Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

Była głucha, pozornie zwyczajna noc. Co jakiś czas słychać było ciche pohukiwanie sowy. Kilka kotów przechadzało się po uliczkach. Wszyscy mieszkańcy Dover Street pogrążeni byli w głębokim śnie.

Prawie wszyscy.

W jednym pokoju domu numer 16 płonęło delikatne, niebieskie światło. Na podłodze siedziała postać w czarnej koszuli nocnej. Jej twarz, skryta pod czarnymi lokami, miała śnieżnobiały kolor. Przed dziewczyną leżała księga. To właśnie na nią skierowane było światełko, wydobywające się z długiej, dębowej różdżki.

- Przeklęta insomnia – szepnęła sama do siebie Anna White.

Osoba leżąca w łóżku kilka metrów obok nieznacznie się poruszyła, lecz brunetka niczego nie dostrzegła. Była całkowicie pogrążona w lekturze Oklumencji dla początkujących. Po dłuższym czasie delikatnie zamknęła książkę, odkładając ją na biurko. Podeszła do okna i spojrzała na niebo. Była pełnia. Gryfonka cichutko westchnęła. Nie potrafiła zasnąć, kiedy było jasno. Uwielbiała mrok. Niepewnie chwyciła zasłonę i zakryła nią szybę, przez którą do pokoju dostawało się światło. Kiedy ciemność ogarnęła pomieszczenie, Anna poczuła się znacznie lepiej. Powoli zamknęła się w swoim śpiworze.

- Nox – mruknęła, a jej różdżka przestała emitować błękitną poświatę. Minęło zaledwie parę minut, a dziewczyna oddała się w objęcia Morfeusza.

Otworzyła oczy i wstała. Podeszła do biurka, na którym powinna leżeć jej książka. Ale zamiast tego znalazła tam pożółkły kawałek pergaminu. Podeszła do okna. Przy blasku księżyca udało jej się odczytać zapisany tekst:

Może się spotkamy znów po kilku latach
Może właśnie tutaj lub na końcu świata
Będziesz wtedy inna - ja wciąż taki sam
Może nam się uda zacząć jeszcze raz

Dzisiaj muszę odejść - już mnie nie zatrzymuj
Przez te wszystkie lata nic się nie zmieniło
Rozstawiłaś straże wokół moich snów
Daj mi wreszcie spokój - dosyć mam już słów

Wrócę tu na pewno, gdy nadejdzie pora
Zapamiętaj tylko, co mówiłem wczoraj
Zapamiętaj tylko, że się nie zmieniłem
Myślę, co myślałem, wierzę w co wierzyłem

Wrócę, gdy zrozumiesz - już po kilku latach
Może właśnie tutaj będzie koniec świata
Będziesz wtedy inna - ja wciąż taki sam
Może nam się uda zacząć jeszcze raz... *

Stała i wpatrywała się w małe, czarne litery. Bez problemu rozpoznała pismo Eddie’go. Popatrzyła w stronę łóżka, gdzie powinien spać. Nikogo tam nie było. Łzy napłynęły jej do oczu. Bezradnie usiadła na podłodze zaczęła wylewać z siebie cały swój ból.


- Ania! Ania! – Ze snu wyrwał ją głos, który tak dobrze znała. Zauważyła jednak, że dochodził do niej jakoś inaczej, jakby zza ściany.

I wtedy zorientowała się, iż nie znajduje się w swoim śpiworze. Siedziała na czymś twardym. Próbowała się poruszyć, ale uniemożliwiły jej to liny, którymi została związana. Chciała krzyknąć, lecz okazało się, że coś blokuje usta.

- Ania! Wszystko dobrze? – Nagle blask księżyca przebił się przez mrok. Gryfonka otworzyła oczy. Ujrzała swojego przyjaciela, który właśnie mocował się z więzami. Po chwili dziewczyna mogła swobodnie się poruszać. Jednak nadal nie mogła wykrztusić z siebie ani słowa. Tym razem było to spowodowane ogromnym szokiem.

- Dziękuję – powiedziała cicho, rzucając się Eddie’mu na szyję. Mocno wtuliła się w klatkę piersiową chłopaka. Teraz czuła się bezpiecznie. Nikt nie mógł jej nic zrobić. Było jej dobrze. Bardzo dobrze.

- Nic ci się nie stało? – spytał z troską młody Cobain. Anna pokręciła głową i otarła łzy.
- Jak myślisz, kto mógł to zrobić? – zadała pytanie White, lecz Ślizgon jedynie wzruszył ramionami.
- Przy rozwiązywaniu liny znalazłem włos. Brązowy. – Blondyn podał jej znalezisko. Dziewczyna przyjrzała się mu uważnie. Kilka sekund później jęknęła z niedowierzaniem.

- To nie Isabelle – stwierdziła z rozżaleniem. Edward przytaknął.
- Co gorsza, ten odcień wydaje mi się dziwnie znajomy. – Westchnął, patrząc na przyjaciółkę.
- Frances – rzekła Anna drżącym głosem.

Ślizgon miał to samo zdanie. Dobrze wiedział, że White zdążyła już polubić jego siostrę. Miał teraz lekkie wyrzuty sumienia. Przecież mógł nie dawać jej tego włosa. Udawać, że w ogóle go nie znalazł. Zmienić jego kolor tak, żeby wyglądał jak jeden z tych należących do młodej Rose. Mógł zrobić cokolwiek innego, żeby nie dodawać Ani powodu do smutku. Gdyby tylko pomyślał wcześniej...

- Chyba najwyższa pora się położyć. – Gryfonka ziewnęła. Eddie kiwnął głową. Delikatnie chwycił dziewczynę za rękę i poprowadził w stronę swojego łóżka.
- Chyba nie myślisz, że po tym wszystkim pozwolę ci spać samej – szepnął jej do ucha.
- Tak właśnie myślałam – odparła White. Wiedziała, iż nic nie wskóra.

Tym razem jednak zupełnie jej to nie przeszkadzało. Położyła się obok przyjaciela i znów doświadczyła tego wspaniałego poczucia bezpieczeństwa.

Teraz dane jej było nie budzić się do samego rana.



* Stare Dobre Małżeństwo - Pożegnanie

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?