Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

M³ody Auror pod¹¿a³ tu¿ za niskim szmuglerem, trzymaj¹c obie ró¿d¿ki wycelowane w jego plecy. Greni prowadzi³ go przez w¹skie uliczki, w których panowa³ mrok i wyczuwalny by³ zapach œcieków. Richarda powoli irytowa³a ta wêdrówka. Podejrzewa³, ¿e handlarz gra na zw³okê i chce jak najbardziej opóŸniÌ dotarcie do kryjówki. Nie chcia³ jednak czegokolwiek przyspieszaÌ, gdy¿ obawia³ siê, ¿e szmugler móg³by spanikowaÌ, a wtedy wszystko sta³oby siê o wiele trudniejsze. W koùcu przystanêli przy metalowej bramie. Greni siêgn¹³ do kieszeni, co spotka³o siê z szybk¹ reakcj¹ Richarda.
- Spokojnie, ja tylko klucze chciaÂłem... - powiedziaÂł roztrzĂŞsionym gÂłosem, wyciÂągajÂąc pokaÂźny pĂŞk kluczy.
Richard machn¹³ lekko ró¿d¿kami, daj¹c mu do zrozumienia, by kontynuowa³. Ten pospiesznie zabra³ siê za próby otwarcia zamka. Nie sz³o mu zbyt dobrze, g³ównie z powodu trzês¹cych siê d³oni. Po chwili jednak wejœcie do magazynu stanê³o otworem.

Weszli do œrodka i zag³êbili siê pomiêdzy stosy paczek. Te by³y ró¿ne - od ma³ych zwi¹zanych kolorowymi sznurkami do wielkich, kartonowych pude³. Richard przysi¹g³by, ¿e z kilku z nich dobywa³ siê dziwny szelest lub pomruk. W koùcu trafili do serca tego osobliwego labiryntu. Poœrodku pustej przestrzeni sta³ mahoniowy stó³ i jedno krzes³o do kompletu.
- No dobra, co zatem wiesz o tej przesy³ce? Co w niej by³o? - zacz¹³ groŸnym g³osem Auror.
- Nic ciekawego - powiedzia³ dr¿¹cym g³osem Greni. Jego oczy biega³y nerwowo po ca³ym pomieszczeniu. - Kilka ingrediencji... BraÌ go! - krzykn¹³ niespodziewanie.
Richard poczu³, jak w³osy na jego szyi siê je¿¹. W nastêpnej chwili lecia³ w kierunku stosu pude³, a handlarz rzuci³ siê do ucieczki.
- Incarcerus! - krzykn¹³ pospiesznie Auror, zanim zaj¹³ siê zlokalizowaniem wspólnika szmuglera.
Greni z jêkiem pad³ na ziemiê, owiniêty grubymi linami, podczas gdy grad kolejnych zaklêÌ lecia³ ju¿ w stronê ch³opaka. Richard rzuci³ siê za wywrócone niedawnym odrzutem biurko i szybko zauwa¿y³, ¿e w rogach tego osobliwego pomieszczenia czeka³o dwóch ochroniarzy. Wiedzia³, ¿e jego os³ona nie wytrzyma zbyt d³ugo. Wyskoczy³ zza niej i zacz¹³ szyÌ przeciwzaklêcia. Macha³ sprawnie obiema ró¿d¿kami, broni¹c siê przed kl¹twami napastników. Pod³oga pod stopami Aurora zaczê³a pêkaÌ od nadmiaru magii, jaka wokó³ niej siê kumulowa³a. W koùcu Richard znalaz³ niewielk¹ lukê i zd¹¿y³ pos³aÌ zaklêcie og³uszaj¹ce w kierunku jednego z napastników. Ten widocznie nie spodziewa³ siê, ¿e Richard bêdzie w stanie zrobiÌ cokolwiek prócz bronienia siê, gdy¿ chwilê póŸniej wpad³ w stos pustych pude³ i nie podnosi³ siê z niego. Teraz walka by³a bardziej wyrównana. Richard z ³atwoœci¹ sparowa³ kolejn¹ seriê zaklêÌ i odwdziêczy³ siê kilkoma w³asnymi.

