Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14].

S³oùce nie mia³o szansy przebiÌ siê przez gêste chmury, zwisaj¹ce nisko nad Portree, do czego mieszkaùcy miasteczka byli od dawna przyzwyczajeni. Mieli jednak szczêœcie, bo turyœci przybywaj¹cy na wyspê Skye prêdzej spodziewaliby siê spotkania z mitycznym potworem, ni¿ chocia¿ jednego bezdeszczowego dnia. O tak wczesnej porze nikt nie mia³ jednak ochoty na ogl¹danie rozbijaj¹cych siê o wysokie klify fal, wiêc nikt nie móg³ zauwa¿yÌ dziwnie ubranej postaci, id¹cej szybkim krokiem wzd³u¿ barierek chroni¹cych przed utopieniem siê w morzu. Wyboista œcie¿ka, która pocz¹tkowo prowadzi³a wzd³u¿ klifów, po jakimœ czasie zaczê³a skrêcaÌ w stronê ³¹ki pokrytej wysokimi trawami. Mê¿czyzna ubrany w granatow¹ szatê, której koniec ci¹gn¹³ siê po ziemi, szed³ w stronê niedu¿ego dworku, stoj¹cego samotnie kilkaset metrów od punktu widokowego, znajduj¹cego siê przy samych klifach. Kiedy po kilkunastu minutach dotar³ na miejsce, drzwi otworzy³a mu rudow³osa kobieta o nieco nieobecnym spojrzeniu.

- WpuœÌ go – odezwaÂł siĂŞ mĂŞski gÂłos z g³êbi domu, a kobieta natychmiast odsunĂŞÂła siĂŞ od drzwi i gestem rĂŞki zaprosiÂła przybysza do Âśrodka.
- Nie wiem, po co taka ostroÂżnoœÌ, Jerome – powiedziaÂł nieco nadÂąsany mĂŞÂżczyzna, wchodzÂąc do salonu znajdujÂącego siĂŞ w koĂącu korytarza. – GdybyÂście zmniejszyli ochronĂŞ o kilkadziesiÂąt metrĂłw, nie musiaÂłbym draÂłowaĂŚ przez to nieszczĂŞsne bÂłoto.
Mê¿czyzna siedz¹cy w wysokim, ciemnozielonym fotelu wsta³ z niego i uœmiechn¹³ siê nieznacznie.
- Takie sÂą uroki Szkocji, mĂłj drogi – odparÂł spokojnie i przeczesaÂł palcami gĂŞste wÂłosy. – Ale przestaĂąmy zajmowaĂŚ siĂŞ klimatem – powiedziaÂł po chwili i gÂłoÂśno odchrzÂąkn¹³. – Masz coÂś dla mnie?
- Moi ludzie twierdzÂą, Âże jesteÂśmy juÂż blisko odnalezienia amuletu – powiedziaÂł przybysz i ÂściÂągn¹³ kaptur, ktĂłry ukazaÂł jego krĂłtkie, przyprĂłszone siwiznÂą wÂłosy. – Za dwa, moÂże trzy dni rozszyfrujÂą ca³¹ mapĂŞ i tĂŞ notkĂŞ, ktĂłrÂą ktoÂś przy niej zostawiÂł.
- ObyÂś miaÂł racjĂŞ, Vic. – MĂŞÂżczyzna podszedÂł do jednego z okien i ostroÂżnie rozchyliÂł kotarĂŞ. – W takim razie maÂła Potter nie bĂŞdzie nam juÂż potrzebna. Podobnie chyba, jak jej staruszek…

Vic uœmiechn¹³ siê z³oœliwie, uk³oni³ siê nisko swojemu towarzyszowi i skierowa³ siê ku wyjœciu. Gdy drzwi trzasnê³y z hukiem, drugi z mê¿czyzn pstrykn¹³ palcami, a w progu pokoju pojawi³a siê rudow³osa kobieta.

