Harry zastanawiaÂł siĂŞ, jak dÂługo jeszcze uda mu siĂŞ utrzymaĂŚ w tajemnicy, Âże nadal pracuje nad zabĂłjstwem Carlssona. W Biurze AurorĂłw byli zatrudnieni, z pewnymi wyjÂątkami, sami wykwalifikowani czarodzieje, wiĂŞc na pewno ktoÂś musiaÂł uznaĂŚ za podejrzane, Âże szef spĂŞdza poza ministerstwem bardzo duÂżo czasu. Zdecydowanie za duÂżo, jak na tak maÂło nowych zgÂłoszeĂą o przestĂŞpstwach.

Przepisy wewnêtrzne zakazywa³y wynoszenia dokumentów zwi¹zanych ze spraw¹ poza mury ministerstwa, ale chocia¿ Ingrid z³ama³a ten punkt regulaminu, zrobi³a to niejako za zgod¹ Szefa Departamentu Tajemnic, wiêc prawdopodobnie nie bêd¹ mieli z tego powodu k³opotów. Harry uwa¿a³ jednak, ¿e powinni jak najszybciej znaleŸÌ sobie odpowiednie miejsce do pracy, bo inaczej ca³a sprawa stanie w miejscu. Teraz, kiedy mieli ju¿ podejrzanego, nie mogli sobie na to pozwoliÌ.

ByÂł teÂż inny problem, ktĂłrego prawdopodobnie nie uda siĂŞ ukryĂŚ do zakoĂączenia sprawy – Paus, ktĂłry, najpewniej, zamordowaÂł Carlssona, byÂł ojcem Ingrid, a to oznaczaÂło, Âże nie powinna dÂłuÂżej pracowaĂŚ nad tym przypadkiem. Harry wiedziaÂł jednak z doÂświadczenia, Âże o ile chĂŞĂŚ zemsty czasami potrafi zaÂślepiĂŚ, to moÂże takÂże znacznie przyspieszyĂŚ rozwĂłj wypadkĂłw. ZdawaÂł sobie sprawĂŞ, Âże nie jest juÂż nastolatkiem i nie moÂże sobie bezkarnie ÂłamaĂŚ wszelkich reguÂł, ale czuÂłby siĂŞ jak ostatni dupek, gdyby zabroniÂł Lindberg udziaÂłu w schwytaniu jej ojca. PoczÂątkowo miaÂł wÂątpliwoÂści, ale wystarczyÂło, Âże zadaÂł sobie pytanie, co by siĂŞ staÂło, gdyby to jego ktoÂś kilka lat temu zatrzymaÂł w walce z Voldemortem?

Szed³ wiêc teraz szybkim krokiem przez ministerialny korytarz na drugim piêtrze, mijaj¹c dêbowe drzwi prowadz¹ce do Biura Aurorów, i wbi³ wzrok w drzwi majacz¹ce kilkanaœcie metrów przed nim. Dochodzi³a dopiero szósta rano i spodziewa³ siê, ¿e gabinet bêdzie raczej pusty, wiêc zdziwi³ siê, kiedy nacisn¹³ na klamkê, a skrzyd³o drzwi odskoczy³o przed nim. Stan¹³ w progu i rozbawiony spojrza³ na burzê br¹zowych loków rozsypanych na blacie masywnego biurka, spod których dobiega³o ciche pochrapywanie. Zamkn¹³ drzwi odrobinê za g³oœno, uznaj¹c, ¿e bêdzie to najlepszy sposób na pobudkê.

