Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Z g³êbokim westchniêciem wszed³ do pokoju Grace. Przez chwilê rozgl¹da³ siê zadziwiony po pomieszczeniu. Mia³ wra¿enie, jakby przeniós³ siê w czasie. Œciany pokrywa³ be¿owy kamieù, na którym gdzieniegdzie wyryte by³y p³askorzeŸby. Oprócz biurka i pó³ki na dokumenty by³o tu kilka tropikalnych roœlin w antycznych wazach i skromne ³ó¿ko.
- Uauu - powiedziaÂł z podziwem. - Tego siĂŞ nie spodz... chociaÂż nie. Gdyby siĂŞ zastanowiĂŚ, to jednak to ma sens.
Uœmiechn¹³ siê do przyjació³ki, która zamknê³a za nim drzwi. Nadal podziwia³ pokój, kiedy Grace porwa³a kawa³ek pergaminu i pospiesznie zaczê³a coœ pisaÌ.
- Sypiasz tutaj? A juÂż myÂślaÂłem, Âże to ja jestem pracoholikiem.
- Tak, czasem jest tu o wiele spokojniej, niÂż w moim domu. Wiesz, nikt siĂŞ nie krĂŞci pod nogami - wcisnĂŞÂła mu do rĂŞki zmiĂŞty kawaÂłek. - Tutaj masz adres mojego brata. To on zdobyÂł kilka poszlak, dziĂŞki ktĂłrym trafiÂłam na tĂŞ podejrzanÂą paczkĂŞ, ktĂłrÂą transportowaÂłeÂś. W razie gdybym siĂŞ nie pojawiÂła jutro, bĂŞdziesz wiedziaÂł, gdzie siĂŞ udaĂŚ. Mam nadziejĂŞ, Âże... - Nie dokoĂączyÂła, gdyÂż nagle ktoÂś gÂłoÂśno zaÂłomotaÂł w drzwi.


Richard zauwa¿y³ przera¿enie w oczach Grace. Ta szybko zaci¹gnê³a go do kominka, w którym jednym machniêciem ró¿d¿ki zapali³a ogieù.
- Szybko, musisz stÂąd znikaĂŚ - powiedziaÂła gÂłoÂśnym szeptem. - Nikt nie moÂże siĂŞ dowiedzieĂŚ, Âże tu byÂłeÂś.
£omotanie powtórzy³o siê, lecz tym razem do³¹czy³ do niego rozkazuj¹cy okrzyk. "OtwieraÌ!"
Richard by³ wyraŸnie zaniepokojony reakcj¹ dziewczyny i kiedy chcia³ zaprotestowaÌ, Grace przyci¹gnê³a go do siebie. Poczu³ ciep³o na swoich ustach. W pierwszej chwili chcia³ siê cofn¹Ì, lecz fala napiêcia ust¹pi³a radoœci. Odwzajemni³ poca³unek i obj¹³ jej g³owê. Przez zamkniête oczy zarejestrowa³ jakiœ b³ysk. Rêce dziewczyny zsunê³y siê powoli na klatkê piersiow¹ aurora, po czym bez ¿adnego ostrze¿enia wepchnê³y go w zielone p³omienie wydobywaj¹ce siê z kominka. Zakrztusi³ siê sadz¹. Spojrza³ na Grace, która z wypiekami na policzkach macha³a rêk¹, daj¹c mu znak, ¿eby znika³. Tym razem jej pos³ucha³. Wypowiedzia³ wyraŸnie swój adres zamieszkania.

By³ z powrotem w swoim zagraconym mieszkaniu. Otrzepa³ siê pospiesznie z popio³u, po czym usiad³ na sofie z szerokim uœmiechem na twarzy. Nadal nie wierzy³ w to, co siê przed chwil¹ sta³o. Wiedzia³, ¿e musi jak najprêdzej zabraÌ siê za œledztwo, ale chwilowo jedyne co widzia³, to twarz Grace. Bezwiednie dotkn¹³ opuszkami palców swoich warg. Jeszcze tak niedawno spoczywa³y na nich jej usta. W œrodku ca³y p³on¹³. Przypomina³ sobie, jak kiedyœ jego koledzy z pracy chwalili siê swoimi mi³osnymi podbojami, ale nikt z nich nie wspomina³, ¿e pierwszy poca³unek to tak wspania³e doznanie. Richard straci³ rachubê czasu i z odrêtwienia ockn¹³ siê dopiero, kiedy na jego udach usiad³ Karmelek, domagaj¹cy siê pieszczot. Auror popatrzy³ na swoj¹ sowê i przytuli³ j¹ lekko do siebie.

Po krótkiej chwili wsta³, pozwalaj¹c puchaczowi odlecieÌ. Czarodziej zacz¹³ kr¹¿yÌ po swoim salonie, obserwowany jedynie przez du¿e, ciekawskie oczy sowy. Stara³ siê ustaliÌ plan dzia³ania.


