Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Richarda obudzi³y poranne promienie s³oùca. Z jêkiem wsta³ z sofy i masowa³ swoje plecy. Zasn¹³ w szacie, w której wczoraj przedziera³ siê przez zaroœla wokó³ dworu Cragleyów. Czu³ sztywnoœÌ we wszystkich koœciach, a na dodatek cuchn¹³. W drodze do ³azienki zerkn¹³ na Grace le¿¹c¹ w jego sypialni. Eliksir nasenny dzia³a³, gdy¿ spa³a spokojnie ca³¹ noc. Dziêki innym specyfikom poparzenia i inne liczne rany na jej ciele nie wygl¹da³y ju¿ tak strasznie i powoli siê goi³y. Cierpia³ wewn¹trz, wiedz¹c, jak bardzo poranili j¹ podczas tortur. Nawet nie by³ sobie w stanie wyobraziÌ, co musia³a tam wycierpieÌ. Mimo to Auror uœmiechn¹³ siê i poszed³ zmyÌ z siebie kilkunastogodzinne b³oto i pot.

Ca³¹ resztê dnia spêdzi³ przy Grace, sprawdzaj¹c, czy proces leczenia idzie w dobrym kierunku. Nie zna³ siê na tym za bardzo. Porusza³ siê prawie po omacku, czepiaj¹c siê jedynie podstaw i ogólnych zasad, jakie zapamiêta³ z krótkiego szkolenia, na którym musia³ polegaÌ. Obawia³ siê jedynie, ¿e móg³ czegoœ nie zauwa¿yÌ lub coœ pomin¹Ì, przez co Grace nie wyzdrowieje. ChoÌ tak bardzo chcia³ zanieœÌ j¹ do uzdrowicieli, zdawa³ sobie sprawê, ¿e spiskowcy nie s¹ g³upi i na pewno maj¹ tam swoich informatorów. Po³o¿y³ swoj¹ d³où na jej ramieniu i wpatrywa³ siê w jej twarz. Czu³ pod swoimi palcami delikatn¹ i ciep³¹ skórê. Widzia³, jak jej klatka piersiowa unosi siê spokojnie i opada. Nawet nie zorientowa³ siê, kiedy zasn¹³. Obudzi³ siê w œrodku nocy, le¿¹c obok dziewczyny i wci¹¿ trzymaj¹c j¹ za rêkê. Przetar³ oczy, poprawi³ koc, którym by³a przykryta i poszed³ do salonu.

Druga noc na sofie nie by³a ju¿ taka z³a. Rankiem spojrza³ na Grace w sypialni i kiedy upewni³ siê, ¿e ta nadal tam jest, zabra³ siê za robienie œniadania. Wyci¹gn¹³ z lodówki kilka produktów i po chwili po ca³ym mieszkaniu rozszed³ siê zapach jajek sma¿onych na bekonie. Kiedy nak³ada³ sobie aromatyczny posi³ek na talerz, us³ysza³ jêk i skrzypienie pod³ogi. Rozejrza³ siê z przera¿eniem po mieszkaniu, szukaj¹c Ÿród³a niepokoj¹cych dŸwiêków. Nawet nie zorientowa³ siê, kiedy w jego rêku znalaz³a siê ró¿d¿ka. W drzwiach sypialni stanê³a Grace. Jedn¹ rêk¹ trzyma³a siê framugi, a drug¹ mia³a przyciœniêt¹ do brzucha. Richard rzuci³ siê w stronê dziewczyny i pomóg³ jej utrzymaÌ siê na nogach.