- CzeœÌ – powiedziaÂł, szczerzÂąc zĂŞby, kiedy Hermiona drgnĂŞÂła i wyprostowaÂła siĂŞ na krzeÂśle. Na prawym policzku miaÂła czerwony, odciÂśniĂŞty Âślad. – ZapytaÂłbym, co robisz o tej porze w biurze, ale mam waÂżnÂą sprawĂŞ.
- Daj mi minutĂŞ – wymamrotaÂła Hermiona i podniosÂła siĂŞ z fotela.. PodeszÂła do lustra znajdujÂącego siĂŞ w kÂącie przy oknie i patrzÂąc na siebie ze skwaszonÂą minÂą, wycelowaÂła ró¿dÂżkĂŞ w twarz, na ktĂłrej od razu pojawiÂł siĂŞ peÂłen makijaÂż, a sterczÂące kosmyki wÂłosĂłw wrĂłciÂły na swoje miejsce. – Dobra, mĂłw. Chcesz kawy?
Harry pokiwa³ g³ow¹, a w tym czasie jego przyjació³ka wyczarowa³a dwa kubki i dzbanek œwie¿o mielonej, czarnej kawy i postawi³a je na blacie.
- Wiesz, Âże nadal pracujĂŞ nad Carlssonem – zacz¹³, biorÂąc kubek w dÂłoĂą, a Hermiona pokiwaÂła w milczeniu gÂłowÂą. – Problem polega na tym, Âże nadal nie wiemy, kto jest wtykÂą, wiĂŞc po pierwsze, nie mamy gdzie pracowaĂŚ, a po drugie, nie mamy ludzi, miĂŞdzy ktĂłrych przydaÂłoby siĂŞ rozdzieliĂŚ pracĂŞ.
- Nie wiemy, nie mamy… Jacy wy?
- Ja i Lindberg.
Hermiona spojrzaÂła na niego podejrzliwie. Przez krĂłtkÂą chwilĂŞ milczaÂła, po czym upiÂła Âłyk kawy z kubka i odstawiÂła go z hukiem na blat.
- Zdajesz sobie sprawĂŞ, Âże ona pracuje dla zupeÂłnie obcej wÂładzy? – zapytaÂła z nutÂą irytacji w gÂłosie. JuÂż miaÂł jej przerwaĂŚ, ale uciszyÂła go gestem rĂŞki. – Nie pomyÂślaÂłeÂś, Âże to ona moÂże wyprowadzaĂŚ informacje? ÂŻe Szwedzi mogÂą mieĂŚ jakiÂś interes w zlikwidowaniu Carlssona albo, Âże zwyczajnie Lindberg wspó³pracuje z mordercÂą?

Nagle poczu³ ucisk w ¿o³¹dku. Jak mia³ jej teraz powiedzieÌ, ¿e morderc¹ jest ojciec Ingrid? Spostrze¿enia Hermiony z pewnoœci¹ by³y logiczne, ale Harry zna³ siê na ludziach. Lindberg robi³a wszystko, ¿eby pomóc rozwi¹zaÌ sprawê, a mówi¹c mu o Pausie by³a naprawdê wstrz¹œniêta.
- O sprawach, ktĂłre wyciekÂły wiedziaÂł caÂły wydziaÂł – odparÂł spokojnie Harry. – Wszystko, co omawiaÂłem tylko z Lindberg zostaÂło miĂŞdzy nami. Przynajmniej sprawcy do tej pory nie wykorzystali Âżadnej z tych informacji.
- Na razie.
- PosÂłuchaj, przyszedÂłem prosiĂŚ ciĂŞ o pomoc – zdenerwowaÂł siĂŞ Harry. – JeÂżeli chcesz rzucaĂŚ mi kÂłody pod nogi, to nie ma sprawy, poradzĂŞ sobie sam. – PodniĂłsÂł siĂŞ z miejsca, odstawiajÂąc kubek na biurko i odwrĂłciÂł siĂŞ w stronĂŞ drzwi.
- Och, zamknij siĂŞ i siadaj – warknĂŞÂła Hermiona za jego plecami. – Po prostu upewniam siĂŞ, Âże zdajesz sobie sprawĂŞ z tego, Âże nie jesteÂśmy juÂż w Hogwarcie i za zÂłamanie regulaminu nie wyÂślÂą nas do Zakazanego Lasu, ale po prostu wywalÂą z pracy. – OdchyliÂła siĂŞ na fotelu i pogÂładziÂła siĂŞ po czole. – Za tym regaÂłem – mruknĂŞÂła i wskazaÂła gÂłowÂą na mebel przytwierdzony do Âściany po prawej stronie biurka – znajduje siĂŞ sekretny pokĂłj, z ktĂłrego korzystamy tylko w szczegĂłlnych przypadkach.

