Wiedzia³a, ¿e wygl¹da tragicznie i lepiej bêdzie, jak nie wejdzie w ten sposób do szko³y. Ukry³a siê za murkiem, odgradzaj¹cym jeden z placyków, na którym spotykali siê uczniowie podczas przerwy. Opar³a siê plecami o ch³odn¹ ska³ê, próbuj¹c ignorowaÌ ból, który czu³a na ca³ym ciele. Skóra na szyi i brzuchu pali³a ¿ywym ogniem, przetarta do krwi przez korzenie, którymi by³a przymocowana do o³tarza. Najbardziej jednak bola³a j¹ twarz. Nie chcia³a myœleÌ o tym, jak wygl¹da jej policzek. Musi byÌ silna, u¿alanie siê nad sob¹ jedynie pozbawi j¹ energii i chêci do dzia³ania.

UsÂłyszaÂła narastajÂący gwar i chwilĂŞ potem na plac przed zamkiem wyszÂło kilkanaÂściowo uczniĂłw, skupionych w mniejsze grupki. ÂŚmiali siĂŞ, rozmawiali beztrosko, co wydawaÂło siĂŞ Villemo wrĂŞcz niedorzeczne. Jak jednak mogÂła im siĂŞ dziwiĂŚ, nie mieli pojĂŞcia ani co jÂą spotkaÂło, ani co spotka ich, jeÂśli ktoÂś nie powstrzyma Tengela ZÂłego.

Kryj¹c siê za murkiem, ze zniecierpliwieniem czeka³a na Christianê. Wiedzia³a, ¿e Artur k³ama³, mówi¹c, ¿e wszyscy jej szukaj¹, zapewne nikt nawet nie zauwa¿y³, ¿e jej nie ma. Najprawdopodobniej by³o ca³kiem normalne, ¿e w tym ogromnym zamku co chwilê ktoœ znika na ca³odziennych wagarach. S³oùce jakiœ czas temu schowa³o siê za horyzontem, ale by³o jeszcze na tyle wczeœnie, ¿e m³odzi czarodzieje mogli spêdzaÌ czas poza zamkiem. Z jednej strony denerwowa³a j¹ ich radoœÌ, a z drugiej zazdroœci³a im niewiedzy o czyhaj¹cym niebezpeiczeùstwie. Œcisnê³o j¹ w gardle na myœl, ¿e mog³aby teraz spacerowaÌ po ³¹ce i rozmawiaÌ z przyjació³mi o zupe³nie niegroŸnych, nastoletnich sprawach. Wzdrygnê³a siê, a po karku przeszed³ dreszcz. Jeszcze rano jednym z jej najbli¿szych znajomych by³ Artur.
Podskoczy³a przera¿ona, czuj¹c czyj¹œ rêkê na ramieniu. Odwróci³a siê gwa³townie i spojrza³a w wielkie, przera¿one oczy Christiany.
- Mój bo¿e, Villemo, co ci siê sta³o? - krzyknê³a wstrz¹œniêta Puchonka, ale Villemo szybko pokaza³a jej palcem, ¿e ma byÌ cicho i poci¹gnê³a za sob¹ wzd³u¿ muru, tak by nikt ich nie us³ysza³.
- Zaraz ci wszystko opowiem, ale uspokĂłj siĂŞ i nie patrz na mnie takim przeraÂżonym wzrokiem - poprosiÂła stanowczo Villemo, rozglÂądajÂąc siĂŞ, czy na pewno nikogo w pobliÂżu nie ma.
- Jak mam siê uspokoiÌ? Szukam ciê od kilku godzin, przesz³am chyba wszystkie korytarze w zamku. Co ci siê sta³o w twarz? Musisz iœÌ do lekarza, im szybciej, tym ³atwiej bêdzie to zasklepiÌ.
Villemo pokiwaÂła nerwowo gÂłowÂą.
- Nie ma czasu, musisz mi pomĂłc. ZaÂłatw mi spotkanie z dyrektorkÂą, sam na sam. Najlepiej tutaj.
Christiana spojrza³a na przyjació³kê z niedowierzaniem.
- Mam iœÌ do McGonagall powiedzieÌ, ¿e ¿yczysz sobie rozmowê na osobnoœci w krzakach pod zamkiem?
