Był pierwszy września. Anna obudziła się i czym prędzej ubrała. Jako tako doprowadziła do porządku swoje włosy. Jeszcze raz sprawdziła, czy w jej kufrze znajdują się wszystkie potrzebne rzeczy.

Kiedy zorientowała się, że Eddie jeszcze śpi, powoli podeszła do niego i delikatnie nim potrząsnęła.

- Ania? Daj spokój, jeszcze chwilę... – wychrypiał chłopak, przewracając się na drugi bok.
- Wstawaj! Natychmiast! Chcesz się spóźnić na pociąg?! – Gryfonka zabrała mu kołdrę. Edward popatrzył na nią groźnie, ale w końcu wyskoczył z łóżka. Wszedł do szafy i po chwili wyskoczył z niej w dżinsach i granatowej koszulce. Przeczesał dłonią włosy. Rzucił okiem na swój bagaż i wyniósł go do przedpokoju. Po chwili wrócił i zrobił to samo z kufrem przyjaciółki.

Oboje wyszli do kuchni na śniadanie. Przy stole siedziała Frances. White posłała jej mordercze spojrzenie. Krukonka spojrzała na nią jakby nigdy nic, spokojnie popijając kawę.

Anna wzruszyła ramionami i sięgnęła po dzbanek z herbatą. Nalała sobie pełny kubek. Niechętnie zerknęła w kierunku tostów z serem. Westchnęła i chwyciła jednego. Nie miała dzisiaj ochoty na jedzenie. Denerwowała się, jak zawsze na początku roku szkolnego. A do tego właśnie rozpoczynał się jej ostatni. Będzie musiała się pożegnać z ukochanym Hogwartem, małą grupką ludzi, których tak bardzo polubiła, nauczycielami, samotnymi wypadami do Zakazanego Lasu...

Teraz wszystko się zmieni. Nic nie będzie tak samo. A do tego nie wiedziała, co dalej. Jej przyszłość była niepewna. Przecież będzie musiała znaleźć jakąś pracę, ustatkować się... Nie, nie potrafiła o tym myśleć. Zawsze żyła teraźniejszością. Nie patrzyła ani wprzód, ani wstecz.

Edward natomiast pochłaniał ogromne ilości jajecznicy z kurkami, zagryzając ją kanapką z dżemem truskawkowym. Było to jego ulubione śniadanie. Zwykle dopełniał to wszystko kefirem, jednak akurat teraz go zabrakło. Tak więc popijał mlekiem.

Gryfonka spoglądała na niego z ponurym uśmiechem na twarzy. Ona nie potrafiła nic przełknąć, a on je, jakby to nie był pierwszy dzień szkoły... A do tego jest taki chudy! Niektórzy to mają szczęście!

Po śniadaniu od razu wyszli z domu. Każdy niósł swój kufer. Anna teleportowała ich prosto na peron numer 9 i ¾. Byli jakieś piętnaście minut przed czasem. Ciężko było im się przedostać do pociągu, bo aż roiło się tu od uczniów żegnających się ze swoimi rodzicami, ładującymi bagaże do środka, straszącymi młodsze rodzeństwo Ceremonią Przydziału...

W końcu dało im się wsiąść do środka. Udali się prosto do przedziału, w którym spotykali się prefekci. Frances momentalnie zaczęła prowadzić zawziętą konwersację z kolegami z Ravenclawu, Eddie podszedł do grupki Ślizgonów, a Ania wcisnęła się w kąt. Nie miała ochoty na jakiekolwiek rozmowy.

Kiedy pociąg odjechał, do przedziału wpadł Tom Johnson, prefekt Hufflepuffu z siódmego roku. Na jego twarzy malował się głęboki smutek.

- Co się stało? – Siostra Edwarda natychmiast to zauważyła.
- Isabelle znaleziono martwą w jej pokoju – odparł ponuro Puchon, siadając na pierwszym lepszym wolnym miejscu.

Wszyscy patrzyli na niego ze zdziwieniem. Nikt nie rozumiał, jak to możliwe.

Całą drogę jechali w milczeniu. Czasami tylko ktoś przerwał ciszę, żeby pożyczyć chusteczkę do nosa, albo kupić trochę słodyczy. Atmosfera była bardzo napięta. Co jakiś czas jakiś prefekt przechodził się po pociągu, ale o wiele rzadziej niż zwykle. Nikt nie odważył się zapytać, dlaczego Isabelle nie żyje. Nikt nie pytał o okoliczności. Wszyscy zagłębieni byli w swoich własnych teoriach na temat jej śmierci, jednak żadna z nich nie oddawała rzeczywistości.

Może młoda Rose nie była w szkole zbyt lubiana, ale jej zgon dotknął wszystkich prefektów. O wiele prościej jest nienawidzić człowieka żywego niż martwego...

Kiedy podróż miała się ku końcowi, przebrali się w swoje szaty. Cały czas trwała przygnębiająca cisza, która tylko czyniła sytuację bardziej dramatyczną.
To był najgorszy przejazd pociągiem w życiu Anny White. „No to się zaczyna” – pomyślała ponuro.

Faktycznie, to rozpoczęcie roku raczej trudno zaliczyć do najmilszych.


Gdy uczniowie wysiedli z pociągu na stacji Hogsmeade, wszyscy oprócz pierwszorocznych, płynących łódkami z Hagridem, udali się do powozów.
Anna usiadła razem z Edwardem. Dołączyła do nich Frances, co Gryfonka skwitowała zimnym spojrzeniem. Jeszcze nie zapomniała momentu, kiedy obudziła się związana w szafie...
Jak ona mogła jej to zrobić? Przecież były przyjaciółkami! Może to był tylko jeden głupi żart, ale White nie potrafiła zapomnieć.

- Ostatni rok w Hogwarcie. Aż trudno uwierzyć... – Eddie przerwał niezręczne milczenie. Ania popatrzyła na niego smutno. Wciąż nie mogła pogodzić się z tym, że już nigdy nie pojedzie powozem, podobno ciągniętym przez testrale. Zawsze żałowała, że nie mogła ich zobaczyć. Teraz było jej z tego powodu jeszcze gorzej.
- Zdążyłam ogromnie pokochać tę szkołę. Kiedy stąd wyjedziemy, nic już nie będzie takie samo – powiedziała z rozżaleniem Gryfonka.
- A ja się cieszę, że to już ostatni rok. Pewnie dostanę posadę w Ministerstwie Magii – rzekła Frances. White westchnęła. Postanowiła tego nie komentować...


Byli już na miejscu. Anna powoli postawiła stopę na ukochanej, hogwarckiej ziemi. Wzięła głęboki wdech. Poczuła w nozdrzach powietrze, którym oddychała tak długo...