Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10].

Hogwart wyglądał przepięknie w blasku zachodzącego słońca. Delikatny wiatr poruszał konarami drzew w Zakazanym Lesie. Słońce odbijało swe małe promienie w delikatnie pomarszczonej tafli jeziora. Wierzba Bijąca wyglądała wtedy, jakby była najzwyklejszym drzewem. Błonia, delikatnie oświetlone i mokre od porannej rosy błyszczały niczym maleńkie diamenciki rozsypane na trawie. Jedynym żywym stworzeniem wydawały się być testrale latające nad konarami drzew, które dodawały temu miejscu magicznego uroku. Tak, Jane je widziała. Była świadkiem śmierci. Było to coś gorszego od śmierci wujka. Była świadkiem śmierci swojego chłopaka, którego kochała ponad życie, którego znała od dzieciństwa... Usiadła na trawie pod drzewem nie zważając na to, że jest ona mokra. Jej rozpuszczone, brązowe włosy sięgające do ramion powiewały lekko na wietrze. Swoimi zielonymi oczami spoglądała smutno na latające stworzenia. Znów otworzyły się stare rany, znowu wraz z wiatrem przypłynęły do niej wspomnienia, które wydawały się być snem. Wciąż wierzyła, że to był tylko sen, że wyjdzie na korytarze Hogwartu lub na błonia i go zobaczy, że znów spojrzy w jego niebieskie oczy... Westchnęła, a w jej oku pojawiła się łza.
- A dlaczegóż to panienka już nie śpi? - usłyszała za sobą czyiś głos. Było to bardzo dziwne, bo była dopiero szósta rano. Odwróciła się i zobaczyła stojącego nad nią, wysokiego chłopaka. Od razu zauważyła, że ma nietypowy wygląd. Dlaczego? Jego oczy były szare. Jeszcze nigdy nie spotkała się z kimś z takimi oczami.
- Rozmyślam - odpowiedziała po chwili. Zwykle nie nawiązywała kontaktu z rówieśnikami, ale ten chłopak wydawał się być godny zaufania. - A ty, co tu robisz tak wcześnie? - spytała, a chłopak usiadł obok niej.
- Potrzebuję odetchnąć - powiedział, ale po chwili roześmiał się. Jane przyglądała mu się z zaciekawieniem. Miał piękny uśmiech. - Tak właściwie to obserwuję cię od dłuższego czasu. Jestem Erethilion Night - powiedziała dziewczyna i uśmiechnęła się.


Śniadanie minęło dziewczynie w wyjątkowo dobrym nastroju. Może dlatego, że spędziła je z Erethilionem? Możliwe... Był bardzo miły, zabawny, przystojny i miał nieco nietypowe zainteresowanie. Mianowicie tworzył runiczne amulety z kości słoniowej i nie tylko. Jane dostała od niego amulet ze znakiem przypominającym serce. Był bardzo ładny. Kiedy zadzwonił dzwonek na pierwszą lekcję, Jane szybko opuściła salę. Zawsze tak robiła. Nie lubiła spóźniać się na lekcje. Miała teraz transmutację. Kiedy znalazła się w klasie usiadła jak zwykle w ostatniej ławce. Zdziwiła się kiedy usiadł obok niej niedawno poznany Krukon. Chciała o coś zapytać, ale ledwo otworzyła usta, a on uśmiechnął się do niej porozumiewawczo, po czym puścił do niej oczko. Jane zarumieniła się lekko, po czym otworzyła książkę od transmutacji. McGonagall zaczęła tłumaczyć jakieś rzeczy związane z transmutacją, a Jane usiłowała maksymalnie skupić się na lekcji. Cudem udało jej się zamienić szczura w puchar. Kiedy lekcja się skończyła, chwyciła tylko swoje rzeczy i wybiegła z klasy najszybciej jak to było możliwe.


Podczas przerwy obiadowej Jane zjadła tylko szybko trochę zupy pomidorowej i wybiegła na błonia. Usiadła w cieniu drzewa nad jeziorem. Słońce pięknie grzało i nie było wiatru. Tafla jeziora była nienaruszona. Jane spojrzała na nią. Na zewnątrz siedziało jeszcze kilka innych osób, ale sporo z nich odrabiało, na szybkiego, lekcje lub jadło obiad. Podczas ostatnich zajęć była strasznie rozkojarzona, bo prawie zawsze siedział przy niej Erethilion. Tylko wróżbiarstwo było spokojniejsze, bo Ereth był w tym czasie na Starożytnych Runach. Wtedy dziewczyna wszystko sobie dokładnie przemyślała. Znowu to uczucie... Kiedy ona w końcu nauczy się, że nie może się zakochać?! Tyle razy już się zakochiwała i tyle razy skończyło się to katastrofą i złamanym sercem. Oparła policzek na podkulonych kolanach. Nie chciała znów tego przeżywać. Jeszcze nie pozbierała się po utracie Georga. Tak ciężko było o tym zapomnieć... A ona była taka słaba... Z rozmyślań wyrwał ją dzwonek na eliksiry. Dziewczyna wstała i ruszyła w stronę zamku w ponurym nastroju.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.