- Powiedz Teodorowi, Âżeby przyprowadziÂł tutaj Pottera, natychmiast – powiedziaÂł Jerome, nie odwracajÂąc siĂŞ do okna. – Czeka nas maÂła pogawĂŞdka…

*

Kiedy Ivy tylko dotknê³a stopami miêkkiego dywanu, le¿¹cego na pod³odze jej sypialni, bez zastanowienia podesz³a do biurka i zaczê³a zbieraÌ z niego wszystkie dokumenty, wycinki z gazet i ksi¹¿ki, po czym spakowa³a je do du¿ej, br¹zowej torby. Grace, która do tej pory obserwowa³a wszystko z boku, wreszcie siê odezwa³a.
- Ivy… - zaczĂŞÂła ostroÂżnie. – Ivy, co ty robisz?
- A jak ci siĂŞ wydaje? – warknĂŞÂła blondynka i za pomocÂą ró¿dÂżki przelaÂła wspomnienie z myÂślodsiewni z powrotem do maÂłej fiolki.
- Rozumiem, Âże jesteÂś zdenerwowana, ale…
- Ale co?! – wrzasnĂŞÂła Ivy, odwracajÂąc siĂŞ w stronĂŞ kobiety. – JeÂżeli uwaÂżasz, Âże mam znowu siedzieĂŚ z zaÂłoÂżonymi rĂŞkami i nadal udawaĂŚ, Âże robiĂŞ cokolwiek, Âżeby wydostaĂŚ ojca z rÂąk tych ÂświrĂłw, to wybacz, ale jesteÂś w b³êdzie!

Ivy czu³a, ¿e coraz bardziej wzbiera w niej wœciek³oœÌ.
Wszystkim wydawaÂło siĂŞ, Âże wiedzÂą co jest dla niej najlepsze. Grace i Ben wiecznie mieli dla niej jakieÂś wspaniaÂłe rady, ale to nie ich ojciec byÂł torturowany przez jakichÂś psychopatĂłw i to nie na ich barkach leÂżaÂł teraz los setek ludzi. To nie oni, ale ona, Ivy, musiaÂła wybraĂŚ, czy w pierwszej kolejnoÂści ratuje ojca i ma gdzieÂś wszystko inne, czy ochrania kolejnych mugoli przed wybiciem w pyÂł.

- PrzecieÂż robimy co moÂżemy, uspokĂłj siĂŞ – powiedziaÂła z opanowaniem Grace. – Po prostu powiedz, co planujesz.
- PlanujĂŞ w koĂącu ruszyĂŚ tyÂłek z zamku i znaleŸÌ tatĂŞ – odparÂła Ivy, odwrĂłciÂła siĂŞ na piĂŞcie i ruszyÂła w stronĂŞ drzwi, ale kiedy zÂłapaÂła za klamkĂŞ, nie daÂło siĂŞ ich otworzyĂŚ. – Co ty wyprawiasz?! Otwieraj! – krzyknĂŞÂła w stronĂŞ Grace, ktĂłra staÂła po Âśrodku pokoju z ró¿dÂżkÂą w dÂłoni.
- Wiesz co, przymknij siĂŞ – warknĂŞÂła brunetka. – Po prostu siĂŞ zamknij. PrzyjechaÂłam tutaj, Âżeby ci pomĂłc, staram siĂŞ jak mogĂŞ, Âżeby twĂłj tata wrĂłciÂł do domu… To nie moja wina, Âże kolejne nieszczĂŞÂście spadÂło na ciebie i twojÂą rodzinĂŞ, wiĂŞc daruj sobie te wrzaski.

Ivy otworzy³a usta, ¿eby coœ powiedzieÌ, ale tak wiele chcia³a wykrzyczeÌ, ¿e sama nie wiedzia³a od czego zacz¹Ì. Poza tym Grace wcale nie zamierza³a skoùczyÌ.
- MyÂślisz, Âże tylko ty siĂŞ boisz? – zapytaÂła, podchodzÂąc bliÂżej. – ZaleÂży mi na uwolnieniu Jamesa tak samo jak tobie. Wiemy, gdzie jest amulet, jesteÂśmy o krok od zakoĂączenia tego wszystkiego… – ciÂągnĂŞÂła dalej, zniÂżajÂąc gÂłos i zbliÂżajÂąc siĂŞ coraz bliÂżej blondynki.