W pokoju zapanowaÂła nienaturalna cisza, przerywana co jakiÂś czas jĂŞkami Greniego. Richard ciĂŞÂżko dyszÂąc, podszedÂł do zwiÂązanego handlarza.
- MoÂże teraz ... powiesz mi ... co wiesz o tej przesyÂłce?
- Ja nic nie wiem, ja nie chciaÂłem, ja...
- Albo zaczniesz gadaÌ, albo skoùczysz jak twoi ochroniarze... Wiêc? - Wpatrywa³ siê w szmuglera gniewnym wzrokiem, a kiedy ten nie wykazywa³ ¿adnej woli wspó³pracy, uniós³ ró¿d¿ki, celuj¹c w pierœ Greniego.
- OK, ju¿ mówiê, tylko proszê nic mi nie rób. Nie mam ju¿ tej przesy³ki, przekaza³em j¹ kolejnemu ogniwu. Musia³em tylko przygotowaÌ jej zawartoœÌ.
- Jak¹ zawartoœÌ? - zapyta³ Auror, opuszczaj¹c ró¿d¿ki.
- Kwiat ciemiernika czarnego i jad bungarusa.
Richard zamyÂśliÂł siĂŞ na chwilĂŞ. PamiĂŞtaÂł, Âże ten pierwszy jest czĂŞsto uÂżywany w eliksirach nasennych i rozluÂźniajÂących, jednak nie miaÂł pojĂŞcia o wÂłaÂściwoÂściach jadu. WiedziaÂł, Âże bĂŞdzie musiaÂł uzupeÂłniĂŚ te luki w swojej wiedzy.
- Co dokÂładnie miaÂłeÂś z tym zrobiĂŚ?
- Podczas pe³ni zanurzy³em kwiat w butelce jadu. Nastêpnie podgrza³em naczynie i pozwoli³em, by kwiat wypi³ jad. Kiedy ksiê¿yc znika³ na zachodzie, zerwa³em bia³e ju¿ p³atki kwiatu i wycisn¹³em z nich kilka kropli oleju. To wszystko co wiem... Proszê, nie rób mi krzywdy...
- Komu daÂłeÂś ten olejek?
- Nie wiem, naprawdĂŞ. - Z oczu handlarza pociekÂły Âłzy.- ProszĂŞ, nie rĂłb mi krzywdy.
- Komu?
- Instrukcja mĂłwiÂła, Âże mam zostawiĂŚ paczkĂŞ w jednej z ciemnych alejek. Kiedy tu wrĂłciÂłem, czekaÂła na mnie zapÂłata. Nie mam pojĂŞcia, kto to byÂł. W tym biznesie dyskrecja to priorytet.
- Jak widaĂŚ, ty nie byÂłeÂś zbyt dyskretny, bo jakoÂś ciĂŞ znalazÂłem. - Richard wpatrywaÂł siĂŞ z pogardÂą w Greniego, kiedy ten staraÂł siĂŞ wyrwaĂŚ z wiĂŞzĂłw, aby tylko stÂąd uciec.
Auror wiedzia³, ¿e nie mo¿e pozwoliÌ na to, by ktokolwiek odkry³, co zasz³o dzisiejszego wieczoru. Wyprostowa³ siê i zamkn¹³ oczy. Musia³ wyciszyÌ swój umys³. Mimo wszystko nie chcia³ uszkodziÌ wrogów. Otworzy³ oczy i wycelowa³ ró¿d¿kê w czo³o szmuglera.
- Obliviate - powiedzia³ spokojnym g³osem. Ten sam zabieg powtórzy³ przy ochroniarzach Greniego. Kiedy pamiêÌ wszystkich zosta³a odpowiednio zmodyfikowana, Richard rzuci³ na ziemiê ró¿d¿kê szmuglera i uda³ siê w kierunku wyjœcia.

Po chwili wyszed³ z magazynu i zamkn¹³ za sob¹ metalowe drzwi. Wzi¹³ g³êboki wdech, wci¹gaj¹c nocne londyùskie powietrze. Wiedzia³, ¿e wyci¹gn¹³ z handlarza wszystko, co móg³, jednak nadal brakowa³o mu wielu elementów uk³adanki. Mia³ tylko nadziejê, ¿e Grace pójdzie o wiele lepiej i wkrótce bêd¹ mogli porozmawiaÌ z Potterem. Kiedy zbli¿a³ siê do swojego mieszkania, zauwa¿y³, ¿e noc powoli ma siê ku koùcowi. Dopiero teraz poczu³ ogromne zmêczenie. Ca³e napiêcie i stres nagle opad³y. Jedyne, czego pragn¹³ w tej chwili, to porz¹dnie wypocz¹Ì. Wiedzia³ jednak, ¿e najpierw musi zadbaÌ o w³asne bezpieczeùstwo. Wszed³ do swojej kamienicy i zacz¹³ rzucaÌ zaklêcia ochronne. Zak³adaj¹c kolejne bariery, mia³ jednak na uwadze, ¿e bêd¹ one musia³y przepuœciÌ pewn¹ Krukonkê. Kiedy upewni³ siê, ¿e nikt nie bêdzie w stanie zagroziÌ jego ¿yciu, uda³ siê do swojej sypialni. Nie zastanawiaj¹c siê zbyt d³ugo, pad³ na przestronne ³ó¿ko i prawie natychmiast zasn¹³.

