Minerwa Mcgonagall prowadzi³a uczennice korytarzem, oœwietlaj¹c drogê ró¿d¿k¹. Nie by³a w tym miejscu kilkadziesi¹t lat i szczerze mówi¹c nie s¹dzi³a, ¿e kiedykolwiek tu wróci. Przejœcie, niegdyœ czyste i oœwietlone ma³ymi pochodniami, by³o teraz zatêch³e, ciemne i pe³ne pajêczyn. Dziewczyny czu³y, ¿e poruszaj¹ siê ³ukiem w lewo i lekko pod górkê. Villemo wyraŸnie wyczuwa³a dusz¹cy zapach pleœni, taki sam jak w komnacie, w której przebywa³ Tengel Z³y. Nawet dŸwiêki przywodzi³y na myœl sun¹ce, oœlizg³e korzenie drzew Zakazanego Lasu. Obawia³a siê, ¿e te wspomnienia jeszcze d³ugo bêd¹ gnieŸdziÌ siê w jej umyœle.
Dyrektorka nagle siê zatrzyma³a i unios³a ró¿d¿kê wy¿ej, ponad g³ow¹.
- Tutaj siĂŞ zatrzymamy. To, co teraz zobaczycie, musi pozostaĂŚ miĂŞdzy nami - powiedziaÂła powaÂżnym i ostrym tonem.
Siêgnê³a rêk¹ pomiêdzy ska³y w œcianie i przekrêci³a wystaj¹cy z nich malutki, pordzewia³y dr¹g. Us³ysza³y ciche klikniêcie, po którym wyczu³y na ³ydkach wyraŸny ci¹g powietrza. Dyrektorka zrobi³a kilka kroków do przodu i wesz³a w w¹sk¹ szczelinê w œcianie, znikaj¹c uczennicom z pola widzenia. Szybko ruszy³y za znikaj¹cym œwiat³em jej ró¿d¿ki, pokonuj¹c wyj¹tkowo ciasn¹ szparê w skale. Gdy znalaz³y siê tu¿ za plecami dyrektorki, ta odwróci³a siê do nich i po³o¿y³a palec na ustach, nakazuj¹c ciszê. Szczelina nagle siê skoùczy³a p³ask¹ œcian¹, ale Minerwa lekko j¹ pchnê³a, a ta ust¹pi³a bezdŸwiêcznie, wpuszczaj¹c do korytarza blade œwiat³o. Przesz³y przez nowo powsta³y otwór i nagle znalaz³y siê... W gabinecie dyrektorki.

- Niesamowite! - wykrzyknĂŞÂła Âściszonym gÂłosem Christiana, kiedy stanĂŞÂły w niewielkim, staromodnie urzÂądzonym pokoju. OkazaÂło siĂŞ, Âże weszÂły do niego przez uchylony obraz, znajdujÂący siĂŞ w maÂłej wnĂŞce. PÂłutno przedstawiaÂło ÂśpiÂącego pod drzewem mnicha, za ktĂłrego plecami rozpoÂścieraÂł siĂŞ piĂŞkny, bujny las.
- Ten stary mnich to niegroŸny pijaczyna - wyt³umaczy³a Minerwa dziewczynom - g³ównie œpi i ciê¿ko go zbudziÌ nawet tr¹bami, a jak nie œpi, to pije, a potem nie pamiêta co widzia³ i s³ysza³.
Przyjació³ki pomyœla³y, ¿e to by³ bezw¹tpienia najlepszy obraz, za którym mo¿na zrobiÌ tajemne przejœcie. W dodatku z miejsca, w którym sta³y, nie by³o widaÌ innych obrazów, co gwarantowa³o dyskrecjê. Ktoœ ca³kiem sprytnie to wymyœli³.
Villemo i Christiana by³y pe³ne podziwu dla m³odzieùczej werwy dyrektorki. WidaÌ by³o, ¿e w obliczu niebezpieczeùstwa potrafi siêgn¹Ì po zaskakuj¹ce rozwi¹zania.
- Pani profesor... - zaczĂŞÂła Villemo, chcÂąc wypytaĂŚ jÂą o tunel i przyczynĂŞ, dla ktĂłrej jedna z jego odnĂłg koĂączyÂła siĂŞ wÂłaÂśnie tutaj, ale profesor Mcgonagall stanowczo uciĂŞÂła rozmowĂŞ.