Harry zerkn¹³ na rega³, na którym piêtrzy³y siê pud³a z dokumentami i ksi¹¿ki. Pokiwa³ g³ow¹. Zdawa³ sobie sprawê, ¿e takich pomieszczeù w ministerstwie by³o pe³no, ale niestety Biuro Aurorów nigdy nie dosta³o w³asnego. Zapewne dlatego, ¿e ich wydzia³ by³ jednym z wiêkszych w ca³ym budynku.

- BĂŞdziecie mieli stamtÂąd dostĂŞp do ministerialnej biblioteki i kontakt z Departamentem Tajemnic, jeÂżeli zajdzie taka potrzeba – kontynuowaÂła Hermiona. – Rozumiem, Âże nadal nikt nie moÂże siĂŞ dowiedzieĂŚ, Âże pracujecie nad sprawÂą, wiĂŞc bĂŞdziecie siĂŞ tu dostawaĂŚ za pomocÂą Sieci Fiuu. PóŸniej napiszĂŞ ci, co trzeba krzykn¹Ì. – Tu przerwaÂła na chwilĂŞ i zamyÂśliÂła siĂŞ g³êboko. Harry nie miaÂł za wiele czasu, wiĂŞc znĂłw miaÂł ochotĂŞ jej przerwaĂŚ, ale powstrzymaÂł siĂŞ w ostatniej chwili. – Nie jestem w stanie nikogo wam przydzieliĂŚ, zwÂłaszcza, Âże im mniej osĂłb wie o tym gabinecie, tym lepiej. Dlatego bĂŞdĂŞ z wami pracowaĂŚ. I tak juÂż prawie nie bywam w domu.
Harry mia³ ochotê j¹ uœcisn¹Ì. Myœla³ wczeœniej, ¿eby poprosiÌ Hermionê o pomoc, ale Ron i tak ostatnio narzeka³, ¿e wiecznie nie ma jej w domu. Dla dobra ich ma³¿eùstwa postanowi³ wiêc, ¿e poradzi sobie inaczej. Jednak koniec koùców wszystko i tak zawsze sprowadza³o siê do Hermiony.
- W takim razie muszĂŞ powiedzieĂŚ ci coÂś bardzo waÂżnego – powiedziaÂł, patrzÂąc na niÂą powaÂżnie. – Wydaje nam siĂŞ, Âże wiemy, kto zabiÂł Carlssona. Ale to chyba powinna wyjaÂśniĂŚ ci Lindberg.

Ingrid mia³a deja vu, kiedy sta³a na miêkkim dywanie przed kominkiem w bogato urz¹dzonym pomieszczeniu i otrzepywa³a kurtkê z popio³u. Tym razem uda³o jej siê wyl¹dowaÌ na dwóch nogach i niczego nie przewróciÌ. Kilka kroków dalej o du¿y, drewniany stó³ opiera³ siê Harry Potter i kobieta o bujnych, br¹zowych lokach i w¹skich, zaciœniêtych ustach.

- O co chodzi? – zapytaÂła Ingrid i spojrzaÂła wyczekujÂąco na Pottera, ktĂłry kazaÂł jej zabraĂŚ ze sobÂą akta Carlssona i jak najszybciej zjawiĂŚ siĂŞ tutaj. Nie do koĂąca wiedziaÂła, gdzie jest, bo wrzucajÂąc proszek Fiuu do kominka w hotelu, krzyknĂŞÂła po prostu Hades, tak jak kazaÂł jej auror.
- To jest Hermiona Granger-Weasley – powiedziaÂł Harry, wskazujÂąc na kobietĂŞ, ktĂłra zrobiÂła krok do przodu i wyciÂągnĂŞÂła dÂłoĂą w stronĂŞ Ingrid.
- Witam – powiedziaÂła uprzejmie, chociaÂż w jej oczach czaiÂła siĂŞ surowoœÌ. – Jestem zastĂŞpcÂą Szefa Departamentu Przestrzegania Prawa CzarodziejĂłw. BĂŞdziemy wspó³pracowaĂŚ przez jakiÂś czas. Harry powiedziaÂł mi, Âże macie przeÂłom w Âśledztwie, ale nie chciaÂł zdradziĂŚ o co chodzi – dodaÂła poirytowana – wiĂŞc chciaÂłabym to usÂłyszeĂŚ od pani.

