymi nisko chmurami. Zrobi³o siê naprawdê zimno i niewiele by³o widaÌ. W tym punkcie mapa by³a ju¿ bezu¿yteczna, wiêc wyrzuci³ j¹ przez ramiê. Wspi¹³ siê wy¿ej i rozejrza³. Po prawej stronie rozci¹ga³a siê b³otnista œcie¿ka, po prawej zaœ znajdowa³y siê tylko niewielkie ska³y. Ben postanowi³ iœÌ w ich stronê w nadziei, ¿e za nimi ukryta jest grota.
Nie myliÂł siĂŞ. W Âśrodku byÂło przeraÂźliwie zimno i ciemno.

- Lumos– szepn¹³, wyciÂągajÂąc przed siebie ró¿dÂżkĂŞ.
Szed³ jedyn¹ drog¹, jaka prowadzi³a w g³¹b góry, staraj¹c siê ostro¿nie stawiaÌ kolejne kroki. W oddali s³ychaÌ by³o krople wody uderzaj¹ce o mokre pod³o¿e, poza tym panowa³a kompletna cisza.

Ben by³ coraz bardziej podekscytowany. Amulet by³ ju¿ na wyci¹gniêcie rêki. Wystarczy³o go st¹d wynieœÌ i zanieœÌ prosto do szefa. Nawet nie by³ w stanie sobie wyobraziÌ, jak wielka nagroda czeka go za ukoùczenie tej misji. Awansuje w szeregach organizacji i w koùcu bêdzie mia³ w³asnych ludzi, którzy bêd¹ podlegali tylko jemu. Nigdy wiêcej nie bêdzie musia³ ryzykowaÌ ¿ycia, udawaÌ, ani przeszukiwaÌ takich miejsc jak to. Ktoœ bêdzie robi³ to dla niego, a on bêdzie wielki. Wielki.
Droga zaczê³a siê zwê¿aÌ, a¿ w koùcu ca³kowicie siê skoùczy³a. Ben stan¹³ przed mokr¹ œcian¹ i oœwietli³ j¹ dok³adnie ró¿d¿k¹. Przebiega³ palcami milimetr po milimetrze, a kiedy wyczu³ spore wg³êbienie, zrobi³ jeszcze krok do przodu i wtedy poczu³, ¿e w coœ wdepn¹³. Zni¿y³ promieù œwiat³a i zobaczy³, ¿e jego prawy but tkwi w kupce ziemi.

- Szukasz czegoÂś? – usÂłyszaÂł damski gÂłos za swoimi plecami, ale zanim zd¹¿yÂł siĂŞ odwrĂłciĂŚ i rzuciĂŚ zaklĂŞcie, coÂś twardego uderzyÂło go w czaszkĂŞ. UsÂłyszaÂł tylko chrupniĂŞcie i poczuÂł potworny bĂłl z tyÂłu gÂłowy, po czym run¹³ twarzÂą w mokrÂą ziemiĂŞ.

Ivy ostro¿nie schyli³a siê po ró¿d¿kê Bena, która sturla³a siê pod jej nogi. Kopnê³a go mocno, ¿eby sprawdziÌ, czy na pewno jest nieprzytomny, ale cia³o tylko podskoczy³o bezw³adnie.
Szybkimi ruchami ró¿d¿ki przeciê³a paski plecaka i przycisnê³a go sobie do boku.

- Petrificus Totalus – powiedziaÂła, celujÂąc w Bena i puÂściÂła siĂŞ biegiem w stronĂŞ wyjÂścia. Amulet podskakiwaÂł w kieszeni jej kurtki, kiedy wybiegaÂła na zewnÂątrz.

Chmury wisia³y ju¿ naprawdê nisko. Zbiega³a na dó³ jak najszybciej potrafi³a, staraj¹c siê przy okazji nie przewróciÌ. Kiedy wreszcie uda³o jej siê wydostaÌ z wszechogarniaj¹cej mg³y, w oddali zobaczy³a dwie, maleùkie postaci, które powoli wspina³y siê na górê. Zdawa³o jej siê, ¿e widzi siw¹ czuprynê dziadka.

- HEJ! – ryknĂŞÂła, ile siÂł w pÂłucach i biegÂła tak szybko, Âże kaÂżde zaczerpniĂŞcie powietrza kosztowaÂło jÂą ukÂłucie w klatce piersiowej.

Postaci stawaÂły siĂŞ coraz wiĂŞksze i juÂż byÂła pewna, Âże kilkaset metrĂłw niÂżej drepcÂą ku niej dziadek i Grace. Grace w pewnym momencie zatrzymaÂła siĂŞ i machnĂŞÂła rĂŞkÂą. Dziadek obejrzaÂł siĂŞ i przyspieszyÂł, na tyle, na ile to byÂło moÂżliwe w jego wieku. Ivy nie przestawaÂła biec, chociaÂż powoli opadaÂła z siÂł. KilkanaÂście metrĂłw przed dziadkiem, potknĂŞÂła siĂŞ i sturlaÂła po trawie, zatrzymujÂąc tuÂż obok niego.

