Cyrus szedł powoli chodnikiem, starając się stąpać jak najciszej. Był pewien, że nikogo o tej porze nie spotka; znajdował się w zbyt porządnej dzielnicy, w której każdy pomalowany na biało dom miał idealnie zadbany ogród, a mieszkańcy szli grzecznie spać zaraz po wieczornym filmie. Utwierdziło go to tylko w przekonaniu, że mugole prowadzą bardzo nędzny i nudny żywot. Jeżeli tej nocy coś poszłoby niezgodnie z planem - w co Cyrus szczerze wątpił - w tej idealnej okolicy nareszcie mogłoby wydarzyć się coś ciekawego. Mężczyzna postanowił jednak nie ryzykować życiem dla dostarczenia rozrywki garstce bogatych mugoli i obiecał sobie, że jak najlepiej wykona zadanie, które zlecił mu Paus. Ten jednak zaczynał go coraz bardziej drażnić, nakładając na niego obowiązki, których zwykły czarodziej mógłby nie udźwignąć. Cyrus zdecydowanie nie był przeciętnym magiem, natomiast jego problemy z agresją mogły pokrzyżować nawet najprostszy plan. Wystarczyła tylko jedna iskra, która rozpętałaby piekło. Jego szef miał jednak sposób na okiełznanie emocji Cyrusa, który tylko dlatego był wobec niego lojalny.
Rudowłosy zatrzymał się nagle przed jednym z domów, który wyglądał zupełnie tak samo jak wszystkie dookoła, i wyjął różdżkę z kieszeni czarnej kurtki. Wolał nie ryzykować i nie wchodzić na teren posiadłości nieuzbrojony, chociaż nie spodziewał się gwałtownego czarodziejskiego alarmu w dzielnicy pełnej mugoli. Ścisnął jednak mocniej różdżkę w dłoni i machnął nią lekko, a pomalowana białą farbą furtka otworzyła się bez najmniejszego skrzypnięcia. Szedł najciszej jak potrafił po kamiennej ścieżce, a kiedy dotarł do drzwi wejściowych, niemal bezgłośnie powiedział:
- Sesam Materio. - Drzwi otworzyły się, ale tym razem towarzyszyło temu krótkie skrzypnięcie.
Cyrus ostrożnie przeszedł przez próg i w tym momencie drzwi zatrzasnęły się za nim z hukiem, a w holu zapaliło się światło. W całym domu rozległ się ogłuszający, pulsacyjny dźwięk, pod wpływem którego zatrzęsły się ściany. Rudowłosy mężczyzna odruchowo zatkał uszy i rzucił szybkie spojrzenie za okno, ale na ulicy nadal panowały egipskie ciemności, a w żadnym z sąsiadujących domów nie zapaliło się nawet światło.
- Silencio! - wrzasnął Cyrus i wycie ustało, ale zamiast tego na szczycie schodów prowadzących na piętro pojawił się chudy mężczyzna z różdżką w ręku.
- Expelliarmus! - krzyknął gospodarz domu, ale na szczęście Cyrus zdążył wyczarować wokół siebie tarczę ochronną.
Wykorzystując kupiony czas, rzucił się w prawą stronę, chcąc dotrzeć do pomieszczenia obok schodów. W tym samym czasie jego tarcza zniknęła, a obok ucha świsnął mu czerwony promień, który trafił prosto w ścianę, odłupując przy tym kawałek tynku. Jak najprędzej schował się w rogu za fotelem i czekał, aż Chudzielec pojawi się w progu. W domu zapanowała głucha cisza, ale Cyrus musiał się bardzo wysilić, żeby usłyszeć kroki drugiego mężczyzny. Przez chwilę pomyślał nawet, że facet się ulotnił, ale nie minęła sekunda, a oparcie fotela, za którym siedział zaczęło się palić.