- Im mniej wiecie, tym lepiej. ZresztÂą, ten tunel nie ma juÂż Âżadnego znaczenia. Jak tylko uporamy siĂŞ z Tengelem ZÂłym, pozbĂŞdĂŞ siĂŞ go.
Villemo przepraszaj¹co skinê³a g³ow¹, wysz³a na wœcibsk¹, ale nie mog³a siê oprzeÌ wra¿eniu, ¿e z dyrektorki w m³odoœci musia³o byÌ niez³e zió³ko.
Christiana najwidoczniej podzielaÂła jej zdanie, bo porozumiewawczo uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ ukradkiem.
WyszÂły z wnĂŞki i podeszÂły do szerokiego, uporzÂądkowanego biurka. W gabinecie panowaÂła cisza, nie liczÂąc cichego chrapania kilku obrazĂłw i... Jednego czarodzieja.
- Profesor Longbottom? - Wyszepta³y równoczeœnie Villemo i Christiana. Opiekun Puchonów niespokojnie poruszy³ siê w obszernym, bujanym fotelu, w którym spa³. Przeci¹gn¹³ siê, mlasn¹³ i uniós³ jedn¹ powiekê. Zamkn¹³ oczy i wydawa³o siê, ¿e ponownie zasn¹³, kiedy nagle poderwa³ siê na równe nogi zak³opotany.
- Villemo? Christiana? A co wy tu robicie? Pani dyrektor?
- UspokĂłj siĂŞ, Longbottom - zganiÂła go Minerwa, ale w jej gÂłosie brzmiaÂło rozbawienie. - DoprowadÂź siĂŞ do porzÂądku, jest misja do wykonania.
Czarownice dyskretnie odeszÂły na bok, by Neville mĂłgÂł siĂŞ ubraĂŚ i uÂłoÂżyĂŚ rĂŞkÂą wÂłosy, ktĂłre po spaniu sterczaÂły, jak gdyby raziÂł go piorun. McGonagall wytÂłumaczyÂła dziwczynom po cichu, Âże ich opiekun do tej pory mieszkaÂł na zamku, wiĂŞc gdy go zawieszono nie miaÂł gdzie spaĂŚ. PozwoliÂła mu tymczasowo spĂŞdzaĂŚ noce w swoim gabinecie, dopĂłki nie znajdzie sobie jakiegoÂś lokum.
Po piêciu minutach siedzieli wszyscy razem przy pod³u¿nym biurku. Minerwa opowiedzia³a pokrótce Neville'owi o niebezpieczeùstwie, po czym stanowczo zadecydowa³a, ¿e to on im pomo¿e. Niestety na zamku niewiele by³o m³odych, zdolnych nauczycieli, którym mo¿na by³o zaufaÌ i w³aœciwie tylko opiekun Hufflepuffu spe³nia³ te kryteria. Dziewczyny w pe³ni siê z tym zgadza³y, a Neville czu³, ¿e duma rozsadza mu piersi. Postanowi³, ¿e da z siebie wszystko i nie zawiedzie tych trzech kobiet, które zwróci³y siê do niego po pomoc. Poza tym móg³by w ten sposób odp³aciÌ za wsparcie, które ofiarowa³a mu Minerwa, bo gdyby nie ona, musia³by szukaÌ przytu³ku dla bezdomnych czarodziei. Oczywiœcie pracuj¹c jako nauczyciel staÌ go by³o na wynajêcie pokoju w Hogwarcie, jednak teraz, kiedy go zawieszono, straci³ pracê i dochody, poza tym jego obecnoœÌ w zamku by³a niemile widziana. Ucieszy³ siê jak dziecko, kiedy us³ysza³, ¿e s¹ dowody na jego niewinnoœÌ w kwestii ataku Diabelskich Side³ na Villemo. Jeœli wszystko dobrze pójdzie to nie doœÌ, ¿e pomo¿e uratowaÌ œwiat, to jeszcze odzyska godnoœÌ i stanowisko.

- Musimy przejœÌ przez las i znaleŸÌ wejœcie do komnaty. Villemo, pamiêtasz drogê? - zapyta³a McGonagall.
