Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

Z dedykacją dla Nessy Laime, która wierzy we mnie, choć ja sama już dawno przestałam.


Eddie nie rozumiał ostatnich trzech słów wypowiedzianych przez dziewczynę. Dobrze wiedział kto to Isabelle Rose - w końcu to córka odwiecznego wroga jego ojca. Jednak nie mógł pojąć sformułowania "usiłuje mnie zabić".

- A mogłabyś dokładniej? - spytał ostrożnie.
- Oczywiście. Isabelle kilka razy zastawiała na mnie pułapki. Zawsze miałam szczęście, albo raczej to ona jest na tyle głupia, że nie umie przewidzieć mojej reakcji - odparła Anna.
- To ma coś wspólnego ze mną, tak? - domyślił się chłopak. Bał się odpowiedzi przyjaciółki. Nie chciał, żeby to przez niego miała kłopoty.
- Tak - rzekła drżącym głosem Gryfonka. - Ale proszę, nie obwiniaj się.
- Jak mam się nie obwiniać, skoro ktoś z mojego powodu próbuje odebrać życie najważniejszej osobie, jaką mam? - zapytał. Uważnie patrzył na dziewczynę, która lekko się zarumieniła i spuściła wzrok.

Słowa wypowiedziane przez chłopaka cały czas dźwięczały w jej głowie. "Najważniejszej osobie, jaką mam…"

- Och, Eddie... - westchnęła cicho Anna, przytulając się do przyjaciela.

"Jestem dla niego najważniejsza. Ale czy on dla mnie też? Przecież jesteśmy w dwóch różnych Domach! Co ludzie sobie o tym pomyślą?" – pomyślała Gryfonka, wtulając się w ramię Ślizgona.

Nagle drzwi się otworzyły. Oboje szybko od siebie odskoczyli i ujrzeli wysoką brunetkę, spoglądającą na nich wzrokiem pełnym zdziwienia.

- Eddie? Serio? - uśmiechnęła się z politowaniem.
- Frances! Nie wtykaj swojego małego noska w moje sprawy. Tyle razy ci to powtarzałem! - zdenerwował się chłopak.
- To, że jestem od ciebie młodsza o dwie minuty nie znaczy, że jestem mała - oświadczyła obrażona dziewczyna.
- Chodziło mi o wiek intelektualny - powiedział Edward, doprowadzając Annę do stłumionego śmiechu.
- O wiek intelektualny, powiadasz? "W Ravenclawie tylko ci, których umysł pięknem lśni" - odparła dumnie Frances.
- Aha. A ja zawsze myślałem, iż jesteś zazdrosna, że nie trafiłaś do tego samego domu co nasz ojciec - odrzekł Eddie. Jego siostra wyraźnie spochmurniała.
- Przestań mówić przy mnie o tacie! - krzyknęła Krukonka.
- Tak? Bo co mi zrobisz? Rzucisz we mnie Drętwotą? - zadrwił chłopak. Frances wyciągnęła różdżkę i wycelowała nią w brata, ale Anna była szybsza.
- Expelliarmus! - rzuciła zaklęcie. Klonowy patyk wyleciał z ręki dziewczyny i wylądował w dłoni Gryfonki. Frances cicho jęknęła.

- No dobrze. A więc tak. Ciesz się, że Ministerstwo nadal myśli, że to dom zamieszkany przez rodzinę czarodziejską. Gdyby tak nie było, już dawno oboje zostalibyście wyrzuceni z Hogwartu. I jeszcze taka drobna rada na przyszłość. Nie celuje się we własnego brata, a już szczególnie mojego przyjaciela. Zrozumiałaś? - rzekła ostro Anna. Krukonka kiwnęła głową, wzięła swoją różdżkę i wyszła z pokoju, zamykając drzwi.

- Szacuneczek - szepnął wesoło Eddie.
- No dobra. A teraz może mi łaskawie powiesz, co robiłeś przez cały tydzień w pokoju, co? - spytała dziewczyna.
- Dużo różnych rzeczy - odparł wymijająco.
- Acha, fajnie. Ale gdybyś powiedział coś więcej, nic by się nie stało.
- Grałem na gitarze, pisałem powieść, czytałem… - zaczął wyliczać chłopak.
- Czytałeś?! - zdziwiła się Gryfonka.
- No przecież mówię!
- Ale ty nigdy nie czytasz! - przypomniała Anna. Ślizgon zastanawiał się chwilę.
- Masz rację - rzekł cicho. - Jak zawsze - dodał po chwili. Dziewczyna zarumieniła się.
- Nie, nie przejdzie ci to tak łatwo jak myślisz. Komplementy ci nie pomogą - odparła ku zaskoczeniu chłopaka. - Dobrze wiesz, że nie powinieneś zamykać drzwi zaklęciem. Twoja matka jest mugolką! - krzyknęła z wyrzutem.

- Tak, wiem… - powiedział Eddie. - Co do siedzenia w pokoju, odkryłem coś ciekawego. W Hogwarcie jest osoba o tym samym imieniu i nazwisku co ty - oświadczył. Anna spojrzała na niego z niekrytym zdumieniem.
- Jak to? Dwie Anny White? - zapytała, zszokowana.
- Tak. Ta druga to też Gryfonka. Z tego co pamiętam jest na czwartym roku.
- Ale to chyba nic nie zmienia, prawda?
- Nie. Tylko chciałem, żebyś wiedziała - odrzekł chłopak.

- Eddie! - zawołała dziewczyna. Edward natychmiast zauważył dwie brązowe sowy lecące w ich kierunku. Szybko podbiegł do okna i otworzył je. Ptaki wylądowały na jego biurku, zostawiając dwie koperty. Anna natychmiast otworzyła tę zaadresowaną do niej i pisnęła. Eddie rozkleił swoją, a kiedy zobaczył jej zawartość, krzyknął z niedowierzaniem.

W ich dłoniach znajdowały się odznaki prefektów naczelnych.

- Nie wierzę! To niemożliwe! - krzyknęła Gryfonka.
- Aniu, to jest możliwe. Przecież oboje byliśmy prefektami, a teraz zaczynamy ostatni rok nauki - stwierdził przytomnie Edward.
- A Frances? Przecież ona jest prefektem Ravenclawu! Kto o zdrowych zmysłach wybrałby mnie?!
- Kto? Nasz dyrektor - odparł chłopak.

Nagle w domu ktoś krzyknął. Oboje byli pewni, że to siostra Eddie'go otrzymała swój list, w którym znalazła jedynie listę potrzebnych rzeczy i bilet na pociąg. Frances od początku wakacji była pewna, że zostanie prefektem naczelnym.

- Ha! I dobrze jej tak! - powiedział Ślizgon z mściwą satysfakcją.
- Eddie, chyba o czymś zapomniałeś - oznajmiła Anna. Chłopak spojrzał na nią ze zdziwieniem.
- Prefektami Hufflepuffu są Tom Johnson i Isabelle Rose! - wyjaśniła Gryfonka.
- Czyli Isabelle ma kolejny powód, żeby cię nienawidzić - zauważył chłopak.
- Pozostaje pytanie, jaki był ten pierwszy...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?