Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14].

Z ka¿d¹ minut¹ czu³ siê coraz bardziej zdenerwowany. Nigdy nie umia³ zbyt dobrze maskowaÌ swoich emocji, a te, które odczuwa³ teraz, by³y wyj¹tkowo silne. Doskonale wiedzia³, ¿e je¿eli zawiedzie, prawdopodobnie skróc¹ go o g³owê. W jego rêkach le¿a³o teraz rozwi¹zanie ca³ej sprawy i doprowadzenie Ivy do Wodza. Jeœli wykona zadanie, przyjm¹ go w szeregi stowarzyszenia i wtedy, wreszcie, bêdzie móg³ uczestniczyÌ w podejmowaniu decyzji. Stanie siê wielki. Wszystko by³o na dobrej drodze, dopóki nie pojawi³a siê ta cholerna Grace. Gdyby tylko Victor by³ bardziej ostro¿ny w Mungu, nie by³oby problemu. Postanowi³ siê jednak teraz tym nie zajmowaÌ. Mia³ ma³o czasu, ¿eby znaleŸÌ siê w domu opieki przed Grace. Zd¹¿y³ tylko wys³aÌ sygna³ do Vica, ¿eby powiadomi³ Wodza o zmianie planów.

Aportowa³ siê przy samych drzwiach oœrodka, maj¹c nadziejê, ¿e Grace nie wpad³a na ten sam pomys³. Nie ogl¹daj¹c siê za siebie, pchn¹³ drzwi i wszed³ do budynku. Wewn¹trz panowa³a cisza, chocia¿ powoli zbli¿a³ siê poranek.

- Muffliato – szepn¹³ z wyciÂągniĂŞtÂą przed siebie ró¿dÂżkÂą i zacz¹³ iœÌ nieco bardziej pewnym krokiem.
Zajrza³ jeszcze tylko do pokoju dy¿urnego, w którym sanitariusze spali w najlepsze i wbieg³ na piêtro, ¿eby dla pewnoœci powtórzyÌ zaklêcie wyciszaj¹ce. Kiedy z powrotem zszed³ na dó³, zobaczy³ tylko, ¿e ktoœ naciska na klamkê drzwi wejœciowych, wiêc rzuci³ szybko na siebie zaklêcie Kameleona i przylgn¹³ do œciany.

Grace wesz³a do œrodka chwiej¹c siê na nogach, a jej twarz wykrzywia³ grymas bólu. Ben uzna³ to za dobr¹ monetê, bo wiedzia³, ¿e os³abiona, krócej bêdzie stawiaÌ opór. Kiedy znalaz³a siê wystarczaj¹co blisko niego, wzi¹³ g³êboki oddech i machn¹³ ró¿d¿k¹, a niewidzialna si³a unios³a wrzeszcz¹c¹ Grace w powietrze. Po chwili Ben machn¹³ ró¿d¿k¹ po raz drugi, knebluj¹c kobiecie usta chusteczk¹ i oplataj¹c jej cia³o grubymi sznurami. Mia³ nadziejê, ¿e Muffliato dzia³a bez zarzutu i nikt nie s³ysza³ krzyków tej idiotki.

- Mam nadziejĂŞ, Âże bĂŞdziesz grzeczna – powiedziaÂł spokojnie, zrzucajÂąc z siebie zaklĂŞcie Kameleona i zaÂśmiaÂł siĂŞ na widok na wpó³ zdziwionej, a na wpó³ przeraÂżonej miny Grace. – Pewnie siĂŞ zastanawiasz, gdzie byÂła twoja spostrzegawczoœÌ, co?