- Grace, oszala³aœ? Jesteœ ciê¿ko ranna, nie powinnaœ siê forsowaÌ - szepn¹³ z napiêciem prowadz¹c j¹ z powrotem do ³ó¿ka. Nie opiera³a siê i spokojnie usiad³a, czekaj¹c a¿ Auror pozwoli wyraziÌ jej w³asne zdanie.
- CieszĂŞ siĂŞ, Âże jesteÂś przy mnie. Jak dÂługo byÂłam chora? JuÂż po wszystkim? ZdemaskowaÂłeÂś spiskowcĂłw?
Nie mia³ pojêcia, od czego zacz¹Ì. Nie by³ przygotowany na lawinê pytaù. Jedyne czego pragn¹³, to by Grace wyzdrowia³a.
- Grace... ja... ty by³aœ w ciê¿kim stanie. Ba³em siê, ¿e nie uda mi siê ciebie uratowaÌ. - Patrzy³ prosto w b³êkitne oczy dziewczyny, zanim wsta³ i pod¹¿y³ w kierunku kuchni. - Powinnaœ wypoczywaÌ. Zaraz przyniosê ci œniadanie.

Richard wybieg³ pospiesznie z sypialni, zostawiaj¹c Grace sam¹ z jej myœlami (a nie by³y one radosne). Nie odpowiedzia³ jej na kluczowe pytanie. Ba³ siê jej reakcji. I s³usznie. Nie po to tyle cierpia³a, by on porzuci³ swoje zadanie. Tak bardzo siê na nim zawiod³a. Zacisnê³a piêœci i zamierza³a wstaÌ, by wygarn¹Ì mu, co o nim myœli, jednak nie pozwoli³ jej na to pal¹cy ból, który ponownie zaatakowa³ i przywo³a³ wspomnienia niekoùcz¹cych siê tortur i obcego œmiechu. Upad³a na pod³ogê i le¿a³a tam, cierpi¹c i dr¿¹c. Mia³a wra¿enie, ¿e znów zaczê³a siê niekoùcz¹ca mêka. Jedynie otoczenie by³o odmienne, jednak i to sta³o siê niewa¿ne, gdy¿ powoli ogarnia³a ja ciemnoœÌ. Ostatnie, co us³ysza³a, to dŸwiêk rozbijanej porcelany.

Czas jakby spowolni³. Richard widzia³, jak Grace osuwa siê bezw³adnie na pod³ogê. Nie móg³ z³apaÌ oddechu. Umys³ podsy³a³ mu wizje martwej dziewczyny. Bieg³, ale jakby nadal sta³ w miejscu. Nie móg³ wydobyÌ z siebie ¿adnego dŸwiêku. Jego krtaù by³a œciœniêta ze strachu, a oczy patrzy³y, jak twarz Grace przykrywaj¹ rozsypane blond loki. Nie wiedzia³ nawet, kiedy dotkn¹³ jej zimnej i spoconej skóry. Podniós³ j¹ delikatnie i z wielkim wysi³kiem szepta³ jej imiê. Wydawa³o mu siê, ¿e jego w³asny g³os dobiega gdzieœ z oddali, spoza szumów i szybkich uderzeù bêbnów, które wydawa³y siê byÌ orkiestr¹ dyrygowan¹ przez sam¹ œmierÌ. Zaczê³o mu siê krêciÌ w g³owie. Nie wiedzia³ ju¿, gdzie jest góra i dó³. Obraz niebezpiecznie siê rozmywa³, jednak mimo to nadal dok³adnie widzia³ nieruchom¹ twarz Grace. Nagle wœród tej spowolnionej rzeczywistoœci jego p³uca zaczê³y domagaÌ siê powietrza. Oddycha³ szybko i p³ytko, próbuj¹c pogr¹¿yÌ siê w nicoœci. Nie mia³ ju¿ pojêcia, po co ma d³u¿ej ¿yÌ. Wœród przyt³aczaj¹cej go paniki rozleg³ siê donoœny huk. Rozejrza³ siê niewidz¹cymi oczyma dooko³a, jak dziecko przestraszone w œrodku nocy. Kolejny huk przypomina³ ju¿ raczej trzask, po którym nast¹pi³y kolejne. W koùcu dostrzeg³, ¿e Grace porusza siê w rytm tych osobliwych dŸwiêków. Nie rozumia³, dlaczego siê porusza³a, skoro by³a martwa. A mo¿e on te¿ umar³ i s¹ teraz duchami. Nagle poczu³ ból w okolicach lewego nadgarstka. Œciska³a go z ca³ej si³y d³où dziewczyny. Dopiero wtedy dotar³o do niego, ¿e Grace wci¹¿ walczy. Z³apa³ j¹ woln¹ rêk¹ i pomóg³ usi¹œÌ. Dziewczyna kas³a³a, próbuj¹c odkrztusiÌ krew, która sp³ywa³a z k¹cika jej ust.