Ingrid nadal nie do koĂąca wiedziaÂła co jest grane. PostanowiÂła jednak zaufaĂŚ Potterowi; skoro kazaÂł jej rzuciĂŚ wszystko i jak najszybciej zjawiĂŚ siĂŞ tutaj z najwaÂżniejszymi dokumentami, jakie udaÂło im siĂŞ do tej pory zdobyĂŚ, to znaczy, Âże wiedziaÂł co robi. Przynajmniej chciaÂła wierzyĂŚ, Âże tak byÂło.

- WypadaÂłoby chyba zacz¹Ì od poczÂątku – bÂąknĂŞÂła i wyjĂŞÂła dokumenty spod kurtki. PodeszÂła do stoÂłu i usiadÂła na jednym z krzeseÂł, a Potter i Granger-Weasley zrobili to samo. – SwojÂą drogÂą, nazywam siĂŞ Ingrid Lindberg – dodaÂła, zwracajÂąc siĂŞ do kobiety, ktĂłra kiwnĂŞÂła gÂłowÂą na znak, Âże juÂż to wie.

Ingrid nie odzywa³a siê przez moment, a¿ w koùcu zaczê³a opowiadaÌ. Zaczê³a od tego, ¿e Jansson wezwa³ j¹ kilka tygodni temu do siebie i bez g³êbszego wyjaœnienia problemu po prostu wys³a³ j¹ do Londynu, ¿eby pomog³a tutejszemu Biuru Aurorów rozwi¹zaÌ sprawê Martina Carlssona. Opowiedzia³a o zaklêciu, które chroni³o biblioteczkê denata i o tym, ¿e prawdopodobnie nie musieli ju¿ go ³amaÌ, bo ktoœ zabra³ jedn¹ z ksi¹¿ek z pó³ki.
- Nie dowiedzieliÂście siĂŞ, co to za ksi¹¿ka? – zapytaÂła Hermiona, notujÂąc zawziĂŞcie na zwoju pergaminu.
- Nie, nie mieliÂśmy nawet Âżadnego Âśladu – odparÂł Potter. – ZaklĂŞcie chroni regaÂły nie tylko przed zabraniem ksi¹¿ek, ale nie moÂżna teÂż odczytaĂŚ tytu³ów na grzbietach. Wydaje nam siĂŞ, Âże ta konkretna musi byĂŚ zwiÂązana z pradawnymi szwedzkimi klÂątwami.

Ingrid mĂłwiÂła dalej. O tym, jak Ronson prĂłbowaÂł rozwaliĂŚ sobie gÂłowĂŞ w wiĂŞziennej celi, o tym, jak zorientowali siĂŞ, Âże ktoÂś z ministerstwa sypie, o znikniĂŞciu skrzata i porwaniu Janssona. PostanowiÂła zataiĂŚ to, w jaki sposĂłb zdobyÂła akta Carlssona od Szefa Departamentu Tajemnic, bo naprawdĂŞ nie mieli czasu na dyskutowanie o legalnych i mniej legalnych metodach zaÂłatwiania problemĂłw zwiÂązanych ze sprawÂą. W ten sposĂłb dotarÂła do punktu, w ktĂłrym powinna wyjawiĂŚ, Âże mordercÂą jest prawdopodobnie jej ojciec. ZamilkÂła wiĂŞc na dÂłuÂższÂą chwilĂŞ i spojrzaÂła niepewnie na Pottera.