***


KtoÂś wyraÂźnie prĂłbowaÂł dostaĂŚ siĂŞ do pokoju Grace. Dziewczyna podziĂŞkowaÂła sobie w duchu za to, Âże postanowiÂła wzmocniĂŚ drzwi paroma zaklĂŞciami ochronnymi. Tylko ona mogÂła je otworzyĂŚ; innym rozwiÂązaniem byÂło jedynie ich zniszczenie.
- Wiem, Âże tam jesteÂś, wredna szlamo! Confringo!
Si³a zaklêcia by³a na tyle du¿a, ¿e z kamiennych œcian posypa³ siê dawno niesprz¹tany kurz. Grace poprawi³a uchwyt, by ró¿d¿ka dobrze le¿a³a w jej d³oni. Podnios³a j¹ ku górze. By³a gotowa na atak napastnika. Nie doceni³a ich. Tyle czasu w³o¿y³a w to, by akurat dzisiaj jak najwiêcej Niewymownych nie pojawi³o siê w pracy. Widocznie ktoœ musia³ zauwa¿yÌ, ¿e coœ knuje.
- Bombarda!
W drzwiach pojawiÂła siĂŞ niewielka szczelina, co oznaczaÂło, Âże wszelkie bariery padÂły. W przeciÂągu jednej chwili wpadÂło przez nie ogromne cielsko.
- Protego! - krzyknĂŞÂła dziewczyna, chroniÂąc siĂŞ przed deszczem drzazg i biegnÂącym w jej kierunku taranowi.
Machnê³a ró¿d¿k¹ w stronê stoj¹cego nieopodal biurka, które nagle siê poruszy³o i polecia³o w stronê napastnika. Korzystaj¹c z chwili, kiedy wróg by³ zdezorientowany, da³a nura w kierunku pustej framugi. Nie dbaj¹c ju¿ o to, by nikt jej nie zobaczy³, pobieg³a najkrótsz¹ mo¿liw¹ drog¹ ku wyjœciu.


Wybra³a drogê prowadz¹c¹ przez salê czasu, w której siedzia³o kilka osób. Tworzy³y one magiczny proszek, maj¹cy kiedyœ byÌ czêœci¹ zmieniacza czasu. By³a to delikatna i ciê¿ka praca. Grace przeprosi³a za zak³ócanie spokoju i pogna³a dalej. Wpad³a do okr¹g³ego pokoju i ciê¿ko oddychaj¹c, stanê³a w jego centrum, skupiaj¹c siê usilnie na zobrazowaniu sobie korytarza prowadz¹cego do wind. Kiedy œciany stanê³y w miejscu, mog³a w koùcu ruszyÌ dalej. Pocz¹tkowo us³ysza³a, a nastêpnie zobaczy³a wielkiego czarodzieja, który zasapany dosta³ siê do pokoju. Uchyli³a siê przed kilkoma kl¹twami, które zosta³y pos³ane w jej stronê. Szybko obróci³a siê i rzuci³a zaklêcie potkniêcia, po czym kontynuowa³a swoj¹ ucieczkê. Bieg³a jak na z³amanie karku, licz¹c na to, ¿e zd¹¿y wejœÌ do z³otej klatki, zanim ten ktoœ j¹ dopadnie. Wdusi³a przycisk przywo³uj¹cy windê i nerwowo patrzy³a w kierunku wejœcia do Departamentu Tajemnic. W koùcu upragniony transport przyby³ i dziewczyna wpakowa³a siê do œrodka.
Kiedy ruszy³a w stronê Atrium, odetchnê³a z ulg¹. By³a prawie bezpieczna, g³ównie dziêki okr¹g³emu pokojowi. £atwo by³o siê dostaÌ do œrodka, za to wyjœcie zawsze by³o problemem dla kogoœ, kto nie wiedzia³, jak dzia³a ta sala. Stara³a siê uspokoiÌ oddech. W koùcu wysz³a z windy i skierowa³a siê do wyjœcia dla interesantów. Liczy³a na to, ¿e w œwiecie mugoli uda siê jej zgubiÌ niebezpieczny ogon. Mia³a nadziejê, ¿e wróg wie tylko i wy³¹cznie o niej. Nie przebaczy³aby sobie, gdyby odkryli, ¿e wspó³pracuje z Richardem. To jeszcze nie by³ odpowiedni czas, by ujawniaÌ jego osobê. W ka¿dym razie - dopóki nie zdobêdzie powa¿nych dowodów rzeczowych, które pozwol¹ im na zdemaskowanie spiskowców.