- Tak - potwierdziÂła Villemo, bez cienia zawahania - i musisz jÂą ostrzec, Âże mam kÂłopoty, ale nic mi nie jest. Powiedz, Âże od tego zaleÂży nasze Âżycie.
Christianie nie podobaÂł siĂŞ ten pomysÂł, ale widziaÂła, Âże Villemo spotkaÂło coÂś strasznego. Nie miaÂła powodu, by bagatelizowaĂŚ tĂŞ proÂśbĂŞ, nie wiedziaÂła tylko, jak przekonaĂŚ dyrektorkĂŞ do tak nietypowego spotkania.
- Powiedz jej - kontynuowaÂła Villemo - Âże mam dowĂłd na to, Âże profesor Neville nie miaÂł nic wspĂłlnego z atakiem Diabelskich SideÂł.
Specjalnie u¿y³a tej karty, by popchn¹Ì przyjació³kê do dzia³ania.
- Dobra - Christiana poczuÂła przypÂływ odwagi. - LecĂŞ po dyrkĂŞ. Postaram siĂŞ wrĂłciĂŚ jak najszybciej. Rozumiem, Âże czas nagli.
- Nie mamy czasu w ogóle, zasuwaj! - Villemo odprowadzi³a wzrokiem swoj¹ przyjació³kê, biegn¹c¹ sprintem do zamku. Odetchnê³a i usiad³a, opieraj¹c plecy o miêkki od mchu mur.

Nie wiedzia³a, kiedy zasnê³a. Œni³a, ¿e po jej ciele pe³zn¹ d³ugie, cienkie robaki. Wdzieraj¹ siê do nosa, uszu i ust, uniemo¿liwiaj¹c krzyczenie. Nie mog³a ich str¹ciÌ, bo rêce i nogi by³y skrêpowane zgni³ymi korzeniami. Nagle z nieba zlecia³y dwa czarne kruki i zaczê³y wydziobywaÌ jej oczy. Czu³a jak coœ lepkiego sp³ywa jej po policzkach. Ktoœ szarpa³ j¹ za ramiê, ale widzia³a tylko ciemnoœÌ.
- Villemo!
Nie mogÂła siĂŞ ruszyĂŚ, niczego nie sÂłyszaÂła i nic nie widziaÂła. ChciaÂła umrzeĂŚ.
- Villemo, obudÂź siĂŞ!
NorweÂżka poderwaÂła siĂŞ z krzykiem, ale silna, kobieca dÂłoĂą zdoÂłaÂła jÂą przytrzymaĂŚ.
- JuÂż dobrze, spokojnie, jesteÂś bezpieczna.
To byÂł Âłagodny, ciepÂły gÂłos profesor McGonagall.
- Pani dyrektor, jak dobrze, ¿e pani przysz³a. - Villemo natychmiast odzyska³a pe³niê œwiadomoœci. To by³ tylko sen, oczy by³y na miejscu, ¿adne kruki nie kr¹¿y³y nad ich g³owami.
- WyglÂądasz strasznie, drogie dziecko, powiedz co siĂŞ staÂło.
Christiana patrzy³a na przyjació³kê wyczekuj¹co, bardzo chcia³a wreszcie siê dowiedzieÌ, o co w tym wszystkim chodzi.
- Pani dyrektor, czy zna pani historiê Ludzi Lodu? - zapyta³a Villemo, maj¹c nadziejê, ¿e nie bêdzie musia³a wdawaÌ siê w szczegó³y. Nie by³o na to czasu.
- Owszem, czyta³am na ich temat w ksi¹¿ce o alternatywnym rodzaju magii. Wasza rodzina jest tematem tabu dla wielu czarodziejów, dlatego by³am ogromnie zainteresowana, kiedy dowiedzia³am siê, ¿e bêdziesz siê uczyÌ w naszej szkole.
- WiĂŞc wie pani o naszym zÂłym przodku, ktĂłrego udaÂło siĂŞ unicestwiĂŚ po kilkuset latach walki?
McGonagall oÂżywiÂła siĂŞ nieznacznie
- Oczywiœcie, wasza historia walki z Tengelem Z³ym jest bardzo podobna do naszej walki z Voldemortem. Wiele nas ró¿ni, ale z³o jest wszêdzie jednakowo niebezpieczne...