- O co chodzi? – zapytaÂła ostro Granger-Weasley, podnoszÂąc wzrok znad pergaminu. ZapisaÂła prawie caÂły rulon. – Harry…
- Tutaj moÂżesz powiedzieĂŚ wszystko – powiedziaÂł Potter, ignorujÂąc kobietĂŞ. – Musimy to doprowadziĂŚ do koĂąca.
Ingrid skinĂŞÂła gÂłowÂą i wypuÂściÂła powietrze z pÂłuc.
- Z dokumentĂłw od Ackermana wynika, Âże Carlsson byÂł w bliskim kontakcie z niejakim Pausem – zaczĂŞÂła zachrypniĂŞtym gÂłosem. – Nie do koĂąca wiadomo dlaczego, bo w aktach brakuje bardzo wielu stron. Z zapisĂłw Martina wiemy, Âże Paus interesowaÂł siĂŞ skradzionÂą ksi¹¿kÂą i wiedza Carlssona byÂła mu do czegoÂś potrzebna. PóŸniej jednak zrobiÂło siĂŞ nieciekawie i Paus musiaÂł siĂŞ go pozbyĂŚ, co teÂż jest wyraÂźnie napisane w notatkach.
Hermiona zapisaÂła na pergaminie kolejnych kilka zdaĂą.
- W porzÂądku, ale dlaczego robicie z tego takÂą wielkÂą tajemnicĂŞ?
- Bo Paus jest moim ojcem – odparÂła bezbarwnie Ingrid.

CzekaÂła na reakcjĂŞ kobiety i wÂłaÂściwie spodziewaÂła siĂŞ wszystkiego; wrzaskĂłw na Pottera, zgÂłoszenia wszystkiego Szefowi Departamentu, a nawet umieszczenia jej w jednej celi z Ronsonem, bo przecieÂż w tym momencie formalnie byÂła niemal tak samo podejrzana, jak on. Poza tym, Âże w rzeczywistoÂści obydwoje byli niewinni.
Granger-Weasley spojrza³a jednak na ni¹ w os³upieniu i znów zaczê³a notowaÌ coœ na pergaminie, po czym zamyœli³a siê i nie odzywa³a przez kilka minut. Ingrid powoli zaczyna³a mieÌ tego doœÌ, ale Potter nie odzywa³ siê s³owem, tylko wpatrywa³ siê w milczeniu w swoj¹ kole¿ankê. Czy oni naprawdê nie rozumieli, ¿e nie by³o czasu na siedzenie na ty³kach?