- Dziecko… Nic ci nie jest? – zapytaÂł dziadek, podajÂąc jej rĂŞkĂŞ. – Masz amulet? – dodaÂł zaraz, nie czekajÂąc na odpowiedÂź.

- M-am – wysapaÂła Ivy. – Musimy uciekaĂŚ. UnieruchomiÂłam… Bena… Ale nie wiem, na jak dÂługo… i… czy… dziaÂłaÂł sam…

Grace sta³a na œcie¿ce, wspieraj¹c siê na drewnianym kiju. Nogê mia³a obwi¹zan¹ jak¹œ brudn¹ szmat¹, która zaczyna³a przesi¹kaÌ krwi¹. Twarz mia³a blad¹ i wykrzywion¹ z bólu.

- BoÂże, co ci siĂŞ staÂło? – Ivy podbiegÂła do niej i chwyciÂła jÂą za ramiona.

- Chyba raczej kto – wychrypiaÂła Grace, prĂłbujÂąc siĂŞ uÂśmiechn¹Ì.

Ivy nagle poÂżaÂłowaÂła, Âże nie przywaliÂła Benowi mocniej.

- Musimy siĂŞ stÂąd zmywaĂŚ jak najszybciej – powiedziaÂła stanowczo. – Zaraz powinniÂśmy dotrzeĂŚ do punktu, z ktĂłrego moÂżna siĂŞ teleportowaĂŚ. – Dasz radĂŞ przejœÌ jeszcze kawaÂłek? – zwrĂłciÂła siĂŞ do Grace, ktĂłra pokiwaÂła gÂłowÂą.

- Strasznie boli mnie w klatce, nie wiem co siĂŞ dzieje – mruknĂŞÂła. – Ale tak, chodÂźmy.

Ivy poda³a dziadkowi plecak Bena, a sama zarzuci³a sobie ramiê Grace na szyjê i ca³¹ trójk¹ zaczêli schodziÌ na dó³.

Kiedy znajdowali siê mo¿e dwieœcie metrów od drogowskazu, przed nimi, na zupe³nie pustym wzgórzu, zaczê³y pojawiaÌ siê zakapturzone postacie w czarnych szatach. Ivy odwróci³a siê przez ramiê. Jaskinia by³a zbyt daleko, ¿eby zd¹¿yli siê w niej zabarykadowaÌ. Nie mieli dok¹d uciec.

- Poddajcie siĂŞ – przemĂłwiÂła donoÂśnie jedna z postaci. – Nas bĂŞdzie coraz wiĂŞcej, a wy jesteÂście ranni. Nie macie Âżadnych szans.

Ivy spojrzaÂła na dziadka.

- Nie ma mowy – powiedziaÂł stanowczo i wyciÂągn¹³ ró¿dÂżkĂŞ przed siebie.

- Starcze… - zaÂśmiaÂła siĂŞ inna z postaci. – JeÂżeli chcesz zobaczyĂŚ swojego syna Âżywego, radzĂŞ ci to odÂłoÂżyĂŚ. No chyba, Âże jest ci wszystko jedno…

- Nie! – krzykn¹³ Harry.

Nagle ró¿d¿ki wylecia³y im z r¹k i z³apa³ je zakapturzony mê¿czyzna stoj¹cy najbli¿ej nich.

- SchodÂźcie. Tylko Âżadnych gwaÂłtownych ruchĂłw.

PosÂłusznie wypeÂłnili jego polecenie. Kilkoro intruzĂłw szÂło w ich kierunku, zapewne po to, Âżeby odprowadziĂŚ ich do strefy teleportacji. Na Ivy spadÂło zmĂŞczenie tak potworne, Âże myÂślaÂła, Âże siĂŞ przewrĂłci. Nie puszczaÂła jednak Grace, ktĂłra z kaÂżdym krokiem sÂłabÂła coraz bardziej. Dziadek szedÂł obok z zaciÂśniĂŞtymi piĂŞÂściami, a kiedy przybysze zacisnĂŞli na nich w koĂącu swoje Âżelazne uÂściski, prĂłbowaÂł siĂŞ im wyrwaĂŚ.

- UspokĂłj siĂŞ, dziadku, bo jak nie, to sam ci pomogĂŞ – warknĂŞÂła postaĂŚ.

Po kilku metrach, ktoÂś krzykn¹³ „juÂż!”, a Ivy zanim poczuÂła szarpniĂŞcie w okolicy pĂŞpka, zobaczyÂła tylko, Âże nagle wokó³ nich pojawiÂło siĂŞ wiĂŞcej osĂłb, tym razem w szatach ministerstwa.
Kiedy mrugnĂŞÂła po raz kolejny, leÂżaÂła juÂż w wysokiej trawie, a za niÂą gÂłoÂśno szumiaÂł ocean.