- On wrĂłciÂł - przerwaÂła dyrektorce. - Artur okazaÂł siĂŞ dotkniĂŞty zÂłym dziedzictwem i za pomocÂą kamienia wskrzeszenia oraz melodii z czarodziejskiego fletu, powoÂłaÂł Tengela ZÂłego do Âżycia.
McGonagall i Christiana zaniemówi³y. Ich wyobraŸnia mia³a problem z ogarniêciem s³ów Villemo i minê³a d³u¿sza chwila, zanim zdo³a³y to skomentowaÌ. Christiana by³a pierwsza.
- PrzecieÂż Artur jest naszym kolegÂą, widujemy siĂŞ z nim codziennie. Jest miÂły i sympatyczny...
- Nie, nie jest! To opĂŞtany rzÂądzÂą mordu potomek Tengela ZÂłego, ktĂłry wskrzesiÂł swego pana, by mu sÂłuÂżyĂŚ...a raczej byÂł. On nie Âżyje.
McGonagall wyprostowa³a siê wstrz¹œniêta
- Co ty mĂłwisz, dziewczyno?
- Artur mnie goniÂł, chciaÂł schwytaĂŚ i zaprowadziĂŚ do Tengela ZÂłego. DopadÂł mnie przy bagnie z BÂłotoryjem, a ten...- Villemo na wspomnienie tego, co zaszÂło pozieleniaÂła na twarzy.
- Na Merlina - McGonagall musiaÂła oprzeĂŚ siĂŞ o ramiĂŞ Christiany.
- W lesie jest ukryty tunel, prowadzÂący do komnaty. Artur przez wiele lat urzÂądzaÂł tam miejsce do odprawienia rytuaÂłu. To on zatruÂł las zaklĂŞciami tak, by nikt siĂŞ do niego nie zbliÂżaÂł. W tej komnacie jest teraz Tengel ZÂły. Podejrzewam, Âże nie wyjdzie stamtÂąd, bo czeka na Artura i mnie. Jest osÂłabiony, ale Âśmiertelnie niebezpieczny. Poza tym w Âśrodku jest...
Villemo przestaÂła widzieĂŚ, kiedy jej oczy zaszÂły Âłzami.
- Mów do cholery - Christiana potrz¹snê³a przyjació³k¹, nie chc¹c, by ta ca³kiem siê rozklei³a.
- Tam jest Patryk. To znaczy jego ciaÂło. Artur go zabiÂł zaklĂŞciem uÂśmiercajÂącym.
McGonagall jĂŞknĂŞÂła z rozpaczy.
- Pani profesor... on by³ œmiercio¿erc¹ - S³owa same cisnê³y siê Villemo na usta, pragnê³a to z siebie wyrzuciÌ. - Chcia³ mi wyt³umaczyÌ, ¿e odszed³ od Voldemorta, ale ja... Nie wys³ucha³am go, a teraz... Jest ju¿ za póŸno.
McGonagall przytuliÂła dziewczynĂŞ, gdy ta zaniosÂła siĂŞ szlochem.
- WiedziaÂłam, Âże Patryk nosi znak Czarnego Pana - powiedziaÂła gÂłaszczÂąc NorweÂżkĂŞ po splÂątanych wÂłosach.
- NaprawdĂŞ?
- Tak. Patryk przyszed³ do mnie i wszytko opowiedzia³. Nie chcia³ udawaÌ kogoœ, kim nie jest i zawsze wyk³ada³ otwarte karty na stó³.
Villemo uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ na wspomnienie ich rozmĂłw. WestchnĂŞÂła uspokojona i odsunĂŞÂła siĂŞ od pani dyrektor.
- Racja, taki wÂłaÂśnie byÂł. Szczery do bĂłlu.
McGonagall zmieni³a wyraz twarzy ze wspó³czuj¹cego na zdeterminowany. Jej oczy zab³ys³y rz¹dz¹ walki.
- Nie traĂŚmy czasu, muszĂŞ zwoÂłaĂŚ mocnÂą ekipĂŞ, ktĂłra pĂłjdzie z nami do lasu i unicestwi Tengela ZÂłego.