***


Richard wszed³ spokojnym krokiem do Dziurawego Kot³a i podszed³ do lady. Sta³a za ni¹ jak zwykle Hanna, któr¹ poprosi³ o kufel piwa kremowego. Z powag¹ rozgl¹da³ siê po barze, zastanawiaj¹c siê, czy ktoœ go przypadkiem nie obserwuje. Wszystko wokó³ wydawa³o siê nader normalne. Kilku sta³ych bywalców kiwa³o siê na krzes³ach, popijaj¹c ognist¹ whiskey, kilku czarodziejów jad³o póŸny obiad, a nieliczne grupki jedynie przechodzi³y przez lokal, by dostaÌ siê na ulicê Pok¹tn¹. Zewsz¹d wydobywa³ siê gwar rozmów. W koùcu w³aœcicielka pubu wróci³a z napitkiem i poda³a go aurorowi.
- WygraÂłeÂś na loterii? - zagadnĂŞÂła.
- Coo.. co? Nie, a dlaczego pytasz?
- Bo jesteÂś taki radosny. Zazwyczaj widywaÂłam ciĂŞ przygnĂŞbionego.
Nie spodziewaÂł siĂŞ takiego pytania. W jego idealnym scenariuszu byÂł niewzruszony, a nikt nie zadawaÂł dziwnych pytaĂą. PrĂłbowaÂł sobie przypomnieĂŚ uÂłoÂżonÂą wczeÂśniej formuÂłkĂŞ.
- A wiesz, pierwszy urlop. W koùcu mogê odpocz¹Ì od pracy. Hmm, wiesz mo¿e coœ o goœciu, który wczoraj rano zajmowa³ szósty pokój? Wiesz, zgubi³em zegarek. By³em u niego z pewn¹ spraw¹ ostatnio i mo¿e... Mam nadziejê, ¿e mo¿e to on go znalaz³ - zakoùczy³ niezgrabnie.
Próbuj¹c ukryÌ rumieùce za¿enowania spowodowane nieudolnoœci¹ swoich poczynaù, wzi¹³ g³êboki ³yk napitku.
- Och, mogê zapytaÌ sprz¹taczek, mo¿e one coœ znalaz³y. Niestety nasz goœÌ odda³ klucze do pokoju wczoraj po po³udniu.
- Ale nie wiesz, gdzie móg³bym go znaleŸÌ? Móg³ go spakowaÌ przez przypadek i nawet tego nie zauwa¿yÌ.
- Ja tam go nie znam, ale czasem przysiada siê do tamtej grupki siedz¹cej w rogu. - Przewróci³a oczami na samo wspomnienie o tych uci¹¿liwych klientach.

Richard podziêkowa³ jej za cenn¹ informacjê. Wsta³ i razem z kuflem skierowa³ siê w stronê wskazanych ludzi. Dopiero kiedy do nich podszed³, poczu³, ¿e s¹ wrêcz przesi¹kniêci zapachem alkoholu i brudu. Móg³ siê im bli¿ej przyjrzeÌ, choÌ nie by³ to mi³y widok. Przet³uszczone w³osy i podarte ubrania nie dodawa³y im ¿adnego uroku, choÌ idealnie pasowa³y do reszty ich aparycji. Auror upi³ ³yk piwa, zanim zdecydowa³ siê do nich przysi¹œÌ.
- Kojarzycie takiego niskiego goÂścia? ByÂł tu wczoraj po poÂłudniu. Podobno z wami rozmawiaÂł.
- Chodzi ci o Greniego? - Zapach, jaki wydoby³ siê z jego ust, przyprawi³ Richarda o md³oœci. - Ten karze³ znów nas oszuka³. Obieca³, ¿e wygramy fortunê dziêki jego zak³adom. Ju¿ dawno byœmy siê z nim policzyli, gdyby nam nie sprzedawa³ za pó³ darmo eliksirów. Co nie, ch³opaki?
Reszta przytaknê³a i chyba uznaj¹c to za toast, wypili resztki swoich trunków, po czym cisnêli szklankami o ziemiê. Richard kompletnie nie wiedzia³, jak siê zachowaÌ. Zaœmia³ siê nerwowo, staraj¹c siê jak najp³ycej oddychaÌ, by przypadkiem nie zemdleÌ od zniewalaj¹cego zapachu unosz¹cego siê wokó³.
- Yyy, no pewnie o niego mi chodzi. Wiecie, gdzie go znajdĂŞ?
- A krĂŞci siĂŞ wszĂŞdzie. Wczoraj nam wciskaÂł kit, Âże siĂŞ spieszy i nie miaÂł czasu, Âżeby zdobyĂŚ dla nas eliksiry. MoÂżesz tu na niego poczekaĂŚ razem z nami. Napijesz siĂŞ czegoÂś?
- Niee, dziĂŞki. NaprawdĂŞ nie wiecie, gdzie on przebywa?
- Aleœ uparty. Te¿ ci zalaz³ za skórê ten gnom? Szukaj go w pi¹tej uliczce na lewo od Nokturna. - Na chwilê przerwa³, by czkn¹Ì g³oœno. - A jak go znajdziesz, to przeka¿ mu od nas kopa w ten jego leniwy kuper. Tak siê nie traktuje powa¿nych klientów.
Richard juÂż wstawaÂł, mruczÂąc ciche podziĂŞkowania i pragnÂąc jak najszybciej wyewakuowaĂŚ siĂŞ ze strefy, ktĂłrÂą ta grupka juÂż chyba dawno oznaczyÂła jako swojÂą.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.