Ivy poczu³a, ¿e nerwy powoli zaczynaj¹ j¹ opuszczaÌ. Ciep³e spojrzenie br¹zowych oczu Grace uspokaja³o j¹ i powodowa³o dreszcze jednoczeœnie. Jeszcze rok temu patrzy³a w te oczy codziennie, ale w ci¹gu ostatnich miesiêcy sta³o siê tyle niespodziewanych rzeczy, pad³o tyle s³ów, których nie da³o siê ju¿ cofn¹Ì, ¿e nie mia³a ju¿ z³udzeù i wiedzia³a, ¿e te szczêœliwe dni nie wróc¹.
- PrzemyÂślmy wszystko dokÂładnie, nie moÂżemy popeÂłniĂŚ b³êdu, ci ludzie sÂą zbyt niebezpieczni… - Grace spojrzaÂła na Ivy niemal bÂłagalnym wzrokiem. – Po prostu siĂŞ uspokĂłj… - Brunetka staÂła juÂż tak blisko, Âże Ivy mogÂła policzyĂŚ wszystkie piegi na jej policzkach i wyraÂźnie sÂłyszaÂła Âłomotanie jej serca.
Nagle jednak ktoœ po drugiej stronie drzwi szarpn¹³ za klamkê, a u³amek sekundy póŸniej w progu stan¹³ Ben, trzymaj¹c w rêku ró¿d¿kê.
- Dlaczego macie zamkniĂŞte… - zacz¹³ z niepokojem w gÂłosie, ale po chwili urwaÂł, obrzucajÂąc kobiety zdezorientowanym spojrzeniem.

Ivy unikajÂąc spojrzenia Grace nie powiedziaÂła ani sÂłowa, a zamiast tego zerwaÂła siĂŞ z miejsca i szybkim krokiem wyszÂła z komnaty i puÂściÂła siĂŞ biegiem wzdÂłuÂż korytarza, nie zatrzymujÂąc siĂŞ nawet wtedy, gdy wpadÂła na dwĂłjkĂŞ uczniĂłw spacerujÂących w nocy po korytarzu.

Uciec, jak najszybciej uciec.

*

Grace przygryzÂła wargĂŞ i wplotÂła palce we wÂłosy, wzdychajÂąc ciĂŞÂżko. Nie miaÂła pojĂŞcia, co jej strzeliÂło do gÂłowy. Po chwili niezrĂŞcznej ciszy, ktĂłra panowaÂła w pokoju, pierwszy odezwaÂł siĂŞ Ben.
- Eee… - zacz¹³ zmieszany i podrapaÂł siĂŞ po gÂłowie. – Co siĂŞ tu…
- Nic – przerwaÂła natychmiast Grace. – Trzeba za niÂą biec, zanim zrobi coÂś gÂłupiego – dodaÂła, chwytajÂąc laskĂŞ, opartÂą o ÂścianĂŞ. – Ben, bÂłagam ciĂŞ, rusz siĂŞ, ja raczej nie pobiegnĂŞ!
Ben skin¹³ tylko g³ow¹ i wybieg³ z komnaty, a Grace pokuœtyka³a za nim najszybciej jak mog³a, maj¹c nadziejê, ¿e Ivy siê opamiêta i wróci do zamku. Zawsze by³a w gor¹cej wodzie k¹pana, ale tym razem ta impulsywnoœÌ mog³a kosztowaÌ kogoœ ¿ycie. Brunetka po kilku minutach, które wydawa³y jej siê okropnie d³ugie, dotar³a do sali wejœciowej i tam natknê³a siê na zziajanego Bena.
- Nie ma po niej Âśladu – wydyszaÂł i otarÂł pot z czoÂła. – Powiesz mi, co siĂŞ takiego staÂło?