- Everte Stati! - Rudowłosy wycelował różdżkę w postać majaczącą przy przeciwległej ścianie i usłyszał, że mężczyzna wpada na stojący nieopodal regał, łamiąc go z hukiem. - Incarcerous! - Niewidzialne więzy oplotły ciasno Chudzielca, który wydał z siebie tylko ciche jęknięcie. Cyrus machnięciem różdżki zgasił płonące oparcie, po czym machnął drugi raz i w pomieszczeniu zapaliło się światło.
Leżący w pozostałościach roztrzaskanego regału mógł poruszać tylko głową, więc jego wzrok szybko odnalazł napastnika.
- Kim jesteś i czego chcesz?! - warknął wściekle, na co Cyrus uśmiechnął się złośliwie.
- Niewiele. Leż spokojnie, Jansson, to może nie stanie ci się większa krzywda.
Przynajmniej na razie, pomyślał Cyrus, który najchętniej już teraz załatwiłby faceta. Paus jednak uparł się, żeby dostarczyć go całego.
- Zaraz będą tu moi ludzie, więc raczej nie uda ci się to, co sobie zaplanowałeś.
- Wątpię. Portus! - Dwie rzeczy stały się równocześnie: Cyrus złapał Janssona za ramię, a drugą ręką sięgnął po świecznik, który zamigotał niebieskim światłem, i obydwaj gwałtownie zniknęli.
W domu znowu zapanowała głucha cisza.

Z akt można było dowiedzieć się, że Carlsson urodził się szóstego kwietnia 1970 roku w Ystad, rodzice czystej krwi; matka Elin jest autorką szkolnych podręczników, ojciec Carl zaś znanym producentem latających mioteł. W wieku 11 lat Martin Carlsson został przyjęty do Szkoły Magii i Czarodziejstwa Hogwart, ale trzy lata później przeniesiono go do Durmstrangu. Po ukończeniu szkoły z wyróżnieniem, rozpoczął pracę w szwedzkim Ministerstwie Magii, najpierw jako goniec, a z czasem jako pracownik w Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów w Urzędzie Niewłaściwego Użycia Czarów. W wieku 28 lat, dość niespodziewanie, został przeniesiony do Departamentu Tajemnic i ślad na temat jego kariery się urwał. W międzyczasie zdążył się ożenić z Eriką Carlsson, z którą nie ma jednak żadnych dzieci. Nigdy nie było na niego żadnych skarg, nie siedział także w więzieniu. Wyglądało na to, że prowadził całkiem normalne życie, nie licząc pracy w Departamencie Tajemnic, o której jednak nic nie było wiadomo.
Ingrid zastanawiała ta nagła zmiana szkoły, ale z drugiej strony rodzice często przenosili swoje dzieci do innych placówek i nie było w tym nic dziwnego. Postanowiła jednak, że sprawdzi to jeszcze przy najbliższej okazji. Tymczasem do pokoju wszedł Harry Potter, trzymając w ręku plik kartek.
- Powinniśmy chyba przestać się tutaj spotykać - powiedział, siadając na krześle po drugiej stronie biurka. - Ludzie naprawdę muszą uwierzyć, że nie zajmujemy się już tą sprawą, bo inaczej pokrzyżują nam wszystkie plany.
Plany natomiast były takie, że Potter miał poświęcić nieco czasu na wytropienie szpiega znajdującego się w szeregach Biura Aurorów i zbadać głębiej sprawę skrzata domowego i powiązanego z tym zachowania Jacka Ronsona. Ingrid zaś miała nazajutrz spotkać się z Erikiem Janssonem i poprosić o wydanie wszelkich nieutajnionych informacji na temat zamordowanego. Oprócz tego, Potter chciał, aby postarała się o spotkanie z Szefem Departamentu Tajemnic, który ociągał się z wydaniem pozwolenia na zajrzenie w tajne akta. Obydwoje mieli też wszystko omawiać w tajemnicy, ale Potter najwyraźniej nie wymyślił jeszcze, gdzie mogliby się spotykać i przedstawiać swoje spostrzeżenia.
