Grace jêknê³a i powoli otworzy³a oczy. Ból by³ tak silny, ¿e w pierwszej chwili trudno by³o go zlokalizowaÌ. Nie bez trudu wspar³a siê na ³okciach i zobaczy³a, ¿e le¿y w ka³u¿y krwi s¹cz¹cej siê z jej uda. Oderwa³a rêkê od pod³ogi i poklepa³a siê po kieszeniach, ale nie wyczu³a w nich ró¿d¿ki. Czuj¹c narastaj¹c¹ panikê, rozejrza³a siê po ciemnym pomieszczeniu, ale nigdzie nie mog³a dostrzec drewnianego patyka.

- Mam przerÂąbane – jĂŞknĂŞÂła do siebie i podciÂągnĂŞÂła siĂŞ do pozycji siedzÂącej.

W miejscu, gdzie Ben niemal rozszarpaÂł jej udo, widniaÂła paskudna dziura, z ktĂłrej ciekÂła krew. Grace, niewiele myÂślÂąc, zÂłapaÂła za rozerwany materiaÂł spodni i pociÂągnĂŞÂła z caÂłej siÂły. DÂźwiĂŞk rozprutego materiaÂłu zostaÂł zagÂłuszony przez jej krzyk. SkĂłra nad ranÂą zaczynaÂła juÂż sinieĂŚ. Grace uciskajÂąc dziurĂŞ w nodze rozejrzaÂła siĂŞ raz jeszcze po pomieszczeniu, tym razem w poszukiwaniu kawaÂłka materiaÂłu, ktĂłrym mogÂłaby zatamowaĂŚ krwawienie. W pokoju nie byÂło jednak nawet obrusa. ÂŚciÂągnĂŞÂła wiĂŞc przez szyjĂŞ szary t-shirt i zrobiÂła sobie prowizorycznÂą opaskĂŞ uciskowÂą. Na razie musiaÂło wystarczyĂŚ.

Podnosz¹c siê, wrzasnê³a z bólu. Nadal nikt jej nie s³ysza³, bo rzucone przez Bena Muffliato nie przesta³o dzia³aÌ. Do Grace dotar³o, ¿e Ben wci¹¿ móg³ byÌ w budynku; byÌ mo¿e w³aœnie teraz rozprawia³ siê ze œpi¹cym na piêtrze Harrym Potterem, a ona by³a tutaj ranna i nieuzbrojona.

RuszyÂła w stronĂŞ schodĂłw, zastanawiajÂąc siĂŞ, jakim cudem wejdzie na gĂłrĂŞ. TuÂż obok o ÂścianĂŞ oparta byÂła miotÂła. Grace chwyciÂła jÂą i z caÂłej siÂły uderzyÂła o porĂŞcz, ÂłamiÂąc kij na pó³. ByÂła to marna broĂą, ale dodaÂła jej trochĂŞ pewnoÂści siebie. Powoli wspinaÂła siĂŞ do gĂłry, trzymajÂąc siĂŞ kurczowo drewnianej porĂŞczy. Na korytarzu byÂło ciemno i cicho. W niewielkim pokoju przy schodach drzemali pielĂŞgniarze, chociaÂż Grace nie byÂła caÂłkowicie pewna, czy sÂą Âżywi. Wszystkie pozostaÂłe pomieszczenia byÂły zamkniĂŞte. Tylko w jednym z nich, w przerwie miĂŞdzy drzwiami a podÂłogÂą widaĂŚ byÂło zapalone ÂświatÂło. ByÂł to pokĂłj Harry’ego Pottera.

Grace skierowa³a przed siebie ostry koniec kija i powoli podesz³a pod drzwi. Ze œrodka dobiega³y jakieœ dŸwiêki, co oznacza³o, ¿e Muffliato rzucone by³o tylko na parterze. Wziê³a g³êboki wdech i zacisnê³a mocniej palce na kiju.

- Panie Potter? – powiedziaÂła cicho i ostroÂżnie nacisnĂŞÂła na klamkĂŞ. Serce tÂłukÂło jej siĂŞ w piersi ze strachu. Drzwi byÂły zamkniĂŞte. Ale po drugiej stronie daÂło usÂłyszeĂŚ siĂŞ stukanie o podÂłogĂŞ. Grace mocniej szarpnĂŞÂła za klamkĂŞ, ale to nic nie daÂło.
Za drzwiami rozlegÂł siĂŞ Âłoskot, jakby coÂś ciĂŞÂżkiego upadÂło na podÂłogĂŞ.

Grace wyda³a z siebie zduszony okrzyk. Ben musia³ uwiêziÌ pana Pottera, zakneblowaÌ go albo Merlin wie co jeszcze. Po raz kolejny w ci¹gu ostatnich kilkunastu minut poczu³a, ¿e wzbiera w niej panika. Sta³a przed pokojem, w którym uwiêziono Harry'ego Pottera, pozbawiona ró¿d¿ki i z paskudn¹ ran¹, która niemal uniemo¿liwia³a poruszanie siê.