Obudzi³ siê póŸnym popo³udniem. Zerwa³ siê z ³ó¿ka z panik¹ w oczach. Dopiero po chwili zorientowa³ siê, ¿e Grace mia³a zjawiÌ siê wieczorem. Nag³y skok ciœnienia ust¹pi³ wkrótce ogromnemu bólowi g³owy. Masuj¹c sobie skroù, otworzy³ kredens z paroma specyfikami. Szybko znalaz³ tam ma³¹ buteleczkê eliksiru Wiggenowego. Odkorkowa³ naczynie i jednym haustem opró¿ni³ jego zawartoœÌ. Wiedzia³, ¿e na efekt bêdzie musia³ poczekaÌ kilka minut. Wyszed³ z sypialni i zauwa¿y³ swoje odbicie w lustrze stoj¹cym w przedpokoju. Wygl¹da³ jak siedem nieszczêœÌ. W³osy mia³ potargane, a na dodatek jego szata wyjœciowa, w której zasn¹³, by³a ca³a pomiêta. Popatrzy³ na siebie z politowaniem i uda³ siê do kuchni. Wyci¹gn¹³ jedno z gotowych daù i zaniós³ je do salonu. Parê minut póŸniej, oprócz obiadu, na stoliku znajdowa³ siê pokaŸny stos podrêczników do eliksirów. Jedz¹c ciep³y makaron w sosie, Richard przegl¹da³ kolejne tomy w poszukiwaniu odpowiedzi. Gdzieœ w g³êbi wiedzia³, ¿e nie znajdzie tam niczego ponad to, co ju¿ wiedzia³. Upewni³ siê tylko co do w³aœciwoœci ciemiernika. Nie mia³ pojêcia, do czego spiskowcom móg³by siê przydaÌ specyfik powoduj¹cy odprê¿enie lub co najwy¿ej sennoœÌ. Podejrzewa³, ¿e kwintesencj¹ niebezpieczeùstwa jest jad bungarusa. Nigdzie jednak nie znalaz³ o nim wzmianki. Ze smutkiem stwierdzi³, ¿e nie bêdzie mia³ dla Grace zbyt dobrych wieœci. S³oùce ju¿ zachodzi³o, a to oznacza³o, ¿e wkrótce mia³a siê tu pojawiÌ.

Pospiesznie przebra³ siê w strój roboczy i zacz¹³ sprz¹taÌ pokój. Z ka¿d¹ mijaj¹c¹ minut¹ wzrasta³o w nim poczucie niepokoju. Wieczór powoli mija³ i nikt nie zak³óci³ spokoju w jego mieszkaniu. Jedynym plusem by³ fakt, ¿e jego salon od dawna nie by³ tak czysty. Richard nawet odkry³, ¿e na œrodku le¿a³ zielonkawy dywan. Dopiero na godzinê przed pó³noc¹ pogodzi³ siê z faktem, ¿e dziewczyna siê tu nie pojawi. Siêgn¹³ do kieszeni i ze strachem stwierdzi³, ¿e nie ma tam kartki z adresem, który da³a mu Grace. Dopiero po kilku minutach gor¹czkowych poszukiwaù przypomnia³ sobie, ¿e niedawno siê przebra³. Podbieg³ do pomiêtej szaty i po chwili trzyma³ w rêkach niewielki kawa³ek papieru. By³o na nim pismo Krukonki. Przez chwilê Auror wpatrywa³ siê w jej zgrabne pismo, zanim przeczyta³ zapisan¹ wiadomoœÌ.

"Bridgham Lane 4 - pokaÂż kartkĂŞ mojemu bratu, zrozumie."

Richard podszed³ do kominka, w którym zap³on¹³ zielony p³omieù. Czeka³a go kolejna podró¿ przez paleniska. Wypowiedzia³ wyraŸnie adres i znikn¹³ w chmurze popio³u.
Jedynie Karmelek przyglÂądaÂł siĂŞ temu wydarzeniu z zaciekawieniem.

***

Do zimnego lochu wesz³a dwójka ludzi. Prowadzili za sob¹ coœ ciê¿kiego. Podeszli do œciany, na której wisia³o kilka zardzewia³ych haków. Powiesili na jednym z nich to, co nieœli. Posiniaczona kobieta wisia³a tam uwi¹zana za rêce. Wydawa³a siê nieprzytomna. Do g³osu kapi¹cej z sufitu wody do³¹czy³ szybki oddech. Grace próbowa³a uwolniÌ siê z krêpuj¹cych j¹ wiêzów.
- No, no, nasz goœÌ siê obudzi³. Co powiesz na to, byœmy spêdzili z tob¹ trochê czasu? - zapyta³ lubie¿nym g³osem jeden z mê¿czyzn, przybli¿aj¹c swoj¹ twarz do g³owy Krukonki.
Grace ponowiÂła prĂłbĂŞ zerwania sznura, jednak wĂŞzeÂł nie puszczaÂł. PopatrzyÂła z gniewem i splunĂŞÂła w twarz swojego oprawcy. Jego uÂśmiech zastÂąpiÂł gniewny grymas.
- Wredna szlama. Sectumsempra! - krzykn¹³, a z rêki dziewczyny pop³ynê³a krew. - ChodŸ, idziemy st¹d. Zajm¹ siê ni¹ inni, bardziej doœwiadczeni.
Dziewczyna zostaÂła sama w mokrym lochu. Dopiero teraz zaczĂŞÂła krzyczeĂŚ z bĂłlu.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.