Richard pospiesznie z³apa³ swoj¹ ró¿d¿kê i zacz¹³ wymawiaÌ inkantacje lecz¹ce. Trzês¹ce siê rêce w tym nie pomaga³y, przez co musia³ powtórzyÌ kilka zaklêÌ. Nie odwa¿y³ siê pomin¹Ì ¿adnego w obawie, ¿e zaszkodzi to Grace. W koùcu dziewczyna zaczerpnê³a g³êboko powietrze i z ulg¹ osunê³a siê w ramiona Richarda. Auror cieszy³ siê, ¿e Grace ponownie wywinê³a siê œmierci. G³adzi³ rêk¹ jej blond w³osy, licz¹c na to, ¿e chwila ta bêdzie trwaÌ wiecznie. Dziewczyna jednak nie da³a mu tego komfortu. Powoli, uwa¿aj¹c, by znowu nie straciÌ przytomnoœci, wesz³a na miêkki materac i popatrzy³a na Richarda.

- Musimy ich powstrzymaĂŚ. Sam widzisz, do czego sÂą zdolni - wykrztusiÂła, zanim znĂłw zÂłapaÂła siĂŞ za brzuch z grymasem bĂłlu.
Richard pomagajÂąc jej poÂłoÂżyĂŚ siĂŞ wygodnie, rozmyÂślaÂł nad tym, czego siĂŞ dowiedziaÂł.
- Grace, znalazÂłem handlarza. Tego, ktĂłremu daÂłem przesyÂłkĂŞ. ChcÂą otruĂŚ Pottera. Zapewne podczas przyjĂŞcia w dworze CragleyĂłw.
Auror wsta³ i popatrzy³ na le¿¹ce na pod³odze kawa³ki jajka, porcelany i bekonu. Machn¹³ ró¿d¿k¹, usuwaj¹c resztki niezjedzonego œniadania.
- Musisz coœ zjeœÌ, ¿eby odzyskaÌ si³y. Przygotujê zaraz coœ tylko, proszê, nie wstawaj. Jesteœ jeszcze zbyt ranna, by siê forsowaÌ. - Parzy³ z trosk¹ na Grace, próbuj¹c wyczytaÌ z jej twarzy, czy zgadza siê na jego warunki. Kiedy cisza zaczê³a robiÌ siê niezrêczna, wyszed³ z pokoju.