- Nie mam ró¿dÂżki, ale zaraz coÂś wymyÂślĂŞ! – krzyknĂŞÂła ÂłamiÂącym siĂŞ gÂłosem.

Ci¹gn¹c za sob¹ chor¹ nogê podesz³a pod pokój pielêgniarzy. Wesz³a do œrodka i przekona³a siê, ¿e mê¿czyŸni naprawdê œpi¹. Ben musia³ ich jednak nieco wspomóc, skoro nie s³yszeli nic, co dzia³o siê na piêtrze. Podobnie musia³o byÌ z pensjonariuszami. Podesz³a do najwiêkszego z mê¿czyzn i potrz¹snê³a nim mocno, ale tylko coœ mrukn¹³. Wypuœci³a wiêc powietrze i z ca³ej si³y trzasnê³a go w twarz.

- Co jest, do cholery! – wrzasn¹³ i z przeraÂżeniem pomieszanym z dezorientacjÂą spojrzaÂł na stojÂącÂą nad nim kobietĂŞ.

- ChodÂź ze mnÂą, szybko – powiedziaÂła ostro Grace. – Pan Potter jest w niebezpieczeĂąstwie.

Na mĂŞÂżczyznĂŞ podziaÂłaÂły prawdopodobnie ostatnie sÂłowa, bo zerwaÂł siĂŞ z miejsca i ruszyÂł za Grace.

- WeÂź ze sobÂą klucze! – krzyknĂŞÂła jeszcze i kuÂśtykajÂąc wrĂłciÂła pod pokĂłj Pottera.

Pielêgniarz po chwili nerwowych poszukiwaù znalaz³ odpowiedni klucz i wcisn¹³ go do zamka. Na pró¿no.
- Nie dziaÂła – jĂŞkn¹³.

Grace teÂż jĂŞknĂŞÂła.

- WywaÂżaj – zakomenderowaÂła. – No juÂż, na co czekasz – warknĂŞÂła zdenerwowana, kiedy mĂŞÂżczyzna spojrzaÂł na niÂą z dezaprobatÂą.

W koùcu, po kilku mocnych uderzeniach drzwi runê³y z hukiem na pod³ogê, ods³aniaj¹c przed nimi okropny widok. Ca³y pokój wygl¹da³, jakby przeszed³ przez niego huragan; materac wywalono z ³ó¿ka, szuflady szafek nocnych wisia³y ¿a³oœnie, a z szafy wyrwano drzwiczki i ca³¹ jej zawartoœÌ wysypano na pod³ogê. Po œrodku tego ba³aganu, przywi¹zany do krzes³a, z ustami zaklejonymi niewidzialn¹ taœm¹, le¿a³ siwow³osy Harry Potter.

Pielêgniarz zacz¹³ rozwi¹zywaÌ sznury oplataj¹ce staruszka i po chwili pomóg³ mu wstaÌ. Potter nadal jednak nie móg³ siê odezwaÌ i Grace wiedzia³a, ¿e ¿adne mugolskie sposoby nie zlikwiduj¹ niewidzialnego knebla. Mê¿czyzna zacz¹³ jednak wskazywaÌ palcem pod ³ó¿ko i sam siê pod nie schyli³. Grace posz³a w jego œlady, powstrzymuj¹c siê od zawycia z bólu.
Wœród mnóstwa rzeczy, które znajdowa³y siê na pod³odze, odnaleŸli w koùcu ró¿d¿kê. Zanim Grace uda³o siê podnieœÌ, Harry Potter znowu móg³ mówiÌ.

- Nic panu nie jest? – zapytaÂła Grace. CzuÂła, Âże jest bliska pÂłaczu.

- Nie, nie – zapewniÂł energicznie Harry Potter. – Bardzo siĂŞ cieszĂŞ, Âże nie udaÂło mu siĂŞ z tobÂą skoĂączyĂŚ, jak mnie zapewniaÂł – dodaÂł, ÂściskajÂąc jej rĂŞkĂŞ.

Grace kompletnie siĂŞ rozkleiÂła.

-P-powiedziaÂłam mu w-wszystko… - zawyÂła. – W-wszystko co udaÂło nam siĂŞ od-kryĂŚ z Ivy… Pewnie juÂż jÂą znala-azÂł… MyÂślaÂłam, Âże… Âże jest po naszej stro-onie…

- JuÂż doœÌ – powiedziaÂł stanowczo staruszek. – Wiesz, gdzie ona teraz moÂże byĂŚ? – zapytaÂł, chwytajÂąc jÂą za ramiona, a Grace pokiwaÂła twierdzÂąco gÂłowÂą. – To natychmiast siĂŞ tam teleportujemy, a póŸniej mi wszystko opowiesz.

Grace znów pokiwa³a g³ow¹ i wytar³a nos. Harry odwróci³ siê do pielêgniarza i uœmiechn¹³ lekko.

