Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Podobno ludzie bardzo czêsto komplikuj¹ sobie ¿ycie, poszukuj¹c rozwi¹zaù, które wymagaj¹ o wiele wiêcej nak³adów pracy ni¿ to konieczne. Wydawa³oby siê, ¿e tego typu problemy nie powinny dotyczyÌ pracowników Biura Aurorów, które ma zajmowaÌ siê ³apaniem przestêpców i chroniÌ obywateli przed niebezpieczeùstwem czyhaj¹cym ze strony czarnomagicznych mocy. Ingrid jednak doskonale wiedzia³a, ¿e to w³aœnie ludzi takich jak ona, którzy wybrali ten zawód, ta kwestia dotyka najbardziej. Ju¿ na szkoleniach uczy³a siê, ¿e dla skutecznego dzia³ania czasami myœlenie schematami mo¿e okazaÌ siê zbawienne i, ¿e czêsto najprostsze rozwi¹zania okazuj¹ siê najbardziej trafione. Dziêki zwyk³emu pierwszemu skojarzeniu, czy pierwszej myœli niejednokrotnie udaje siê uratowaÌ czyjeœ istnienie. Tymczasem sprawa zabójstwa Martina Carlssona za ¿adne skarby nie chcia³a zamkn¹Ì siê w schemacie postêpowania mordercy. Wszystko co usta³o siê ustaliÌ, to fakt, ¿e mê¿czyzna zgin¹³ od dzia³ania kl¹twy oraz to, ¿e w jego gabinecie znajdowa³ siê cenny przedmiot, który zosta³ skradziony.
Zaraz po tym, jak Potter zorientowa³ siê, ¿e jedna z ksi¹¿ek z zabezpieczonego zaklêciem rega³u zniknê³a, w stan gotowoœci zosta³ postawiony ca³y zespó³ brytyjskiego Biura Aurorów, który mia³ zaj¹Ì siê dog³êbnym zbadaniem sprawy. Domu denata, a œciœlej jego gabinetu, pilnowa³o teraz dwóch aurorów, którzy co godzinê zdawali raport Potterowi. Na pierwsz¹ w nocy zwo³ano zebranie w sali konferencyjnej, gdzie szef Biura mia³ przedstawiÌ plan dzia³ania.
Ingrid siedzia³a wyprostowana na jednym z krzese³ przy stoj¹cym na œrodku pomieszczenia stole i obserwowa³a w milczeniu jak kolejni, g³ównie zaspani ludzie przybywaj¹ na miejsce. Potter sta³ przy drugim kraùcu sto³u, przegl¹daj¹c dokumenty, które uda³o im siê zebraÌ. Nie by³o tego zbyt wiele: zdjêcia zrobione na miejscu zbrodni, informacje na temat zamordowanego i jego rodziny, lista podejrzanych sk³adaj¹ca siê na razie tylko z jednego nazwiska: J. Ronson. Po kilku d³ugich minutach drzwi pomieszczenia zamknê³y siê po raz ostatni i przy stole zapad³a cisza.
- Dziêkujê za sprawne przybycie - powiedzia³ Potter, spogl¹daj¹c zmêczonym wzrokiem na wszystkich zgromadzonych. - Nie bêdê owija³ w bawe³nê. Sprawy nie maj¹ siê najlepiej i je¿eli nie chcemy, ¿eby œledztwo ca³kowicie siê zawali³o, musimy zacz¹Ì dzia³aÌ ze zdwojon¹ si³¹. - Przerwa³ na chwilê, podniós³ ró¿d¿kê ze sto³u i machn¹ ni¹ energicznie, a w powietrzu zawis³y wszystkie fotografie i notatki dotycz¹ce zabójstwa. - Jak dobrze wiecie, nasz kolega, Jack Ronson zosta³ znaleziony na miejscu zdarzenia z narzêdziem zbrodni w rêku. Problem polega na tym, ¿e Jack nie pamiêta jak znalaz³ siê w gabinecie Carlssona, a Veritaserum okaza³o siê bezu¿yteczne.
Kilkoro zgromadzonych wymieniÂło ze sobÂą porozumiewawcze spojrzenia. Ingrid nie do koĂąca wiedziaÂła, czy tak samo jak ona, nie wierzÂą w wersjĂŞ kolegi, czy moÂże zaniepokoiÂł ich fakt, Âże eliksir prawdy w przypadku Ronsona nie przyniĂłsÂł efektĂłw.