- MyÂślĂŞ, Âże mniej wiĂŞcej tak, ale w lesie jest bardzo niebezpiecznie, ledwo uszÂłam z Âżyciem. Zastanawiam siĂŞ nad innÂą drogÂą.
Wszyscy popatrzyli na niÂą zaciekawieni, myÂślÂąc o tym samym. Nikt nie miaÂł ochoty wchodziĂŚ do Zakazanego Lasu.
- Tu w zamku jest bardzo wiele podziemnych tuneli - zaczĂŞÂła Villemo, a Minerwa niespokojnie poruszyÂła siĂŞ na krzeÂśle. - ZauwaÂżyÂłam, Âże zarĂłwno na korytarzach, jak i w lochach czuĂŚ stĂŞchliznĂŞ i wilgoĂŚ.
- To normalne, mury sÂą stare i w niektĂłrych miejscach niedogrzane - zauwaÂżyÂła dyrektorka.
- Tak, ale to jest inny rodzaj zapachu. ZrozumiaÂłam to dopiero, gdy znalazÂłam siĂŞ w lesie, a potem w komnacie. To zapach zgniÂłych korzeni. Poza tym wyraÂźnie sÂłyszaÂłam dÂźwiĂŞki, jakby coÂś peÂłzaÂło, wiÂło siĂŞ pod podÂłogÂą i za ÂścianÂą. Dobrze je znam... - NorweÂżka mimowolnie zadrÂżaÂła i oplotÂła siĂŞ rĂŞkami, jakby nagle mocno zmarzÂła.
- Na pewno istnieje jakiœ tunel, który ³¹czy Hogwart z komnat¹ - dokoùczy³a Villemo.
- Zgadzam siĂŞ z Vill. Najprawdopodobniej Artur wÂłaÂśnie w taki sposĂłb dostawaÂł siĂŞ szybko do komnaty.
McGonagall nagle gwaÂłtownie wstaÂła.
- To oznacza, Âże Tengel ZÂły moÂże siĂŞ tu przedostaĂŚ szybciej niÂż zakÂładaliÂśmy. W dodatku nie musi nawet wychodziĂŚ na powierzchniĂŞ. Musimy siĂŞ spieszyĂŚ!
Wszyscy siĂŞ z niÂą zgodzili, tylko nikt nie miaÂł pojĂŞcia, gdzie mĂłgÂł znajdowaĂŚ siĂŞ Ăłw tajemniczy tunel.
- Myœlê, ¿eby zacz¹Ì od miejsca po³o¿onego najni¿ej w zamku - zaproponowa³ Neville, a pozostali siê z nim zgodzili. Villemo przysz³o coœ na myœl.
- Artur nie mĂłgÂł nigdzie daleko odchodziĂŚ, bo zwracaÂłby na siebie uwagĂŞ. MoÂże wejÂście znajduje siĂŞ blisko pokoju wspĂłlnego Hufflepuffu?
- Zacznijmy wiĂŞc tam - zadecydowaÂła Minerwa i wszyscy nie zwlekajÂąc opuÂścili gabinet, niemal biegnÂąc w kierunku podziemi.

Mieli szczĂŞÂście, bo byÂło juÂż po ciszy nocnej i na nikogo siĂŞ nie natknĂŞli, a jeÂśli sÂłyszeli jakieÂś gÂłosy, to szli innÂą drogÂą. Po chwili zeszli kamiennymi schodami w stronĂŞ pokoju PuchonĂłw.
- Zatrzymajcie siĂŞ na chwilĂŞ - poprosiÂła nagle Villemo i wszyscy stanĂŞli zaciekawieni.
- Wiem, kto moÂże pomĂłc nam w znalezieniu korytarza.
Minerwa nie by³a zadowolona z tego, ¿e ktoœ jeszcze ma do³¹czyÌ do ich wyprawy, ale Villemo zapewni³a, ¿e wie co robi.
- Lepiej bêdzie, jeœli nie poka¿ê siê w naszym dormitorium, nie chce wzbudzaÌ sensacji, w koùcu nie by³o mnie na lekcjach przez ca³y dzieù - zaczê³a t³umaczyÌ Villemo, po czym zwróci³a siê do Christiany i wyt³umaczy³a, co ma zrobiÌ. Wszyscy siê nieco zdziwili pomys³em Norwe¿ki, ale nie mieli nic lepszego do zaproponowania, wiêc postanowili zobaczyÌ, co z tego wyjdzie.