- DziĂŞkujĂŞ ci, Sid – powiedziaÂł. – A teraz muszĂŞ ciĂŞ prosiĂŚ o kolejnÂą przysÂługĂŞ. Wiem, Âże to wszystko wydaje siĂŞ dziwne, ale obiecaj mi, Âże zrobisz to, o co ciĂŞ poproszĂŞ.

Sid spojrza³ niepewnie na Grace, a póŸniej z powrotem na staruszka, którym przez kilka ostatnich miesiêcy siê opiekowa³.

- T-tak, panie Potter – wychrypiaÂł.

- Dobrze – odparÂł Harry. – PĂłjdziesz teraz do baru pod Trzema MiotÂłami i bĂŞdziesz waliÂł w drzwi tak dÂługo, aÂż zejdzie do ciebie Kai. Powiesz mu, Âże ma zawiadomiĂŚ pana Weasleya o tym, Âże moja wnuczka jest w niebezpieczeĂąstwie i Âże ma wysÂłaĂŚ posiÂłki…

- Na wyspĂŞ Skye – wtrÂąciÂła Grace. – W okolicĂŞ szczytu Carn Eige.

- DokÂładnie – rzekÂł Potter. – Pan Hugo Weasley ma wysÂłaĂŚ posiÂłki na wyspĂŞ Skye, w okolicĂŞ szczytu Carn Eige. ZapamiĂŞtaÂłeÂś?

- Tak. Skye, Carn Eige, pan Hugo Weasley.

- Œwietnie. A póŸniej opowiedz Kaiowi o wszystkim, co tu zobaczy³eœ, ³¹cznie z tym, co nast¹pi za moment. Bêdzie wiedzia³ co zrobiÌ. Ruszaj od razu, kiedy znikniemy, rozumiesz?

PielĂŞgniarz Sid pokiwaÂł niepewnie gÂłowÂą. Grace uwaÂżaÂła, Âże powierzanie takiego zadania mugolowi nie jest szczegĂłlnie odpowiedzialne, ale nie mieli teraz innego wyjÂścia.

- Ruszajmy – powiedziaÂł Potter i zÂłapaÂł Grace za ramiĂŞ.

RozlegÂło siĂŞ gÂłoÂśne trzaÂśniĂŞcie i w zdemolowanym pokoju zostaÂł tylko zszokowany Sid.

Ivy i Ben siedzieli na pod³odze przy stoliku, na którym roz³o¿ona by³a mapa wyspy Skye. Ivy próbowa³a znaleŸÌ najkrótsz¹ drogê na szczyt, t³umacz¹c Benowi chaotycznie swój plan. Tym samym próbowa³a zag³uszyÌ to, co powiedzia³ jej, kiedy przyby³. O tym, ¿e Grace siê podda³a i zostawi³a j¹ sam¹. O tym, co powiedzia³a o niej i ca³ej jej rodzinie. Ivy poczu³a nawet wyrzuty sumienia, ¿e wczeœniej nie docenia³a Bena i jego pomocy. Koniec koùców, to w³aœnie on by³ z ni¹ teraz tutaj, gotów ryzykowaÌ ¿ycie dla niej i jej ojca. On, nie Grace.

- MyÂślĂŞ, Âże powinniÂśmy iœÌ tĂŞdy – powiedziaÂł, przerywajÂąc jej rozmyÂślania. – To nie jest oficjalny szlak i trzeba bĂŞdzie przedostaĂŚ siĂŞ przez prywatne ziemie, ale nikt ich przez caÂły czas nie pilnuje. Poza tym – dodaÂł – w razie co, moÂżemy mugolom zmodyfikowaĂŚ pamiĂŞĂŚ.

Ivy zgodziÂła siĂŞ z nim i podniosÂła z miejsca.

- Zapakuj mapĂŞ i ca³¹ resztĂŞ do plecaka – poleciÂła. – PĂłjdĂŞ jeszcze do Âłazienki i moÂżemy ruszaĂŚ.

- Jasne – odparÂł i siĂŞgn¹³ po plecak.

Ivy zamknê³a za sob¹ drzwi i obla³a twarz zimn¹ wod¹. By³a zmêczona, s³aba i nie mog³a uwierzyÌ w to, co zrobi³a Grace. Nie by³a pewna, czy bêdzie w stanie podj¹Ì w³aœciw¹ decyzjê, kiedy ju¿ zdobêdzie amulet. Musia³a poœwiêciÌ rodzinê dla ca³ego œwiata czarodziejów. I byÌ mo¿e dla kogoœ decyzja by³a oczywista, ale nie dla niej.

- Dobra, idzie… - rzuciÂła, wchodzÂąc z powrotem do pokoju, ale gÂłos jej zamarÂł, kiedy zobaczyÂła, Âże Ben znikn¹³. Podobnie jak mapa i wszystkie dowody, ktĂłre przeciwko urzĂŞdnikom ministerstwa zebraÂła jej matka. Na stoliku zostaÂł jedynie kawaÂłek pergaminu, na ktĂłrym widniaÂło tylko jedno sÂłowo.

Powodzenia.