- Z racji tego, ¿e Martin Carlsson pracowa³ dla naszego ministerstwa na wniosek szwedzkiego Departamentu Tajemnic, tamtejsze w³adze przys³a³y nam do pomocy jedn¹ ze swoich pracownic - kontynuowa³ Potter i skin¹³ g³ow¹ na Ingrid, ¿eby przywita³a siê z pozosta³ymi.
Kobieta poczuÂła na sobie nieufne spojrzenia aurorĂłw i tylko delikatnie podniosÂła dÂłoĂą na przywitanie.
- Dziêki pani Lindberg uda³o nam siê wstêpnie ustaliÌ, jakie zaklêcie zabezpiecza rega³ w gabinecie denata - powiedzia³ Potter i nakreœli³ w powietrzu s³owo Beskydd. - Z³a wiadomoœÌ jest taka, ¿e z³amaÌ je mo¿e tylko osoba, któr¹ upowa¿ni³ do tego Carlsson. Pytania zostawcie na póŸniej - doda³ mê¿czyzna na widok kilku osób otwieraj¹cych usta.
Ingrid przestaÂła na moment zwracaĂŚ uwagĂŞ na sÂłowa Harry'ego Pottera, czujÂąc na sobie uwaÂżne spojrzenie mĂŞÂżczyzny, stojÂącego po jej lewej stronie. WpatrywaÂł siĂŞ w niÂą z powagÂą i dopiero po krĂłtkiej chwili odwrĂłciÂł gÂłowĂŞ, wcale nieskrĂŞpowany tym, Âże go zauwaÂżyÂła. Ingrid pomyÂślaÂła, Âże nigdy przedtem nie widziaÂła czÂłowieka o tak zwyczajnej twarzy. Niemal nie do zapamiĂŞtania.

*

OkoÂło piĂŞĂŚdziesiĂŞcioletni, siwiejÂący mĂŞÂżczyzna siedziaÂł na skĂłrzanej kanapie w staromodnie, aczkolwiek bogato urzÂądzonym salonie i popijaÂł herbatĂŞ z porcelanowej filiÂżanki. DochodziÂła piÂąta nad ranem i za oknem byÂło jeszcze ciemno. MĂŞÂżczyzna wpatrywaÂł siĂŞ w zamyÂśleniu w ogieĂą palÂący siĂŞ w kominku, kiedy nagle w pÂłomieniach pojawiÂła siĂŞ czyjaÂś gÂłowa.
- Witaj, Cyrusie - powiedziaÂł Âłagodnym gÂłosem i odstawiÂł filiÂżankĂŞ na spodek. - Jak zwykle zjawiasz siĂŞ punktualnie.
- Nie mam zbyt wiele czasu. Wiêc pozwól, ¿e bêdê siê streszcza³ - odpar³a postaÌ. - Potter wie, ¿e z gabinetu zniknê³a jakaœ ksi¹¿ka, ale nic poza tym. Ronsona przes³uchaj¹ dopiero dzisiaj w po³udnie, ale zadba³em, ¿eby nic z niego nie wyci¹gnêli.
- Same dobre wieÂści. - MĂŞÂżczyzna poprawiÂł poÂły szlafroka i wygodniej usadowiÂł siĂŞ na sofie.
- Nie do koùca. Ze szwedzkiego ministerstwa przys³ano jak¹œ aurorkê, która odkry³a, ¿e zaklêcie chroni¹ce gabinet Carlssona mo¿e z³amaÌ upowa¿niona osoba - powiedzia³ mê¿czyzna z p³omieni. - Ale oczywiœcie do ciebie nale¿y decyzja, co z t y m zrobimy.
- Zawsze powtarzam, ¿e trzeba podj¹Ì niezbêdne œrodki do rozwi¹zania problemu. Myœlê wiêc, ¿e wiesz co do ciebie nale¿y.
Cyrus pokiwa³ g³ow¹ na znak, ¿e rozumie, po czym znikn¹³ i w pokoju znowu nasta³a cisza. Siwow³osy mê¿czyzna za³o¿y³ nogê na nogê, siêgn¹³ po fili¿ankê z resztkami herbaty i uœmiechn¹³ siê z zadowoleniem.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.