Wszystko wyglądało przepięknie w blasku zachodzącego słońca. Hogwart nabrał nieco pomarańczowatej barwy. Drzewa w Zakazanym Lesie i trawa na błoniach kołysały się lekko, poruszane przez chłodny powiew wiatru.

Wśród takiej scenerii, na szczycie Wieży Astronomicznej stała para Krukonów wpatrujących się w delikatnie falującą taflę jeziora, w której odbijały się ostatnie promienie słońca. Wiatr unosił rozpuszczone brązowe włosy Jane i czochrał czarną czuprynę Erethiliona. Na ich twarzach błąkały się delikatne uśmiechy rozświetlone przez muskające je promienie. Stali dość blisko siebie. Jane nieco przerażało to, w jakim tempie to wszystko się rozwija. Już niedługo zapewne przyjdzie czas aby odpowiedzieć sobie na pytanie czy ona naprawdę chce z nim być? Tak, chciała, ale nie mogła, za bardzo bała się nowej fali bólu, nie chciała, aby jej połamane i poranione serce zostało zmasakrowane jeszcze bardziej...

- Jane? - Ciszę przerwał niepewny głos Erethiliona.
- Mmm? - dziewczyna odwróciła głowę w jego stronę.
- Wiesz... Ludzie mówią o tobie różne rzeczy. Że stronisz od towarzystwa i pewnie uprawiasz czarną magię... - Powiedział dość cicho. Jane odwróciła się w jego stronę opierając prawe biodro i rękę o barierkę.
- Skoro tak mówią to czemu do mnie zagadałeś i za mną wszędzie chodzisz? - Spytała.
- Lubię cię bez względu na to co ludzie mówią. - Kiedy Ereth spojrzał w jej zielone oczy ona szybko odwróciła wzrok patrząc na jezioro. Wyczuła w tym zdaniu coś więcej niż przyjacielskie wyznanie. - Jesteś fascynującą osobą. - Serce zabiło dziewczynie szybciej. A więc to już...
- Tyle że... - Zaczęła ale nie wiedziała jak skończyć. Jednak musiała. Nie miała innego wyjścia... - Tyle że nie stać mnie na nic więcej prócz przyjaźni... - Podniosła głowę i spojrzała na niego smutno. - Przykro mi... - Dodała cicho. Patrzyła na niego przez chwilę, ale pełna napięcia cisza panująca między nimi wydawała się być jednoznaczna. Jane spuściła głowę. Chciała już odejść, ale usłyszała nieco schrypnięty głos Erethiliona:
- Dla... Dlaczego? - Spytał. Dziewczyna skierowała wzrok na dół barierki. Nie chciała mu powiedzieć. Nie była gotowa żeby wyrzucić z siebie to co ją tak bolało...
- Bo... Bo się boję... - Powiedziała tylko i skierowała się w stronę schodów. Jednak kiedy tylko zrobiła pierwszy krok poczuła jak Ereth chwyta ją za ramię i przyciąga do siebie.
- Jane. - Powiedział chwytając ją za drugie ramię i stając naprzeciw niej. Jane uniosła wzrok i spojrzała w jego szare oczy. W jednej chwili zmiękły jej kolana i z pewnością by upadła, gdyby chłopak jej nie przytrzymał. - Jane, nawet jeśli twój strach jest silniejszy od ciebie to pamiętaj, że ja będę na ciebie czekać. - Jego głos był wypełniony ciepłem. Jane nie spodziewała się takiej reakcji. Myślała że Ereth będzie zły albo zawiedziony a on jakby nigdy nic mówi jej, że będzie czekać. Dziewczyna kiwnęła szubko kilka razy głową na znak że rozumie, a kiedy ręce przyjaciela oderwały się od jej ramion spuściła głowę i odeszła.

W nocy w jednym z łóżek w dormitorium Krukonek pewna dziewczyna wypłakiwała się w poduszkę wylewając żal na swój los...

Następnego dnia, a dokładniej bardzo wczesnego poranka korytarzami zamku niczym zjawa snuła się pewna siódmoklasistka ubrana w czarną szatę Hogwartu. Wydawało jej się, że serce przestało pompować krew do jej kończyn. Nie miała już więcej łez, które mogłaby wylać. Sama już nie wiedziała co jest gorsze. To co czuje teraz czy ból który powtarza się za każdym razem kiedy rani ją ktoś kogo kocha. Erethilion mimo wszystko był dla niej ważny... Ba! Był częścią jej życia, którą tak nagle musiała odczepić. Kochała go, ale tak się bała... Na korytarzach zaczęło zjawiać się więcej osób, więc Jane ruszyła w stronę lochów.

Mimo iż ruszyła w tamtą stronę prędzej niż reszta uczniów to przez figlarne schody podeszła pod salę Eliksirów równo z dzwonkiem na lekcje.
Erethiliona nie było na Eliksirach...
...Ani na transmutacji...
...Ani na OPCM...

W ogóle nie było go w szkole.
A więc jednak to był definitywny koniec.

W cieniu drzewa nad brzegiem jeziora w którym odbijały się złote promienie słońca siedziała młoda Krukonka wpatrując się smutno w idealnie gładką taflę jeziora i myśląc o szarookim Krukonie.