Po kilku chwilach przyjació³ka wróci³a, nios¹c w rêku mandragorê. Trzyma³a j¹ za rzemieù, wyci¹gaj¹c rêkê przed siebie.
- Wybacz, Âże to mĂłwiĂŞ, ale jest trochĂŞ straszna.
Villemo odebraÂła od Christiany talizman i zawiesiÂła go sobie na szyi.
- TrochĂŞ tak, ale jest teÂż czuÂła na zbliÂżajÂące siĂŞ niebezpieczeĂąstwo. ChodÂźmy.
Szli wzdÂłuÂż dÂługiego ciemnego korytarza, ktĂłry siĂŞ wiÂł, wznosiÂł i opadaÂł co jakiÂś czas. Zeszli kilka schodkĂłw niÂżej i znaleÂźli siĂŞ w kolejnym tunelu, w ktĂłrym zapach pleÂśni wyraÂźnie siĂŞ wzmĂłgÂł. Niestety korytarz nagle siĂŞ skoĂączyÂł nagÂą, wilgotnÂą ÂścianÂą.
- Co teraz? - zapyta³a Christiana przyjació³kê.
Villemo jÂą wyminĂŞÂła i poÂłoÂżyÂła dÂłonie na oÂślizgÂłej skale. Mandragora na jej szyi zaczĂŞÂła siĂŞ lekko wiĂŚ i drÂżeĂŚ, co byÂło dla NorweÂżki jasnym komunikatem.
- Za tÂą ÂścianÂą jest przejÂście.
Minerwa i Neville z powÂątpiewaniem na twarzach podeszli bliÂżej.
- W jaki sposĂłb Artur mĂłgÂł przedostaĂŚ siĂŞ na drugÂą stronĂŞ? - zapytaÂła dyrektora, tym samym dajÂąc do zrozumienia, Âże wieÂży w zdolnoÂści Villemo. Dziewczyna poczuÂła ulgĂŞ i w myÂślach podziĂŞkowaÂła mandragorze, swojej opiekunce.
- Mo¿e jest tu jakaœ dŸwignia albo jakiœ inny mechanizm otwieraj¹cy? - Christiana maca³a œciany wokó³, mimo wstrêtu, jaki czu³a dotykaj¹c wilgotnych ska³.
- A co to za rysunki? - zapyta³ Neville, przygl¹daj¹c siê cienkim kreseczkom wyrytym z boku œciany. Uk³ada³y siê w ró¿ne kszta³ty, okrêgi i krzy¿yki, niektóre proste, inne bardzo skomplikowane.
Villemo wpatrywaÂła siĂŞ w nie z szeroko otwartymi oczami, czujÂąc, jak serce wali jej w rytm szamaĂąskich bĂŞbnĂłw.
- To sÂą czarnoksiĂŞskie runy - wyszeptaÂła, czujÂąc respekt do ich mocy. ZdawaÂła sobie sprawĂŞ, Âże najprawdopodobniej ona jedyna wie, jak sÂą potĂŞÂżne.
- To jest klucz, kiedy je odczytamy, przejÂście powinno siĂŞ otworzyĂŚ.
Trzy pary oczu spojrzaÂło na niÂą wyczekujÂąco, co zbiÂło jÂą z tropu. SpuÂściÂła wzrok.
- Niestety, ja tego nie potrafiĂŞ.
Christiana zÂłapaÂła siĂŞ za gÂłowĂŞ, Neville wypuÂściÂł gÂłoÂśno powietrze, a Minerwa zacisnĂŞÂła usta w wÂąskÂą kreskĂŞ. Nikt nie wiedziaÂł, co robiĂŚ dalej. Wysadzenie Âściany skoĂączyÂłoby siĂŞ zawaleniem caÂłego stropu i pogrzebaniu ich Âżywcem, nie mĂłwiÂąc juÂż o uczniach, ktĂłrzy spali nad ich gÂłowami.
- Ktoœ tu jest! - krzyknê³a nagle Christiana, chowaj¹c siê za plecami Nevilla, chocia¿ i on cofn¹³ siê o krok na widok czarnej postaci, która pojawia³a siê w tunelu, wype³niaj¹c niemal ca³¹ jego przestrzeù.