- Znalazła pani coś? - zapytał po chwili, kładąc na blacie dokumenty, które ze sobą przyniósł.
Ingrid pokręciła głową.
- Niewiele. Dopóki nie dowiemy się, nad czym Carlsson pracował przed śmiercią, trudno o jakichkolwiek wrogów. Może jutro coś ruszy.
- Mnie za to udało się ustalić, że Wizengamot prowadzi własne śledztwo - powiedział mężczyzna. - Chyba nie do końca nam ufają. Mają jeszcze mniej niż my, ale nie jest to szczególnie pocieszające. Jackowi będzie trudno się wybronić, jeżeli wezwą go na przesłuchanie w tym tygodniu.
Za oknem zerwał się wiatr i uliczna lampa zaskrzypiała złowrogo.
- Musimy dowiedzieć się, co stało się z tym domowym skrzatem - powiedziała Ingrid. - Ronson ewidentnie zachowywał się tak, jak te stworzenia, gdy chcą same siebie ukarać. Myślę też, że powinniśmy ponownie udać się do Azkabanu.
Potter pokiwał głową na znak, że też tak uważa.
- Problem polega na tym, że we dwójkę niewiele możemy zdziałać, a nie mamy kogo poprosić o pomoc.
- Porozmawiam jutro z Janssonem, może on będzie mógł kogoś przydzielić albo sam do nas dołączy - podsunęła Ingrid. Innego wyjścia nie mieli.

Paus otrzepywał właśnie popiół z granatowej marynarki, którą jakiś czas temu córka przywiozła mu z Włoch. Bardzo cenił sobie elegancję, a te niedorzeczne szaty czarodziejów sprawiały, że czuł się jak wariat zaplątany w kaftan bezpieczeństwa. Stał właśnie w zaniedbanym salonie, w którym śmierdziało wilgocią i grzybem, a warstwa kurzu pokrywająca meble była tak gruba, że dostrzegał ją nawet w półmroku. Obiecał sobie, że weźmie długą, gorącą kąpiel, jak tylko wróci do swojej posiadłości. W głębi domu dało słyszeć się skrzypienie, a po chwili jedne z drzwi otworzyły się gwałtownie i do pokoju wszedł rudowłosy mężczyzna. Jego twarz jak zwykle nie wyrażała żadnych emocji, co coraz bardziej zaczynało drażnić Pausa, który nigdy nie mógł odgadnąć charakteru wieści, jakie mężczyzna miał mu do przekazania. Oprócz tego Cyrus do perfekcji opanował sztukę oklumencji, więc wszelkie próby dotarcia do jego umysłu były skazane na porażkę.
- Jest w piwnicy - wychrypiał rudowłosy i gestem wskazał na drzwi, przez które przeszedł kilka sekund wcześniej. - Żyje, ale musiałem go zakneblować, bo strasznie się wydzierał.
- Świetnie - pochwalił Paus. - Nie mogę tam z tobą zejść, nie chcemy przecież, żeby mnie rozpoznał. - Starł z obrzydzeniem kropelkę wody, która właśnie spadła mu na czoło z przeciekającego dachu. - Musisz z niego wyciągnąć wszystko, co wie. Możesz używać wszelkich znanych ci środków, ale ma pozostać żywy. Jeżeli faktycznie nie będzie chciał pisnąć słówka, użyj tego. - Z kieszeni marynarki wyciągnął niedużą fiolkę przezroczystego płynu i wręczył ją Cyrusowi.
- Co ze skrzatem?
Paus potarł przyprószone siwizną skronie.
- Myślę, że nie będzie nam już potrzebny, Ronson chyba zrozumiał aluzję. Rób co trzeba, ja tymczasem wracam do siebie. Informuj mnie na bieżąco.
Cyrus skinął w milczeniu głową, zaczekał aż mężczyzna zniknie w płomieniach i skierował się z powrotem do piwnicy.
Czekała go bardzo długa noc.