Kiedy pó³ godziny póŸniej wraca³ do sypialni z dymi¹c¹ porcj¹ makaronu z bia³ym serem, znów zobaczy³ puste ³ó¿ko. Tym razem jednak Grace by³a przytomna. Sta³a oparta o œcianê, wygl¹daj¹c przez okno. By³o póŸne popo³udnie, w zwi¹zku z czym na ulicy wrêcz roi³o siê od ludzi wracaj¹cych z pracy. Richard postawi³ obiad na komodzie i podszed³ do dziewczyny.
- ProsiÂłem ciĂŞ przecieÂż, ÂżebyÂś siĂŞ nie forsowaÂła.
PoÂłoÂżyÂł rĂŞkĂŞ na jej ramieniu, chcÂąc daĂŚ znak, by usiadÂła i nie przemĂŞczaÂła siĂŞ dalej. Grace jednak odtrÂąciÂła jego dÂłoĂą i popatrzyÂła w jego oczy z drapieÂżnÂą determinacjÂą.
- Jestem gotowa nawet umrzeĂŚ, byle zdemaskowaĂŚ spiskowcĂłw i uratowaĂŚ...
- Ale ja nie jestem gotowy byÂś odeszÂła - przerwaÂł jej wypowiedÂź. Nie chciaÂł sÂłuchaĂŚ o umieraniu, nie teraz, gdy prawie jÂą utraciÂł.
Nadal wpatrywaÂła siĂŞ w niego, jakby szukaÂła brakujÂących elementĂłw ukÂładanki.
- Teraz widzê, ¿e pope³ni³am b³¹d. ¯yjesz iluzjami. Nie jesteœ w stanie zaakceptowaÌ rzeczywistoœci.
Ziemia jakby zapada³a siê pod nogami Aurora. Wiedzia³, ¿e to, co czuje nie jest iluzj¹, a jednak ta najwa¿niejsza osoba nie wierzy³a w prawdziwoœÌ jego intencji.
- Grace, to, to nie tak, ja ciĂŞ.. ja ciĂŞ kocham.
ZamilkÂła, spuÂściÂła na chwilĂŞ wzrok, poprawiajÂąc szatĂŞ. OparÂła siĂŞ o parapet, wpatrujÂąc siĂŞ w gwar panujÂący wieczorem na ulicach Londynu. ZbieraÂła w sobie resztki siÂł. NienawidziÂła siĂŞ za to, co planowaÂła za chwilĂŞ powiedzieĂŚ.
- Idziesz ze mnÂą do Logbottoma, czy dalej zamierzasz trwaĂŚ w tym, co nie istnieje?
Patrzy³a na Richarda, widz¹c, jak bardzo dotknê³y go jej s³owa. Z ca³ego serca pragnê³a rzuciÌ siê w jego objêcia i tak¿e wyznaÌ mi³oœÌ. Niedawny ból zwi¹zany z torturami wydawa³ siê niczym w porównaniu z tym, co czu³a teraz. Nie mog³a jednak pozwoliÌ, by jej uczucia wziê³y górê nad rozumem. Nie mog³a pozwoliÌ na to, by spêdzili tu kolejne dni odciêci od œwiata. W koùcu to Richard przerwa³ milczenie. W jego g³osie wyczu³a podobne cierpienie, które nieumiejêtnie próbowa³ ukryÌ pod ch³odnymi przemyœleniami. Wiedzia³a, ¿e w tej chwili czuj¹ to samo.
- Ale Grace, jesteœ zbyt s³aba, by gdziekolwiek iœÌ. Kim jest ten Longbottom?
BaÂła siĂŞ, Âże jej gÂłos siĂŞ zaÂłamie. PopatrzyÂła na wieczorne niebo, szukajÂąc na nim siÂły i spokoju, by mogÂła dalej kontynuowaĂŚ tÂą wyszukanÂą formĂŞ tortur.
- Zanim mnie z³apali, zd¹¿y³am przejrzeÌ archiwalne egzemplarze Proroka. Nale¿a³ on do pewnej grupy, któr¹ dowodzi³ Potter w czasach szkolnych. Nazywali siê Gwardi¹ Dumbledore'a. Pamiêtasz tego nowego nauczyciela zielarstwa, który uczy³, jak byliœmy na siódmym roku? To w³aœnie Longbottom.
Richard usiad³ powoli na ³ó¿ku, zastanawiaj¹c siê nad szalon¹ decyzj¹ Grace. Nie móg³ pozwoliÌ jej tak po prostu wystawiÌ siê na widok wroga.
- Jutro z rana wyruszam do Hogsmeade, a teraz wybacz, ale podobno muszê wypoczywaÌ. - Patrzy³a na niego ch³odnym wzrokiem, czekaj¹c, a¿ wyjdzie. Kiedy w koùcu zosta³a sama w sypialni, popatrzy³a na zapalaj¹ce siê latarnie, które na nowo rozœwietla³y swoim blaskiem zanurzone ju¿ w mroku ulice Londynu. Powoli po³o¿y³a siê na ³ó¿ku plecami do drzwi. Skuli³a siê w k³êbek i pozwoli³a, by ³zy w koùcu sp³ynê³y po jej policzkach.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.