Grace przysiad³a na drewnianej ³awce, stoj¹cej pod œcian¹ i zaczê³a rozmasowywaÌ sobie rw¹ce z bólu kolano. Nie by³a do koùca przekonana, czy powinna mówiÌ Benowi o tym, co zobaczy³y we wspomnieniu, ale z drugiej strony by³ z nimi od pocz¹tku i pomaga³ w znalezieniu Jamesa. No i by³ jej potrzebny, ¿eby opracowaÌ jakiœ plan i odnaleŸÌ Ivy.
- Dobra, ale chodÂź tutaj – powiedziaÂła, krzywiÂąc siĂŞ z bĂłlu, ktĂłry z kaÂżdÂą minutÂą coraz bardziej siĂŞ nasilaÂł, a kiedy Ben usiadÂł obok niej, opowiedziaÂła mu o wszystkim, co udaÂło im siĂŞ znaleŸÌ w ksi¹¿kach, i o tym, co razem z Ivy zobaczyÂły we wspomnieniu jej babki.
Kiedy Grace skoùczy³a opowieœÌ, spojrza³a na mê¿czyznê, spodziewaj¹c siê zdziwionego, a byÌ mo¿e nawet nieco zaniepokojonego wyrazu twarzy. Ben jednak wydawa³ siê byÌ tylko delikatnie zszokowany i kobieta zauwa¿y³a, ¿e na jego ustach b³¹ka siê nieznaczny uœmieszek.
- TrochĂŞ dziwnie siĂŞ zachowujesz – stwierdziÂła podejrzliwie i przyjrzaÂła siĂŞ mu uwaÂżniej.
- N-nie, po prostu… Jestem w szoku, Âże znalazÂłyÂście coÂś takiego – odparÂł szybko Ben, a uÂśmiech znikn¹³ mu z twarzy. – Poza tym… Nie wydaje ci siĂŞ dziwne, Âże… dziadek Grace daÂł jej to wspomnienie, a wczeÂśniej nawet nie napomkn¹³, Âże wie o caÂłej sprawie Departamentu?
Grace jeszcze przez chwilĂŞ nie odrywaÂła wzroku od Bena, a kiedy dotarÂły do niej jego sÂłowa, faktycznie zaczĂŞÂła siĂŞ nad tym zastanawiaĂŚ.
- W takim razie, musimy chyba odwiedziĂŚ pana Pottera – mruknĂŞÂła, powoli podnoszÂąc siĂŞ z Âławki.

Razem z Benem wydostali siê z zamku i ruszyli po kamienistej œcie¿ce, prowadz¹cej do wioski Hogsmeade. Grace wspiera³a siê z jednej strony na ramieniu mê¿czyzny, z drugiej zaœ na drewnianej lasce i przeklina³a co chwila z bólu. Obieca³a sobie, ¿e jak tylko wróc¹ z powrotem, to zrobi sobie ok³ad z nowych zió³, które wczoraj dostarczy³a jej jakaœ rozczochrana sowa. Kiedy dotarli do rozwidlenia œcie¿ek, z których jedna prowadzi³a prosto do wioski, druga zaœ na peron, Ben zatrzyma³ siê gwa³townie i zwróci³ siê do Grace:
- IdÂź powoli sama, ja jeszcze sprawdzĂŞ, czy Ivy nie ma gdzieÂś na stacji. Ostatnio wprowadzili pewne ograniczenia i nie moÂżna siĂŞ teleportowaĂŚ o kaÂżdej porze. DogoniĂŞ ciĂŞ, dobrze?

Grace zgodziÂła siĂŞ niechĂŞtnie, ale nie miaÂła siÂły protestowaĂŚ, wiĂŞc ruszyÂła pokracznie w stronĂŞ domu opieki, zastanawiajÂąc siĂŞ, co miaÂł w gÂłowie sÂłynny Harry Potter, ukrywajÂąc przed Âświatem takÂą tajemnicĂŞ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.