Przeszed³ kilka kroków w jej stronê, obserwuj¹c jak próbuje uwolniÌ siê z wiêzów i siêgn¹Ì do kieszeni po ró¿d¿kê.
- MoÂżesz przestaĂŚ siĂŞ drzeĂŚ i tak nikt ciĂŞ nie usÂłyszy. – SpojrzaÂł na kobietĂŞ i pomachaÂł ró¿dÂżkÂą. PoczekaÂł spokojnie aÂż przestanie siĂŞ wiĂŚ i krzyczeĂŚ, po czym kolejnym zaklĂŞciem wyj¹³ jej chustkĂŞ z ust.
- Dlaczego to rob-bisz? – wyjĂŞczaÂła przeraÂżona Grace. – Co ci odbiÂło, Ben?
- Rusz gÂłowÂą, Gracie – odparÂł i uÂśmiechn¹³ siĂŞ krzywo. – JesteÂś przecieÂż taka mÂądra…
Brunetka wci¹¿ patrzy³a na niego z niedowierzaniem, ale na jej twarzy pojawi³a siê teraz mieszanina bólu i obrzydzenia.
- ZaplanowaÂłeÂś to – powiedziaÂła oskarÂżycielskim tonem. – Nieprzypadkowo zostaÂłeÂś tu nauczycielem, wiedziaÂłeÂś, Âże Ivy przenosi siĂŞ do Hogwartu… Tylko – zaczĂŞÂła niepewnie – skÂąd? SkÂąd wiedziaÂłeÂś o tym wszystkim?
- MyÂślĂŞ, Âże mogĂŞ poÂświĂŞciĂŚ minutkĂŞ na opowiedzenie tej historii – odparÂł Ben, obracajÂąc w rĂŞkach ró¿dÂżkĂŞ. – Wiesz, ze wzglĂŞdu na stare czasy – dodaÂł i uÂśmiechn¹³ siĂŞ szyderczo. – Nie ja to zaplanowaÂłem, ale wiedziaÂłem o amulecie, to prawda. ZresztÂą, wiedziaÂłem o wszystkim, co dziaÂło siĂŞ w Âżyciu Ivy przez ostatni rok. Taak, o problemach w waszym gniazdku teÂż.
- Pieprz siĂŞ – warknĂŞÂła Grace. – Kim ty jesteÂś, do cholery?
- JeÂżeli bĂŞdĂŞ chciaÂł, to moÂże siĂŞ dowiesz. – Ben podszedÂł bliÂżej kobiety, Âżeby mĂłc przyjrzeĂŚ siĂŞ jej nodze. – W kaÂżdym razie, nad sprawÂą amuletu pracowaliÂśmy juÂż bardzo dÂługo, ale utknĂŞliÂśmy w martwym punkcie. No i Potter zacz¹³ siĂŞ za bardzo wychylaĂŚ po Âśmierci jego ukochanej Âżony… Sprawy zaczĂŞÂły siĂŞ komplikowaĂŚ, a naiwna Ivy tak Âłatwo daÂła siĂŞ podejœÌ…
- JesteÂś podÂły, jak mogÂłeÂś zrobiĂŚ to jej i jej rodzinie…
- A kim takim ona dla mnie byÂła, co? – Ben z caÂłej siÂły zacisn¹³ rĂŞkĂŞ na nodze Grace, a ta wrzasnĂŞÂła z bĂłlu. – Przez siedem lat sÂłuchaÂłem tylko jakichÂś pierdó³, Âże jest tak bardzo zakochana, ale nie moÂże powiedzieĂŚ z kim. Kiedy ja… Ja byÂłem caÂły czas obok.
- BÂłagam ciĂŞ, puœÌ m-mnie… B-bÂłagam ciĂŞ… To boli… - krzyczaÂła Grace, powoli opadajÂąc z siÂł.

Ben jednak zacisn¹³ mocniej rêkê na ró¿d¿ce po czym z ca³ej si³y wbi³ j¹ w nogê Grace, przerywaj¹c materia³ spodni. Brunetka zawy³a z bólu, a kiedy krew zaczê³a sp³ywaÌ jej po nogawce, straci³a przytomnoœÌ. Mê¿czyzna zrzuci³ j¹ na ziemiê i jednym szarpniêciem wyci¹gn¹³ ró¿d¿kê z jej cia³a. Po chwili grzebania w kieszeniach znalaz³ maleùk¹ fiolkê z przezroczystym p³ynem i wla³ go do ust kobiety. Rzuci³ na ni¹ zaklêcie Kameleona, a wychodz¹c wycedzi³ przez zaciœniête zêby:

- Stella bÂłagaÂła mnie o to samo…

*

Ivy aportowaÂła siĂŞ w jednej z bocznych uliczek, pogr¹¿onego we Âśnie Portree. Przez chwilĂŞ poÂżaÂłowaÂła, Âże nie wybraÂła sobie bardziej przyjemnej lokalizacji, bo smrĂłd, jaki wydobywaÂł siĂŞ z poprzewracanych kub³ów na Âśmieci byÂł nie do zniesienia. ZakrywajÂąc nos i usta weÂłnianym szalikiem, szybkim krokiem wyszÂła z uliczki prosto na nieduÂży skwer, oÂświetlony bladym blaskiem latarni. RozejrzaÂła siĂŞ dookoÂła i po drugiej stronie ulicy spostrzegÂła ledwo widoczny szyld „Portree Hotel”, zwisajÂący ÂżaÂłoÂśnie z brudnej Âściany trzypiĂŞtrowej kamieniczki. SpojrzaÂła jeszcze przez ramiĂŞ, aby upewniĂŚ siĂŞ, czy na pewno nikt jej nie obserwuje i powĂŞdrowaÂła w stronĂŞ hotelu. Kiedy tylko weszÂła do holu, pracownica recepcji poderwaÂła siĂŞ z fotela z takÂą minÂą, jakby wygraÂła los na loterii.

- Witam w Portree Hotel, mam nadziejĂŞ, Âże spĂŞdzi pani u nas przyjemne i niezapomniane chwile – wypaliÂła, zanim Ivy zd¹¿yÂła dotrzeĂŚ do kontuaru. – Zapewniamy najwyÂższej jakoÂści obsÂługĂŞ i speÂłniamy wszelkie Âżyczenia naszych goÂści. Czy ma pani jakieÂś Âżyczenia, co do pokoju?
Ivy spojrzaÂła na kobietĂŞ nieprzytomnie, nieco oszoÂłomiona jej sztucznym entuzjazmem i zamĂłwiÂła jednoosobowy pokĂłj na trzecim piĂŞtrze. WdrapaÂła siĂŞ po drewnianych schodach na gĂłrĂŞ i dotarÂła do drzwi, na ktĂłrych widniaÂł pozÂłacany numer trzydziesty.

W pokoju unosiÂł siĂŞ zapach stĂŞchlizny, farba na Âścianach zaczĂŞÂła juÂż odpryskiwaĂŚ, a meble wyglÂądaÂły jakby miaÂły siĂŞ za chwilĂŞ rozlecieĂŚ. Ivy jednak, nie poÂświĂŞcajÂąc zbyt wiele czasu na zastanawianie siĂŞ nad stanem pokoju, wysypaÂła zawartoœÌ torby na stojÂący pod oknem stó³. MusiaÂła opracowaĂŚ jakiÂś plan dziaÂłania, zastanowiĂŚ siĂŞ, ktĂłrÂą drogÂą dostaĂŚ siĂŞ na szczyt Carn Eige. MogÂła sprĂłbowaĂŚ siĂŞ teleportowaĂŚ, ale to wydawaÂło siĂŞ zbyt proste. Poza tym, po co jej babka wĂŞdrowaÂłaby na piechotĂŞ taki kawaÂł? To i tak wydawaÂło siĂŞ jednak najmniejszym problemem, bo Ivy wci¹¿ nie potrafiÂła rozstrzygn¹Ì, czy na pewno najpierw powinna zabraĂŚ amulet, czy sprĂłbowaĂŚ odbiĂŚ ojca. JeÂżeli odda wisiorek porywaczowi, jej tata bĂŞdzie wolny, ale z drugiej strony narazi na niebezpieczeĂąstwo tysiÂące mugoli. Grace na pewno wiedziaÂłaby co zrobiĂŚ…

- Kurwa! – wrzasnĂŞÂła wÂściekle i uderzyÂła piĂŞÂściÂą w stó³ tak mocno, Âże pospadaÂły z niego wszystkie materiaÂły.
Rozwœcieczona zaczê³a zbieraÌ je dr¿¹cymi rêkami, kiedy us³ysza³a pukanie do drzwi.
- Chyba trochĂŞ za póŸno na wizyty… – powiedziaÂła gÂłoÂśno i otworzyÂła drzwi. – Och… MyÂślaÂłam, Âże to ta kobieta w recepcji. Jak ci siĂŞ udaÂło mnie znaleŸÌ? Ale dobrze, Âże jesteÂś - dodaÂła po chwili nieco zmieszana i odsunĂŞÂła siĂŞ od drzwi.

Ben wszed³ do pokoju, zdj¹³ z g³owy przemoczony kaptur, a jego usta wykrzywi³ nieznaczny uœmiech.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.