- Zdajecie sobie sprawĂŞ, w jak idiotycznej sytuacji mnie stawiacie? – odezwaÂła siĂŞ po chwili Hermiona. – Normalnie powinnam zarzÂądziĂŚ odsuniĂŞcie ciĂŞ od sprawy – zwrĂłciÂła siĂŞ do Ingrid, zupeÂłnie darujÂąc sobie jakiekolwiek grzecznoÂściowe zwroty. – Nie znamy ciĂŞ, nie wiemy jaki jest twĂłj stosunek do ojca, chociaÂż skoro tu jesteÂś i to wszystko mĂłwisz, to znaczy, Âże raczej kiepski. Wiem, Âże Harry jest przekonany o tym, Âże masz czyste intencje i zazwyczaj polegam na jego osÂądach, ale tym razem wszyscy moÂżemy wpakowaĂŚ siĂŞ w kÂłopoty, wiĂŞc po prostu powiedz mi, dlaczego miaÂłabym ci zaufaĂŚ.
- Paus zamordowaÂł mi matkĂŞ i babkĂŞ i zostawiÂł ich wykrwawiajÂące, zmasakrowane ciaÂła na Âśrodku salonu, Âżebym mogÂła siĂŞ na nie napatrzeĂŚ – powiedziaÂła twardo Ingrid. – JeÂżeli uwaÂżasz, Âże miaÂłabym jakikolwiek powĂłd, Âżeby chroniĂŚ tego potwora przed wami, to moÂżemy skoĂączyĂŚ tĂŞ rozmowĂŞ juÂż teraz, a ja dorwĂŞ go na wÂłasnÂą rĂŞkĂŞ.
Hermiona przyjrzaÂła siĂŞ jej uwaÂżniej, ale w jej spojrzeniu byÂło juÂż odrobinĂŞ mniej podejrzliwoÂści.
- Wiesz o tym, Âże prowadzimy sprawĂŞ Carlssona, a nie akcjĂŞ odwetowÂą przeciwko twojemu ojcu?
- OferujĂŞ wam wiedzĂŞ, jakiej nie ma nikt w waszym ministerstwie. WiedzĂŞ o Pausie. MoÂże niezbyt imponujÂącÂą, ale nie macie dostĂŞpu do osoby, ktĂłra wiedziaÂłaby wiĂŞcej ode mnie – odparÂła Ingrid. – Jestem w stanie rozszyfrowaĂŚ zapiski Carlssona i dopasowaĂŚ je do historii Pausa. W zamian oczekujĂŞ tylko tego, Âże kiedy w koĂącu go zÂłapiemy, to ja zadecydujĂŞ, co siĂŞ z nim stanie.
Hermiona wymieni³a spojrzenia z Potterem, który od kilku minut nie odzywa³ siê s³owem, tylko uwa¿nie s³ucha³. Ingrid wiedzia³a, ¿e rozumia³, czym siê kierowa³a, ale nie oczekiwa³a od niego ¿adnych oznak solidarnoœci. Mieli ³apaÌ przestêpców i oddawaÌ ich pod os¹d Wizengamotu, a nie wymierzaÌ sprawiedliwoœÌ na w³asn¹ rêkê.
- W porzÂądku – powiedziaÂła krĂłtko Granger-Weasley i wstaÂła z miejsca. – Na razie nie ma lepszego rozwiÂązania, musimy dziaÂłaĂŚ szybko.
Potter wygl¹da³ na nieco zaskoczonego, natomiast Lindberg zastanawia³a siê, czy zapewnienie kobiety jest szczerze, ale stwierdzi³a, ¿e na tym etapie, to faktycznie nie ma znaczenia. Powiedzia³a wczeœniej, ¿e znalaz³aby Pausa na w³asn¹ rêkê i to prawdopodobnie by³a prawda, ale w pojedynkê zajê³oby jej to miesi¹ce, a nie mia³a zamiaru tyle czekaÌ. Zna³a siê na zaklêciach i eliksirach jak ma³o kto, ale poza tym w œwiecie magii by³a nikim. Nie mia³a ¿adnych kontaktów, ¿adnych wysoko postawionych przyjació³, wiêc balansowanie na granicy prawa w jej przypadku mog³o bardzo szybko skoùczyÌ siê zawieszeniem albo wiêzieniem.
- W takim razie bierzmy siĂŞ do roboty – rzekÂła Ingrid i wziĂŞÂła do rĂŞki akta Carlssona.
- Musimy dziaÂłaĂŚ szybko, ale niczego nie zwojujemy bez kilku godzin snu – stwierdziÂł Potter i wyciÂągn¹³ buteleczkĂŞ z jasnob³êkitnym pÂłynem.
- Eliksir OdÂżywczego Snu – powiedziaÂły rĂłwnoczeÂśnie Ingrid i Hermiona.
- Dwie godziny? – zapytaÂł Harry.
- Powinny wam wystarczyĂŚ – stwierdziÂła Granger-Weasley. – Ja w tym czasie sprĂłbujĂŞ ustaliĂŚ co nieco o Janssonie. Musimy zacz¹Ì rozdzielaĂŚ zadania. Zajmijcie siĂŞ póŸniej aktami Carlssona. No i trzeba wyciÂągn¹Ì wreszcie Ronsona z Azkabanu. – RuszyÂła w stronĂŞ wyjÂścia i zatrzymaÂła siĂŞ nagle, wyczarowujÂąc dwa pojedyncze materace, poduszki i koce. – Aha, Lindberg. Przykro mi z powodu twojej rodziny – powiedziaÂła na odchodne, patrzÂąc na niÂą ze zrozumieniem i zatrzasnĂŞÂła za sobÂą drzwi.
Ingrid poczuÂła, Âże byĂŚ moÂże juÂż niedÂługo uda jej siĂŞ spojrzeĂŚ w martwe oczy ojca.