- Nie przypuszczaÂłam, Âże mi pani uwierzy na sÂłowo - powiedziaÂła szczerze Villemo. Przez twarz pani Dyrektor przebiegÂł cieĂą, przez co sprawiaÂła wraÂżenie duÂżo starszej, niÂż jeszcze chwilĂŞ temu.
- Kilkanaœcie lat temu przysz³y do mnie pewne dzieciaki i ostrzeg³y przed niebezpieczeùstwem. Nie da³am wiary ich s³owom i ¿a³ujê tego do dziœ, gdy¿ narazi³am je wtedy na ogromne niebezpieczeùstwo. Nie pope³niê tego samego b³êdu.
Profesor Mcgonagall wyci¹gnê³a ró¿d¿kê i kilkoma sprawnymi zaklêciami oczyœci³a Villemo z brudu, b³ota i zesch³ych plam krwi. Próbowa³a te¿ poradziÌ coœ na paskudn¹ szramê na policzku, ale rana zdawa³a siê odporna na magiê.
- Z tym musimy bardziej siĂŞ postaraĂŚ, ale teraz nie mamy na to czasu, przykro mi.
Villemo nie odczuwa³a smutku z powodu policzka, jednak wspomnienie momentu zadania tej rany, pali³o j¹ w serce. Odetchnê³a g³êboko, próbuj¹c pokonaÌ narastaj¹c¹ gulê w gardle.
- Nic nie szkodzi - odparÂła ÂłamiÂącym siĂŞ gÂłosem - Ale nie mogĂŞ tak pokazaĂŚ siĂŞ na zamku, poczekam tutaj na was.
- Nie bêdzie takiej potrzeby, chodŸcie za mn¹ - nakaza³a Dyrektorka i zwinnym, jak na jej wiek krokiem ruszy³a wzd³u¿ œciany zamku w przeciwn¹ stronê ni¿ b³onia i dziedziniec. Dziewczyny nie bez wysi³ku sz³y za jej plecami, pe³ne podziwu dla zaanga¿owania tej powa¿nej czarownicy. Po chwili profesor Mcgonagall zatrzyma³a siê przy sporym, œciêtym pieùku o roz³o¿ystych korzeniach. By³ mocno wciœniêty w k¹t muru, w zag³êbieniu, tak ¿e zupe³nie nie zwraca³ na siebie uwagi.
- Pomó¿cie mi go przesun¹Ì.
Dziewczyny spojrzaÂły z powÂątpiewaniem, pieĂą wyglÂądaÂł jakby wrĂłsÂł w Âściany Hogwartu, byÂły pewne, Âże nie ruszy nawet o centymetr. MyliÂły siĂŞ. JuÂż po kilkunastu minutach leÂżaÂł przewrĂłcony na bok za ich plecami, a tam gdzie tkwiÂł wczeÂśniej, byÂła teraz czarna, spora dziura.
- To jest jedno z zapomnianych przejœÌ do Hogwartu. Wiem o nim tylko ja i kilku moich dawnych przyjació³ ze szko³y - szepnê³a Minerwa Mcgonagall g³osem przepe³nionym emocjami. Villemo niemal widzia³a swoimi oczami jej wspomnienia. Grupka przyjació³ w mundurkach Gryffindoru, wracaj¹ca z nielegalnych wycieczek. Dreszcz emocji, czy ktoœ ich nie zobaczy. Ukradkowe dotkniêcie ukochanej osoby w ciasnym przejœciu.
- Wchodzimy - nakazaÂła nagle Dyrektorka i juÂż po chwili zniknĂŞÂła w czarnej jamie, wytrÂącajÂąc Villemo z wizji.
- Wszystko gra? - zapyta³a Christiana, schylaj¹c siê, by zmieœciÌ siê w przejœciu. By³a o pó³tora g³owy wy¿sza od profesor Mcgonagall.
- Tak, jasne, ju¿ idê - Norwe¿ka zerknê³a przez ramiê, s³ysz¹c cichy, weso³y œmiech. Poczu³a powiew wiatru na twarzy, jak gdyby ktoœ obok niej przeszed³. Spojrza³a w dziurê, ale Christiany nie by³o widaÌ, wiêc po chwili i ona zag³êbi³a siê w ciemnoœÌ, wreszcie czuj¹c, ¿e nie jest ju¿ sama.